เมื่อความลับรั่วไหล

เสียงแก้วคริสตัลกระทบกันเบาๆ ราวกับเสียงกระซิบของภูตพรายในงานเลี้ยงราตรีหรูหรา แชนเดอเลียร์ระยิบระยับส่องประกายสะท้อนลงบนพื้นหินอ่อนขัดเงาของห้องโถงใหญ่ ทว่าบรรยากาศภายใต้ความงดงามตระการตานี้กลับอัดแน่นไปด้วยกระแสความตึงเครียดที่แทบจะเชือดเฉือนผิวหนังได้ "ดูเหมือนว่าข่าวลือเกี่ยวกับ 'ระบบ' ของเธอนั้น จะแพร่สะพัดไปไกลกว่าที่เราคาดไว้นะคะ เรย์" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงด้วยความเย็นชาดังขึ้นเหนือหัว เรย์ชะงักมือที่กำลังจะหยิบมาบูกองส์เคลือบทองคำเปลว ร่างบางในชุดสูทสไตล์วินเทจสีน้ำเงินเข้มค่อยๆ หันกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียง ดวงตากลมโตฉายแววไหววับเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้มบางเบาตามแบบฉบับของเธอ คีย์ยืนอยู่ตรงนั้น... ประธานนักเรียนมาดนิ่งผู้ขึ้นชื่อเรื่องความไร้หัวใจ แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะกำลังพินิจพิเคราะห์เธอ ราวกับนักล่าที่กำลังจดจ้องเหยื่อในกรงขัง "ข่าวลือก็คือข่าวลือค่ะ ท่านประธาน คนเรามักชอบแต่งเติมเรื่องสนุกๆ ยามว่างไม่ใช่หรือคะ" เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มบนริมฝีปากไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยสักนิด สมองของเธอกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อคำนวณความเสี่ยงจากหน้าต่างสถานะที่ปรากฏเตือนสีแดงฉานในห้วงความคิด *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบระดับความสงสัยของตัวละครหลัก 'คีย์' พุ่งสูงถึง 85% — ความลับเสี่ยงต่อการรั่วไหลสู่สภาผู้บริหารสถาบัน]* เรย์ลอบถอนหายใจในใจ กลไกของโลกใบนี้ช่างซับซ้อนและเข้มงวดเสียจริง การที่เธอสามารถแก้ไขบั๊กและใช้ประโยชน์จากระบบสุ่มได้เริ่มสร้างความไม่พอใจให้กับกลุ่มคนเบื้องบนที่ต้องการควบคุมทุกสิ่งทุกอย่างไว้ในกำมือ โดยเฉพาะตระกูลเก่าแก่ที่มองว่าเธอกำลังทำลายความสมดุลของเวทมนตร์ดั้งเดิม "แต่สิ่งที่ฉันเห็นเมื่อช่วงบ่ายวันนี้... มันไม่ใช่แค่เรื่องสนุกน่ะสี่คะ" คีย์ก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย กลิ่นอายความกดดันรอบตัวเขากดทับจนอากาศบริเวณนั้นเบาบางลง "รอยแยกของมิติที่ถูกปิดตายด้วยคำสาประดับ S กลับถูกแก้ไขได้ในพริบตาเดียวโดยนักเรียนทุนที่ไม่มีแม้แต่ประวัติการใช้มานาขั้นสูง... เธอกำลังเล่นสนุกกับอะไรอยู่กันแน่ เรย์" รอบข้างที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและบทสนทนาอันรื่นรมย์เริ่มเงียบลง สายตาหลายคู่จากแขกผู้มีเกียรติและอาจารย์อาวุโสเริ่มเหลือบมองมาที่พวกเขาทั้งสองคน ความสงสัยกลายเป็นระลอกคลื่นที่แผ่ขยายออกไป คนบางกลุ่มที่ยืนอยู่มุมมืดของห้องเริ่มจับกลุ่มกระซิบกระซาบ ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและความโลภในคราวเดียวกัน เรย์รู้ดีว่าหากเธอพลาดแม้แต่คำพูดเดียว ทุกสิ่งที่เธอพยายามสร้างมาตลอดจะพังทลายลงในพริบตา "ถ้าฉันบอกว่ามันเป็นเพียง... โชคช่วยล่ะคะ?" เรย์เงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ดวงตาคู่สวยฉายแววท้าทายอย่างไม่เกรงกลัว "โลกใบนี้ยังมีเรื่องราวอีกมากที่กฎเกณฑ์ของพวกท่านไม่สามารถอธิบายได้นะคะ ท่านประธาน" คีย์ชะงักไปเล็กน้อยกับความกล้าหาญที่เกินตัวของเธอ นัยน์ตาคมเข้มวาวโรจน์ขึ้นวูบหนึ่ง เขาโน้มตัวลงมาใกล้จนกระทั่งใบหน้าแทบจะชิดติดข้างหู ลมหายใจอุ่นร้อนกระซิบแผ่วเบาจนเรย์ต้องกลั้นหายใจ "ระวังตัวไว้ให้ดี... เพราะ 'ผู้สร้าง' ที่พวกเธอตามหากำลังจับตาดูทุกย่างก้าว และเขาไม่ได้ใจดีเหมือนฉันหรอกนะ" สิ้นคำพูดนั้น เสียงระฆังโบราณจากยอดหอคอยก็ดังสนั่นกังวานไปทั่วอาณาบริเวณ พร้อมๆ กับแสงไฟในห้องโถงที่ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ ความมืดมิดกลืนกินทุกสิ่งในพริบตา ทว่าในความมืดนั้นเอง หน้าต่างสีฟ้าใสของระบบก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าเรย์ด้วยตัวอักษรสีแดงฉานกะพริบถี่รัว *[ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: "เปิดโปงความจริงหรือถูกกลืนกิน" — เมื่อความลับรั่วไหลถึงขีดสุด ผู้สร้างตัวจริงได้ส่ง 'ผู้ล่า' ลงมาเพื่อลบข้อมูลส่วนเกินออก1อัตรา กำหนดเวลาเอาชีวิตรอด: 10 นาที]* เรย์เบิกตากว้างเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเย็นชาดังขึ้นจากเบื้องล่างของพื้นหิน พร้อมกับเงาสัมผัสอันคุ้นเคยที่พุ่งตรงเข้ามาหาเธอจากมุมมืดของห้องโถง... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับเรย์และคีย์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!