การเสียสละเพื่อปกป้อง

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและไอความร้อนที่คุกรุ่นจากรอยแยกมิติเบื้องหน้า แผ่ซ่านจนผิวแก้มของเรย์รู้สึกแสบยิบราวกับถูกกรีดด้วยใบมีดน้ำแข็ง เงาร่างที่แยกตัวออกมาจากความมืดมิดไม่ได้เลือนรางเหมือนภาพลวงตา แต่มันมีน้ำหนัก มีเงา และมีแรงกดดันระดับมหาศาลที่ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกຶก รอยยิ้มที่เคยประดับอยู่บนเรียวปากของเด็กสาวแข็งค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกจนแทบไม่เชื่อสายตา นั่นคือ "เขา"... คนที่ควรจะนอนสงบนิ่งอยู่ใต้แผ่นหินสลักแห่งความทรงจำเมื่อสามปีก่อน คนที่ทิ้งรอยแผลเป็นไว้ในใจและกุญแจดอกสุดท้ายของระบบสุ่มบั๊ก “พี่ชาย... เป็นไปได้ยังไงกันคะ” เสียงของเรย์ขาดห้วง สั่นพร่าจนแทบกลืนหายไปในเสียงคำรามต่ำของห้วงมิติ เงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิทขยับตัวช้าๆ ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกความมืดกลืนกิน ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับคมกริบและเย็นชาไร้ความรู้สึก มันไม่ใช่ภาพสะท้อนจากอดีต แต่มันคือสิ่งมีชีวิตที่ถูกบิดเบือนด้วยพลังงานระดับ SSS ของบอสลับที่ใช้ความทรงจำอันเจ็บปวดที่สุดของเธอมาเป็นอาวุธสังหาร! ก่อนที่เรย์จะได้ตั้งสติคำนวณความน่าจะเป็นและหาช่องโหว่ของระบบ เงาร่างนั้นก็พุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเสียง ประกายแสงสีม่วงเข้มวาบขึ้นที่ปลายดาบในมือของมัน เป้าหมายไม่ใช่ใครอื่น... แต่เป็นจุดตายกลางหน้าอกของเรย์ที่กำลังยืนแข็งทื่อด้วยความช็อก *แย่แล้ว! สมองคำนวณไม่ทัน ร่างกายขยับไม่ทันด้วยซ้ำ!* เรย์หลับตาปี๋ เตรียมรับความเจ็บปวดที่กำลังจะมาถึง ทว่า... วินาทีที่ความตายจู่โจมเข้าประชิด กลับไม่มีสัมผัสของคมดาบแทงทะลุร่าง มีเพียงแรงกระแทกอันรุนแรงที่โอบกอดเธอไว้ พร้อมกับเสียงหอบหายใจคุ้นเคยที่ดังอยู่ข้างใบหู “เรย์! ตั้งสติหน่อยค่ะ!” อุณหภูมิร่างกายที่อุ่นจัดและกลิ่นหอมสะอาดเฉพาะตัวของคีย์โชยเข้าจมูก ดวงตาของเรย์ลืมขึ้นมาพบกับแผ่นหลังกว้างของประธานนักเรียนหนุ่มมาดนิ่ง ร่างสูงของเขาพุ่งเข้ามาขวางกั้นระหว่างเธอกับคมดาบมรณะได้อย่างเฉียดฉิว ส่งผลให้ปลายดาบสีม่วงเข้มแทงทะลุลึกเข้าไปที่หัวไหล่ด้านขวาของคีย์เต็มรัก! ฉับพลัน! เลือดสีแดงสดพวยพุ่งย้อมชุดยูนิฟอร์มสีขาวสะอาดของเขาจนกลายเป็นสีแดงฉาน หยดเลือดอุ่นๆ กระเซ็นโดนแก้มเนียนของเรย์ ทำให้โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน “คะ... คีย์!” เรย์อุทานออกมาเสียงดังลั่น ความตกใจจากภาพพี่ชายเมื่อครู่วาร์ปหายไป กลายเป็นความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อเห็นเลือดของคนที่ยืนหยัดปกป้องเธอไหลรินไม่ขาดสาย คีย์กัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน ใบหน้าที่มักจะเรียบเฉยและเยือกเย็นอยู่เสมอกลับบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าหล่อเหลา ทว่ามือข้างซ้ายของเขากลับควบแน่นพลังเวทมนตร์ระดับสูงไว้จนเกิดเสียงประทุเปรี๊ยะๆ เขายังคงใช้ร่างตัวเองเป็นโล่กำบังให้เรย์อย่างไม่คิดชีวิต แม้ว่าลมหายใจจะเริ่มติดขัดแล้วก็ตาม “ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอคะ... ว่าอย่าประมาทเวลาต่อสู้กับบอสระดับนี้” เสียงของคีย์แหบพร่า ทว่าแฝงไปด้วยความดุดันและห่วงใยในคราวเดียวกัน “มองไปข้างหน้าค่ะ... อย่าให้ภาพลวงตาจากอดีตมาบดบังเส้นทางที่คุณต้องก้าวเดิน” เรย์เม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด หัวใจที่เคยสั่นกลัวกลับถูกแทนที่ด้วยความเดือดดาลและพลังบางอย่างที่พลุ่งพล่านขึ้นมาจากก้นบึ้งของจิตใจ *ใช่แล้ว... เธอไม่ใช่เด็กน้อยคนเดิมเมื่อสามปีก่อนอีกต่อไปแล้ว เธอกลายเป็นผู้ใช้ระบบสุ่มบั๊กที่ผ่านการขัดเกลามาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน และที่สำคัญ... เธอยอมให้คนสำคัญต้องมาเจ็บตัวแทนไม่ได้เป็นอันขาด!* “ติ๊ง! ระบบตรวจพบสภาวะวิกฤต: ผู้ใช้ ‘เรย์’ ได้รับแรงกระตุ้นทางอารมณ์ขั้นสูงสุด ปลดล็อกเงื่อนไขลับ ‘เจตจำนงแห่งการปกป้องร่วมกัน’!” เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวอย่างบ้าคลั่ง หน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงปรากฏขึ้นตรงหน้าโดยไม่ต้องสั่งการ ทว่าเรย์ไม่ได้สนใจอ่านรายละเอียดทั้งหมด ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปที่เงาร่างของศัตรูเบื้องหน้าด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป มันคือแววตาของนักวิเคราะห์ผู้กุมความลับของสนามรบไว้ในกำมือ “คีย์... อดทนไว้อีกนิดนะคะ!” เรย์เอ่ยบอกสหายร่วมรบเสียงหนักแน่น มือเรียวบางเอื้อมไปแตะที่บาดแผลบริเวณหัวไหล่ของคีย์เพื่อปล่อยพลังเวทมนตร์สายรักษาขั้นพื้นฐานที่เธอเพิ่งสุ่มได้จากตู้กาชาปองเมื่อตอนบ่าย แม้จะรักษาแผลฉกรรจ์ไม่ได้ในทันที แต่มันก็ช่วยหยุดเลือดและบรรเทาความเจ็บปวดลงได้ระดับหนึ่ง คีย์พยักหน้ารับช้าๆ แววตาที่มองเรย์เต็มไปด้วยความประหลาดใจและประกายความอบอุ่นที่ยากจะอธิบาย แม้ในสถานการณ์เป็นตายเท่ากัน หัวใจของเขาก็ยังคงเต้นผิดจังหวะให้กับความเด็ดเดี่ยวของเด็กสาวคนนี้เสมอ “ฉันจะจัดการมันเองค่ะ” เรย์ก้าวขึ้นมายืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับคีย์ แม้ตัวเธอจะเตี้ยกว่าเขาช่วงศีรษะหนึ่ง แต่รังสีออร่าที่แผ่ออกมาจากตัวเธอกลับทรงพลังไม่แพ้กัน มือขวาชูดาบเวทมนตร์ที่อัดแน่นด้วยบั๊กโค้ดที่เธอเพิ่งแฮกเข้าไปในระบบของบอส เงาน่างพี่ชายปลอมๆ ส่งเสียงคำรามลั่น มันเงื้อดาบเตรียมโจมตีรอบสอง ทว่าเรย์กลับยิ้มมุมปาก เธอกดใช้งานคำสั่งพิเศษที่ซ่อนอยู่ใต้เงื่อนไข SSS ทันที! แสงสว่างวาบเจิดจ้ากลืนกินพื้นที่รัศมีสบรอบ แรงระเบิดจากการปะทะครั้งสุดท้ายทำให้ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ทว่าก่อนที่ม่านควันจะจางลง เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ก้าวแทรกเข้ามาในเขตอาคม พร้อมกับน้ำเสียงเยือกเย็นที่ทำให้ทั้งเรย์และคีย์ต้องชะงักกึก “เล่นสนุกกันพอหรือยังคะ... เด็กๆ” เรย์เบิกตากว้างเมื่อเงาร่างที่ปรากฏขึ้นใหม่ท่ามกลางกลุ่มควันไม่ใช่บอสลับ ไม่ใช่ภาพลวงตาจากอดีต... แต่เป็นบุคคลที่ควรจะอยู่ในห้องกักกันใต้ดินของสถาบันเวทมนตร์ และเธอก็คือคนเดียวที่กุมความลับทั้งหมดของระบบสุ่มบั๊กเอาไว้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เรย์กับคีย์มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!