งานเลี้ยงเต้นรำและคำสารภาพ

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวออกมาจากหลังกำแพงหินโบราณในห้องสมุดไม่ได้นำพามาเพียงความหวาดกลัว แต่ยังมาพร้อมกับแรงดันอากาศมหาศาลที่กดทับลงบนแผ่นอกจนเรย์แทบหายใจไม่ออก ประตูกลสลักลวดลายประหลาดบานนั้นไม่ได้เปิดออกด้วยกลไกเวทมนตร์ธรรมดา หากแต่ขับเคลื่อนด้วยระบบบางอย่างที่เชื่อมโยงกับ "ระบบสุ่มบั๊ก" ในหัวของเขาโดยตรง หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าสว่างวาบขึ้นมากลางอากาศอย่างไร้การควบคุม ตัวอักษรสีแดงฉานกระพริบเตือนรัวเร็วราวกับจะระเบิด [แจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบความผิดปกติระดับ SSS! แหล่งพลังงานภายนอกพยายามเข้าแทรกแซงโค้ดหลักของโลกใบนี้!] "บ้าจริง... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย" เรย์กัดฟันกรอด มือข้างหนึ่งยันผนังห้องสมุดที่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงไว้เพื่อทรงตัว ดวงตาคู่คมกวาดมองเงาสลัวที่กำลังก้าวผ่านกลุ่มควันจางๆ ออกมาอย่างระแวดระวัง ท่ามกลางความตึงเครียดนี้เอง ร่างสูงสง่าในชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบของประธานนักเรียนก็พุ่งเข้ามาคว้าแขนเขาไว้แน่น แรงดึงนั้นหนักหน่วงและมั่นคงจนเรย์ต้องหันไปสบตา "เรย์ ถอยไปข้างหลังซะ" เสียงทุ้มต่ำของคีย์ไม่ได้ราบเรียบไร้อารมณ์เหมือนทุกที แต่เจือด้วยความตึงเครียดที่ยากจะปิด The Cool and Silent Student Council President—ฉายาที่ใครๆ ต่างเกรงกลัว บัดนี้กลับยืนขวางหน้าเรย์ไว้ราวกับโล่มนุษย์ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังร่างปริศนาเบื้องหน้า เงาร่างนั้นหยุดก้าว เมื่อแสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์ส่องกระทบใบหน้า ความจริงอันน่าตกตะลึงก็ปรากฏชัด... นั่นไม่ใช่สัตว์อสูรหรือผู้บุกรุกจากมิติอื่น แต่มันคือร่างแยกโปร่งแสงของผู้อำนวยการสถาบันผู้ล่วงลับ และที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้น ในมือของร่างนั้นถือ "กุญแจรีเซ็ตระบบ" ที่เรย์ตามหามาตลอด "ไม่คิดเลยว่าจะมีเด็กนักเรียนรุ่นใหม่หลงเข้ามาถึงห้องควบคุมชั้นในนี้ได้" เสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจดังขึ้นก้องห้องสมุด "เจ้าหนู... เจ้าคือผู้ถือครองบั๊กที่ปั่นป่วนระเบียบของที่นี่สินะ" เรย์หรี่ตาลง สมองส่วนวิเคราะห์ประมวลผลอย่างรวดเร็ว บั๊กที่เขาได้รับไม่ได้เกิดขึ้นโดยบังเอิญ แต่มันคือความตั้งใจของระบบเพื่อทดสอบอะไรบางอย่างอย่างแน่นอน เขากำหมัดแน่น กำลังจะก้าวออกไปเผชิญหน้า แต่คีย์กลับเป็นฝ่ายขยับตัวก่อน "ถ้าท่านต้องการทดสอบเขา ท่านต้องผ่านผมไปก่อนค่ะ... เอ๊ย หมายถึง ผ่านผมไปก่อน" คีย์เผลอหลุดเสียงสำเนียงประหลาดออกมาด้วยความลนลานเล็กน้อย แต่เจ้าตัวก็รีบปรับสีหน้าให้กลับมานิ่งสนิทเหมือนเดิมอย่างรวดเร็ว แม้ใบหูจะขึ้นสีแดงจัดด้วยความเขินอายที่เผลอหลุดมาดประธานนักเรียนต่อหน้าเรย์ เรย์เกือบจะหลุดขำออกมาท่ามกลางสถานการณ์เป็นตายเท่ากัน ความอบอุ่นสายหนึ่งไหล뢰ผ่านเข้ามาในอกอย่างประหลาด ใครจะคิดว่าพ่อหนุ่มน้ำแข็งผู้ไร้ความรู้สึกคนนี้ จะยอมเปิดเผยด้านที่เปราะบางและปกป้องเขาด้วยชีวิตขนาดนี้ "ขอบใจนะคีย์..." เรย์กระซิบเบาๆ พลางส่งยิ้มมุมปากที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ "แต่เรื่องนี้... ฉันจัดการเองได้" ทันทีที่พูดจบ เรย์ก็แตะนิ้วลงบนหน้าจอโฮโลแกรม กดใช้งานสกิล [รีเฟรชตรรกะเฉพาะหน้า] ที่สุ่มได้จากตู้กาชาปองบั๊กเมื่อสัปดาห์ก่อน แสงสีทองสว่างวาบพุ่งทะยานเข้าปะทะกับคลื่นพลังของร่างเงาผู้อำนวยการเกิดเป็นแรงระเบิดย่อมๆ ที่ทำให้ทั่วทั้งห้องสมุดสั่นสะเทือน บรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยวจนเกิดรอยแยกสีดำสนิทกลางอากาศ ในวินาทีที่แสงจ้าเริ่มจางลง เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่เสียงเตือนภัย หากแต่เป็นเสียงทุ้มหวานที่ประกาศความสำเร็จ [ภารกิจลับ: 'หัวใจที่เปิดเผย' สำเร็จลุล่วง ระดับความสัมพันธ์กับตัวละคร 'คีย์' บรรลุสู่ขั้นสูงสุด] ทว่า ความเงียบสงบยังไม่ทันได้คืนกลับมา รอยแยกสีดำกลางอากาศกลับขยายใหญ่ขึ้น พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่กรีดแทงเข้าไปถึงขั้วหัวใจ และร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทก็ก้าวออกมาจากรอยแยกนั้น พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เรย์และคีย์ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบสุดท้าย... ผู้สร้างตัวจริงกำลังรอพวกเธออยู่ ณ งานเลี้ยงเต้นรำค่ำคืนนี้" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและคอยสนับสนุน "ลูกกวาดสีรุ้ง" มาโดยตลอดนะคะ!