บททดสอบแห่งหัวใจ

"อย่าขยับ." เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่เฉียบคมราคมมีดของคีย์ดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับสัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือหนาที่เอื้อมมากดไหล่ฉันให้ย่อตัวลงต่ำแนบไปกับแนวเสาหินอ่อนสีนิล ประตูห้องโถงมืดมิดเบื้องหน้าถูกเงาดำทึบแผ่ขยายปกคลุมจนแทบมองไม่เห็นทางเดิน กลิ่นอายกดดันระดับมหาศาลที่แผ่พุ่งออกมาจากผู้มาเยือนทำให้ระบบสุ่มบั๊กในหัวฉันส่งเสียงเตือนรัวระรัวจนหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าสว่างวาบเป็นสีแดงฉาน *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสิ่งมีชีวิตระดับภัยพิบัติ 'เงากลืนวิญญาณ' ขั้นสมบูรณ์]* *[คำเตือน: อัตราการรอดชีวิต 0.03% แนะนำให้ทำการรีเซ็ตสถานะปัจจุบันทันที!]* ฉันกัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ดวงตาหรี่ลงเพื่อวิเคราะห์สภาพแวดล้อมรอบตัว แสงสลัวจากคบเพลิงเวทมนตร์ที่ใกล้ดับมอดสะท้อนเงาของร่างสูงใหญ่ที่ก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามาทีละก้าว เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนั้นไม่ได้ดังมาจากรองเท้าบูทธรรมดา หากแต่เป็นเสียงก้องกังวานที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ ราวกับธรณีประตูเบื้องล่างกำลังกรีดร้องภายใต้น้ำหนักมหาศาล "เรย์..." คีย์เรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่มือข้างที่ถือคทาเวทมนตร์กลับสั่นน้อยๆ ประธานนักเรียนผู้ไม่เคยเกรงกลัวผู้ใดในสถาบัน กลับกำลังยืนบังร่างของฉันไว้ครึ่งหนึ่งอย่างลืมตัว ดวงตาสีไพลินคมกริบจ้องเขม็งไปยังความมืดเบื้องหน้า สันจมูกโด่งรั้นมีเม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นบางเบาตามไรผม แสดงให้เห็นว่าสถานการณ์ตอนนี้เกินกว่าที่การคำนวณของเขาจะรับมือไหวแล้ว "ฉันไม่เป็นไรค่ะ" ฉันสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ มือเรียวรีบปัดหน้าจอระบบที่แจ้งเตือนรบกวนสายตาออกไป ก่อนจะกวาดสายตามองสำรวจกลไกของห้องโถงโบราณแห่งนี้ "ทางออกด้านหลังถูกผนึกด้วยเวทมนตร์กักขยะ ถ้าเราถอยตอนนี้ มีหวังโดนบดขยี้ด้วยแรงโน้มถเวทมนตร์แน่ๆ ค่ะ" "งั้นเธอก็ต้องเชื่อใจฉัน" คีย์หันมามองหน้าฉัน แววตาคู่นั้นไม่มีความลังเลหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเด็ดเดี่ยวที่ทำให้หัวใจฉันกระตุกวูบอย่างแปลกประหลาด "ฉันจะเบี่ยงเบนความสนใจมัน ส่วนเธอใช้บั๊กของระบบเจาะช่องโหว่ประตูหลัง... สามวินาที พอไหม?" "สามวินาทีมันน้อยเกินไปสำหรับระบบรวนๆ แบบนี้นะคะ!" ฉันเถียงกลับทันควัน แม้ในใจจะรู้ดีว่าไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว "งั้นก็ทำให้ได้สองวินาที" เขาพูดทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ ก่อนจะสะบัดมือเรียกดาบแสงสีเงินยวดยิ่งออกมาจากความว่างเปล่า ประกายแสงสว่างจ้าสะท้อนกับความมืดมิดขับไล่เงาดำให้ถอยร่นไปชั่วขณะ *ตูมมม!* ร่างของคีย์พุ่งทะยานออกไปราวกับดาวตก ประธานนักเรียนหนุ่มระเบิดพลังเวทมนตร์ขั้นสูงสุดเข้าปะทะกับเงาดำมหึมาที่พุ่งเข้าใส่ เสียงคำรามกึกก้องสะท้อนไปทั่วห้องโถง แรงปะทะรุนแรงจนเศษหินและฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดาน ฉันอาศัยจังหวะชุลมุนนั้นพุ่งตัวไปที่แผงควบคุมกลไกโบราณฝั่งตรงข้าม นิ้วเรียวรัวพิมพ์คำสั่งลงบนหน้าจอโฮโลแกรมด้วยความเร็วสูงสุด *[ระบบกำลังประมวลผลคำสั่ง... 10%... 40%...]* "เร็วเข้าสิ! ขอร้องล่ะ!" ฉันกัดฟันกรอด เหงื่อกาฬไหลซก อาการปวดหัวจากการประมวลผลข้อมูลเกินขีดจำกัดเริ่มเล่นงานจนมองเห็นภาพซ้อน ทางด้านคีย์กำลังต้านทานการโจมตีครั้งใหญ่ ร่างสูงถูกแรงกระแทกซัดกระเด็นจนหลังกระแทกเข้ากับเสาหินอย่างจัง เลือดสดๆ ไหลรินมุมปากของเขา แต่ชายหนุ่มยังคงฝืนยันกายลุกขึ้นยืน บล็อกการโจมตีระลอกสองด้วยบาตรเวทมนตร์ที่เริ่มร้าวราน สายตาของเขาเหลือบมองมาที่ฉันราวกับจะย้ำเตือนว่า *'ฉันยังไหว'* *[ระบบประมวลผล 90%... ตรวจพบข้อผิดพลาดรหัสผ่านสีดำ!]* *เสียงเตือน: บั๊กกำลังจะย้อนกลับเข้าสู่ตัวผู้ใช้!* "บ้าเอ๊ย!" ฉันสบถออกมาเบาๆ เมื่อเห็นไอสีดำแผ่พุ่งออกมาจากแผงควบคุมเตรียมจะกลืนกินแขนขวาของฉัน หากปล่อยไว้แบบนี้แขนข้างนี้คงใช้งานไม่ได้อีกตลอดกาล แต่ถ้าหยุดตอนนี้... คีย์ที่กำลังยื้อชีวิตอยู่ตรงนั้นจะต้องตายอย่างแน่นอน ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง ฉันตัดสินใจทำบางสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุดในชีวิต การปล่อยให้ระบบสุ่มบั๊กทำงานแบบสุ่มเสี่ยงโดยไม่ตั้งค่าพารามิเตอร์คือความหายนะ แต่มันก็เป็นทางเดียวที่จะสร้างปาฏิหาริย์! ฉันกระชากสายเคเบิลเวทมนตร์เข้าหาตัวแล้วกดปุ่มยืนยันบังคับโอเวอร์โหลดด้วยมือเปล่า *เปรี้ยงงงง!* แสงสว่างวาบสีรุ้งเจิดจฝ้าพุ่งทะลุเพดานห้องโถง กลไกโบราณทั้งหมดหยุดชะงักลงในพริบตา เงาดำมหึมาที่กำลังจะขย้ำคีย์กรีดร้องโหยหวนก่อนจะสลายกลายเป็นละอองแสงสีทอง ร่างของคีย์ทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น ฉันเองก็เซถลาล้มลงไปกองกับพื้นเช่นกัน ลมหายใจหอบถี่ด้วยความเหนื่อยล้า ความเงียบสงบเข้าปกคลุมพื้นที่ ทว่าในขณะที่เราต่างกำลังโล่งอกที่รอดพ้นจากความตายมาได้นั้น เสียงกระซิบเย็นเยียบก็ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลังบัลลังก์หินที่ควรจะว่างเปล่า "นึกไม่ถึงเลย... ว่าจะมีหนูสกปรกกล้ามาแตะต้องกลไกแห่งบรรพกาล..." ร่างเงาปริศนาร่างที่สามก้าวเดินออกมาจากเงามืด ช้าๆ ทว่าทรงพลังยิ่งกว่าตัวก่อนหน้า รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่สวมหน้ากากครึ่งซีก และดวงตาส่อประกายอำมหิตคู่นั้นกำลังจ้องมองตรงมาที่ฉัน... พร้อมกับคมดาบที่จ่ออยู่ที่ลำคอของคีย์ซึ่งหมดแรงจะขัดขืนแล้ว! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับเรย์และคีย์ในบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!