ชัยชนะแลกด้วยความทรงจำ

คราบเขม่าควันสีเทาปนกลิ่นอายโอโซนที่มอดไหม้ยังคงลอยอวลอยู่เหนือหอประชุมกลาง ร่องรอยความเสียหายจากการปะทะกับระบบพังทลายเมื่อครู่ยังคงปรากฏเด่นชัดเป็นรอยร้าวบนพื้นหินอ่อนเวทมนตร์ ทว่าสิ่งที่น่ากลัวกว่าความพินาศรอบกาย กลับเป็นความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว ซึ่งเข้าปกคลุมพื้นที่จนได้ยินเพียงเสียงหอบหายใจแผ่วเบาของเรย์ "คีย์... หยุดก่อนค่ะ อย่าเพิ่งขยับตัวนะ!" เรย์พุ่งเข้าไปประคองร่างสูงใหญ่ของประธานนักเรียนมาดนิ่งเอาไว้ได้อย่างเฉียดฉิว สัมผัสแรกที่ปลายนิ้วแตะโดนคือความเย็นเฉียบราวกับร่างของตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ ปราศจากความอุ่นร้อนของชีวิตที่ควรจะเป็น ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด เมื่อหน้าจออินเทอร์เฟซสีฟ้าใสของ [ระบบสุ่มบั๊ก] ปรากฏขึ้นตรงหน้าด้วยตัวอักษรสีแดงฉานกระพริบเตือนถี่รัว [คำเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบการถ่ายTทอนพลังงานอัตราส่วน 100:0 เพื่อปิดรอยแยก] [สถานะโฮสต์ร่วม (คีย์): สูญเสียพลังเวทพื้นฐานถาวร / สูญเสียความทรงจำเชื่อมโยงบางส่วน] เสียงแจ้งเตือนที่มักจะมาพร้อมกับความตื่นเต้นในยามปกติ กลับฟังดูคล้ายเสียงเคาะระฆังแห่งความโหดร้ายในยามนี้ เรย์กัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความฉลาดเป็นกรดและไหวพริบทั้งหมดที่เธอเคยใช้เอาตัวรอดมาตลอด กลับไร้ความหมายสิ้นเชิงเมื่อต้องเผชิญหน้ากับราคาที่คีย์ต้องจ่ายเพื่อปกป้องสถาบันและตัวเธอ "ฉัน... ไม่เป็นไรค่ะ เรย์" เสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบและทรงอำนาจ บัดนี้กลับแหบพร่าและเจือไปด้วยความเหนื่อยล้าอย่างยิ่งยวด คีย์พยายามฝืนยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่ฝืนทำเป็นเข้มแข็ง ทั้งที่ดวงตาสتาร์ไลท์สีนิลคู่คมนั้นเริ่มพร่าเลือน สูญเสียประกายความมั่นใจที่เคยมีไปจนหมดสิ้น "อย่ามาทำเป็นเก่งนะคะ!" เรย์โพล่งขึ้น น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความอัดอั้นตันใจ มือเรียวพยายามร่ายเวทมนตร์ปฐมพยาบาลขั้นพื้นฐานอย่างลนลาน แต่ออร่าสีฟ้าอ่อนกลับจางหายไปอย่างไร้การตอบสนองเมื่อแตะโดนตัวเขา "คุณทำบ้าอะไรลงไปคะ ทำไมต้องยอมใช้พลังทั้งหมดปิดผนึกมันด้วยวิธีนั้น รู้ไหมว่ามันหมายความว่าอะไร... คุณอาจจะลืม... ลืมทุกอย่าง ลืมแม้กระทั่งว่าเรา..." คำพูดที่เหลือขาดหายไปในลำคอ เมื่อมือหนาที่เย็นเฉียบเอื้อมขึ้นมาสัมผัสแก้มเนียนแผ่วเบา สัมผัสที่คุ้นเคยแต่นัยน์ตากลับว่างเปล่า คีย์นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ราวกับกำลังพยายามค้นหาความทรงจำบางส่วนที่หลุดร่วงหายไปจากห้วงความคิด "ฉันจำไม่ได้..." คีย์กระซิบแผ่วเบา ดวงตาคู่นั้นมองสบตาเธอด้วยความรู้สึกผิดและสับสนระคนกัน "เรย์... ขอโทษนะคะ ฉันจำไม่ได้ว่าความรู้สึกก่อนหน้านี้มันคืออะไร แต่... ร่างกายมันจำได้ว่าฉันต้องปกป้องคุณ" ประโยคนั้นกรีดลึกเข้าไปในความรู้สึกของเรย์ราวกับคมมีด ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ท่ามกลางซากปรักหักพังของสนามรบ ระบบยังคงรันโค้ดประเมินผลความเสียหายอย่างต่อเนื่อง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความกดดันและมิติความผูกพันอันทรงพลังที่ถูกทดสอบด้วยบททดสอบที่โหดร้ายที่สุด ทว่า ในวินาทีที่เรย์กำลังจะเอ่ยถ้อยคำใดออกมาเพื่อยื้อความทรงจำของเขาไว้ เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากเงาดำสนิทบริเวณทางออกทิศเหนือ—เสียงฝีเท้าที่ไม่ได้มาจากระบบ และไม่ได้มาจากร่องรอยความเสียหายเมื่อครู่ ร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่ปรากฏขึ้นภายใต้เงาฮู้ด "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริงนะคะ... ท่านประธานผู้เสียสละกับเด็กสาวผู้ฉลาดล้ำ" เสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความอันตรายเอ่ยขึ้น พร้อมกับปลายนิ้วเรียวที่สะบัดเบาๆ ส่งพลังงานลึกลับพุ่งตรงเข้ามาปิดกั้นทางหนีทีไล่ของพวกเขาทั้งสองคนในพริบตา เรย์ตวัดสายตากลับไปมองด้วยสัญชาตญาณอันเฉียบคม พร้อมกับที่หน้าจอระบบตรงหน้าเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก่อนจะปรากฏข้อความใหม่ขึ้นด้วยตัวอักษรสีทองอร่ามที่สั่นระริก [แจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบ "ผู้ดูแลระบบตัวจริง" ปรากฏตัว / ภารกิจลับระดับ SSS: "ทางเลือกสุดท้ายของความทรงจำ" เริ่มต้นขึ้นแล้ว] แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!