แผนซ้อนแผนที่คาดไม่ถึง

[ติ๊ง! ตรวจพบการแทรกแซงจากระบบภารกิจระดับ SSS: ความลับใต้หน้าผาแห่งความทรงจำ] [คำเตือนเร่งด่วน: กุญแจที่บุคคลที่สามถืออยู่ ได้ถูกเสียบเข้ากับ "แกนกลางเวลา" ของดันเจี้ยนแห่งนี้แล้ว!] [ระบบกำลังบังคับรีเซ็ต... 3... 2... 1... ตัวตนที่แท้จริงขององค์ชายคีย์กำลังจะถูกเปิดเผย พร้อมกับการหายตัวไปของเรย์ตลอดกาล—!] "หยุดเดี๋ยวนี้นะคะ...!" เสียงตะโกนของเรย์ดังแข่งกับเสียงคำรามของห้วงมิติที่กำลังบิดเบี้ยว อากาศรอบตัวพวกเขากลายเป็นสีม่วงเข้มราวกับหมึกที่หยดลงในน้ำ พื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนจนแทบยืนไม่อยู่ แสงสีฟ้าสว่างวาบจากแกนกลางเวลาตรงหน้าสาด Pส่องใบหน้าด้านข้างของคีย์ให้เห็นเค้าลางความตื่นตระหนกที่ชายหนุ่มผู้ไร้พ่ายคนนี้ไม่เคยแสดงให้ใครเห็นมาก่อน เรย์หอบหายใจรุนแรง หยาดเหงื่อกาฬไหลย้อยลงมาตามกรอบหน้าเรียว สมองกลไกอันชาญฉลาดของเธอกำลังประมวลผลสถานการณ์ด้วยความเร็วสูง ในขณะที่ระบบหน้าต่างสีฟ้าลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ พร้อมนับถอยหลังวินาทีชีวิตของเธอเอง [สถานะปัจจุบัน: เรย์ - HP: 12/100 | MP: 3/50] [ระบบสุ่มบั๊ก: ทำงานผิดพลาดเนื่องจากแรงดันมานาเกินขีดจำกัด!] "เรย์ ถอยไป!" คีย์ตวาดเสียงกร้าว มือเรียวยาวพยายามเอื้อมไปคว้าคันโยกฉุกเฉินสีแดงเพลิงที่ฝังอยู่ลึกที่สุดในแผงวงจรโบราณ แต่นิ้วของเขากลับทะลุกผ่านมันไปราวกับอากาศธาตุ เพราะระบบความปลอดภัยระดับ SSS ได้ล็อกตัวตนของเขาไว้ในฐานะ "ผู้บุกรุก" ไม่ใช่ "ผู้ดูแล" อีกต่อไปแล้ว "ถ้าฉันถอย... นายก็จะหายไปพร้อมกับความลับพวกนี้น่ะสิคะ!" เรย์สวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตฉายแววดื้อรั้นที่ผสมผสานความฉลาดเป็นกรดเข้าไปด้วย เด็กสาวก้าวเท้าเข้าไปประชิดแผงวงจรควบคุมหลักที่กำลังปล่อยประจุไฟฟ้าสถิตเปรี๊ยะปร๊ะ กลไกตรงหน้าไม่ใช่รหัสผ่านตัวเลขธรรมดา แต่เป็น "ปริศนาเฟืองจักรกลซ้อนทับสี่มิติ" ที่คีย์พยายามแก้มาตลอดสิบนาทีเต็ม แต่มันกลับติดล็อกด้วยระบบป้องกันขั้นสูงสุดที่หากเลือกผิดแม้แต่เส้นเดียว แกนกลางเวลาจะระเบิดและลบตัวตนของพวกเขาทั้งคู่ออกจากสารบบประวัติศาสตร์ คีย์หันมามองเรย์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน ทั้งตกใจ ห่วงใย และ... ความรู้สึกผิดที่ปิดไม่มิด "เธอแก้ไม่ได้หรอก เรย์... มันคืออัลกอริทึมต้องห้ามที่ตระกูลของฉันสร้างไว้เพื่อ—" "หุบปากแล้วยืนดูเงียบๆ ไปก่อนค่ะ องค์ชาย!" เรย์ตัดบทด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด นิ้วมือเรียวเล็กขยับรัวบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไป เธอกวาดสายตาอ่านโค้ดสีแดงฉานที่วิ่งผ่านหน้าไปนับร้อยบรรทัดในเสี้ยววินาที บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบหายใจไม่ออก เสียง "ติ๊ง... ติ๊ง..." ของนาฬิกานับถอยหลังดังเรื่อยๆ ในหัวของเรย์ [เวลาคงเหลือ: 00:05... 00:04...] "บ้าเอ้ย..." เรย์กัดริมฝีปากจนห่อเลือด สมองของเธอวิเคราะห์รูปแบบการหมุนของเฟืองจักรกลทั้งสี่ชุดที่ขัดแย้งกันเอง คีย์เคยสอนเธอเรื่องกลไกเวทมนตร์โบราณเมื่อสัปดาห์ก่อน... ใช่แล้ว! จุดเชื่อมต่อไม่ได้อยู่ที่หน้าจอ แต่มันอยู่ที่ "จังหวะการเต้นของมานา" ต่างหาก! เด็กสาวหลับตาลงชั่วเสี้ยววินาที ปล่อยให้สัญชาตญาณและทักษะการวิเคราะห์ขั้นสูงสุดเข้าควบคุมร่างกาย เธอไม่ได้ใช้มือทั้งสองข้างกดปุ่มตามสูตรสำเร็จ แต่กลับใช้ปลายนิ้วแตะลงบนจุดอับสามจุดของแผงวงจรพร้อมกับปล่อยมานาที่เหลืออยู่น้อยนิดเข้าไปแทรกแซงตรงรอยต่อของเฟืองจักรกล คลิก! เสียงกลไกขนาดมหึมาขยับตัวล็อกเข้าที่อย่างสมบูรณ์แบบราวกับปาฏิหาริย์ [ติ๊ง! ยินดีด้วย ผู้เล่น "เรย์" ผ่านเงื่อนไขลับ: ถอดรหัสแกนกลางเวลาสำเร็จ!] [ระบบภารกิจระดับ SSS ถูกระงับชั่วคราว...] [กำลังถ่ายโอนข้อมูลความทรงจำ... 100%] แสงสีม่วงที่บิดเบี้ยวเมื่อครู่ค่อยๆ สงบลง กลายเป็นละอองแสงสีทองอบอุ่นโปรยปรายลงมาดั่งหิมะในฤดูใบไม้ผลิ ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ใต้หน้าผาแห่งความทรงจำอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ที่ดังสะท้อนก้องกังวาน เรย์ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นด้วยความอ่อนล้า พลังงานในร่างหมดเกลี้ยงจนแทบขยับตัวไม่ไหว ทว่าก่อนที่ร่างของเธอจะล้มพับลงไปกระทบพื้น อ้อมแขนแข็งแกร่งของใครบางคนก็พุ่งเข้ามาโอบรับเธอไว้แนบอกเสียก่อน กลิ่นอายเย็นยะเยือกแต่น่าหลงใหลของคีย์ลอยแตะจมูก ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉยและเย็นชาเสมอ บัดนี้กลับฉายแววความตื่นตระหนกและโล่งอกอย่างปิดไม่มิด ดวงตาคมกริบมองสำรวจร่องรอยบาดแผลตามเนื้อตัวของเด็กสาวด้วยความรู้สึกที่หลากล้น "เธอ... ทำบ้าอะไรลงรู้ตัวบ้างไหม เรย์" เสียงทุ้มต่ำของคีย์สั่นน้อยๆ อย่างที่เรย์ไม่เคยได้ยินมาก่อน มือหนายกขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ชุ่มเหงื่อออกจากหน้าผากมนอย่างทะนุถนอม ผิดวิสัยประธานนักเรียนผู้เคร่งขรึมคนเดิมโดยสิ้นเชิง เรย์เงยหน้าขึ้นสบตาเขา มุมปากยกยิ้มจางๆ แม้ใบหน้าจะซีดเซียว "ถ้าฉันไม่ทำ... ฉันก็คงไม่ได้ฟังความจริงจากปากนายหรอกนะคะ... องค์ชายคีย์" คีย์ชะงักไปเล็กน้อย นัยน์ตาคู่นั้นไหววูบราวกับความลับที่เก็บงำมาเนิ่นนานกำลังจะถูกเปิดเผยในวินาทีนี้ ทว่า ท่ามกลางความเงียบสงบที่เพิ่งกลับคืนมา เสียงแจ้งเตือนปริศนาที่ไร้ที่มาก็ดังขึ้นก้องในโสตประสาทของเรย์อีกครั้ง—แต่มันไม่ใช่เสียงของระบบเดิม [ติ๊ง... ตรวจพบการเชื่อมต่อภายนอก...] [ยินดีต้อนรับกลับสู่ "จุดเริ่มต้น" ค่ะ คุณน้องสาวตัวน้อยของฉัน] ร่างของคีย์แข็งทื่อไปในทันที นัยน์ตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเป็นครั้งแรก ขณะที่เงาร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากความมืดมิดเบื้องหลังเสาหิน พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่สลักลึกลงในความทรงจำของเรย์... คนๆ นั้นถือครองกุญแจอีกดอกที่หน้าตาเหมือนกับของคีย์ไม่มีผิดเพี้ยน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับเรย์เสมอนะคะ!