เสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ

กลิ่นอายความเย็นเยียบของไอน้ำจากหินปูนโบราณผสมผสานกับกลิ่นสนิมจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในความมืดมิดของระเบียงชั้นใต้ดิน เรย์แทบจะไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ขณะที่สายตาของเธอยังคงตรึงอยู่กับเงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่เพิ่งก้าวออกมาจากหลังเสาหิน กุญแจดอกที่สองในมือของบุคคลปริศนาสะท้อนแสงเรืองรองสีครามออกมาอย่างเด่นชัด มันเหมือนกับกุญแจในมือของคีย์ราวกับแกะ ไม่มีผิดเพี้ยน—ทั้งลวดลายอักษรโบราณและร่องรอยการสึกกร่อนที่เกิดจากการใช้งานมาอย่างยาวนาน "ไม่นึกเลยนะคะว่า... เราจะได้พบกันเร็วกว่ากำหนด" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความเย้าแหย่ดังขึ้นจากภายใต้ฮู้ดสีดำสนิท ร่างสูงโปร่งก้าวเข้ามาใกล้เรย์อีกหนึ่งก้าวในระยะประชิด จนกระทั่งเรย์สามารถสัมผัสได้ถึงกระแสพลังเวทมนตร์ที่ปั่นป่วนอยู่ในอากาศรอบตัวของคนแปลกหน้า ทว่า ก่อนที่เธอจะได้ทันขยับตัวถอยหลังเพื่อตั้งหลัก ร่างสูงใหญ่ของใครอีกคนก็พุ่งเข้ามาบังหน้าเธอไว้เสียก่อนอย่างรวดเร็วราวกับสายลม แผ่นหลังกว้างของคีย์แนบชิดอยู่เบื้องหน้า นัยน์ตาคมกริบของประธานนักเรียนมาดนิ่งฉายแววคุกรุ่นอย่างที่เรย์ไม่เคยเห็นมาก่อน ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะคุ้มกันตัวเขามาตลอดถูกแทนที่ด้วยความระแวดระวังขั้นสุดยอด มือข้างหนึ่งของคีย์เอื้อมไปคว้าข้อมือของเรย์ไว้โดยอัตโนมัติ แรงบีบที่กระชับแน่นถ่ายทอดความร้อนผ่าวผ่านผิวเนื้อจนเรย์รู้สึกได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วผิดปกติของเขา "ถอยไปซะ เรย์ ไม่ใช่ธุระที่คุณต้องมาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้" คีย์เอ่ยเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงของเขาไม่ได้เย็นชาเหมือนเคย หากแต่สั่นเครือด้วยความตึงเครียดที่พยายามกดขี่เอาไว้ "แต่ว่ากุญแจดอกนั้น..." เรย์พยายามแย้ง สายตาเหลือบมองผ่านไหล่กว้างของคีย์ไปยังบุคคลปริศนาที่กำลังยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า "หึ... คุณชายคีย์ผู้ไร้ที่ติ ดูเหมือนว่าระบบสุ่มบั๊กที่กำลังรวนอยู่ตอนนี้ จะไม่ได้สร้างปัญหาแค่เรื่องกฎระเบียบในโรงเรียนเสียแล้วกระมังคะ?" เสียงหวานปนเย้ยหยันดังขึ้น พร้อมกับที่มือภายใต้ผ้าคลุมสีดำยกกุญแจขึ้นสูง กุญแจดอกนั้นส่งเสียงหึ่งต่ำๆ ราวกับกำลังตอบI/Oบางอย่างกับสภาพแวดล้อมรอบตัว [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานซิงโครนัสระดับ 95% จากวัตถุเป้าหมาย!] [คำเตือน: หากกุญแจทั้งสองดอกเชื่อมต่อกันในรัศมี 3 เมตร ขอบเขตมิติของหอคอยโบราณจะถูกรีเซ็ต!] เสียงแจ้งเตือนของระบบสุ่มบั๊กดังรัวขึ้นในหัวของเรย์จนสมองแทบระเบิด ข้อมูลมหาศาลไหลบ่าเข้ามาพร้อมกับอาการวิงเวียนศีรษะกะทันหัน ร่างกายของเธอเซถลาไปด้านหลังเล็กน้อยด้วยความอ่อนล้าจากการประมวลผลข้อมูลที่เกินขีดจำกัด แต่ก่อนที่เธอจะล้มลงไปกระแทกกับพื้นดินเย็นเฉียบ วงแขนแข็งแรงของคีย์ก็ตวัดเข้าโอบเอวบางของเธอไว้ได้อย่างทันท่วงที ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุด เรย์เงยหน้าขึ้นสบเข้ากับดวงตาคู่คมที่มักจะมองคนอื่นด้วยความห่างเหินเสมอ ทว่าในยามนี้ นัยน์ตาสีนิลคู่นั้นกลับสะท้อนเงาของเธอไว้อย่างชัดเจน ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดอยู่ข้างแก้มทำให้หัวใจของเรย์เต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง ไม่ใช่เพราะความกลัวจากสถานการณ์ตรงหน้า แต่เป็นเพราะสัมผัสอุ่นซ่านจากฝ่ามือของคีย์ที่แนบอยู่ตรงแผ่นหลังและเอวคอดของเธอ "คุณ... ไหวไหม?" คีย์เอ่ยถามเสียงเบาหวิว ความแข็งกร้าวเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งงัน "ฉัน... ฉันยังไหวค่ะ" เรย์พยายามฝืนยิ้ม แม้ว่าเหงื่อกาฬจะเริ่มซึมตามไรผมแล้วก็ตาม เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ และสังเกตเห็นว่ารอยร้าวบนผนังหินกำลังแผ่ขยายออกเป็นวงกว้างด้วยความเร็วสูง พลังเวทมนตร์รอบตัวพวกเขากำลังหมุนวนเป็นเกลียวคลื่น บุคคลในชุดคลุมสีดำหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหมุนตัวถอยหลังเข้าสู่ความมืดมิดของอุโมงค์ "เกมเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นนะคะคุณเรย์... แล้วเราจะได้รู้กันว่า ระหว่างกฎระเบียบอันเคร่งครัดของคุณคีย์ กับความโกลาหลที่กำลังจะเกิดขึ้น อะไรจะพังทลายลงก่อนกัน!" สิ้นเสียงนั้น ร่างของบุคคลปริศนาก็เลือนหายไปในความมืดราวกับภาพลวงตา พร้อมๆ กับที่เสียงคำรามต่ำๆ ดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากใต้พื้นพิภพ แรงสั่นสะเทือนระดับปานกลางทำให้หินด้านบนร่วงหล่นลงมาเป็นฝุ่นผง คีย์ไม่รอช้า เขาตัดสินใจรวบร่างของเรย์ขึ้นมาอุ้มกระชับไว้ในอ้อมแขนอย่างเด็ดขาดโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ทักท้วง เรย์สะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหันจนต้องซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของเขาเพื่อซ่อนความเขินอาย ขณะที่คีย์พุ่งทะยานฝ่าความโกลาหลออกไปจากเขตอันตรายด้วยความเร็วสูงสุด ลมยามค่ำคืนที่พัดผ่านเข้ามาปะทะใบหน้าไม่สามารถดับความร้อนผ่าวบนพวงแก้มของเรย์ได้เลย ในยามที่อ้อมแขนคู่นี้โอบอุ้มเธอไว้ แน่นหนาและอบอุ่นจนน่าประหลาด เรย์หลับตาลงรับรู้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นประธานนักเรียนมาดนิ่ง ซึ่งในตอนนี้มันกำลังเต้นรัวเร็วไม่เป็นจังหวะเสียยิ่งกว่าของเธอเสียอีก [แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจลับ "เงาปริศนาแห่งหอคอย" สำเร็จ 50%] [ปลดล็อกความสัมพันธ์พิเศษ: ค่าความไว้วางใจของ "คีย์" พุ่งทะยานสู่ระดับ 85%!] [ผลลัพธ์จากบั๊ก: อัตราการซิงโครนัสของหัวใจตัวละครหลักทำงานผิดปกติ กรุณาตั้งสติก่อนเผชิญหน้ากับเหตุการณ์ในบทต่อไป...] และก่อนที่เรย์จะได้ทันเอ่ยปากถามอะไร คีย์ก็พาเธอหลุดพ้นจากอุโมงค์มืดมิดออกมาสู่ลานกว้างด้านนอก ทว่า ภาพเบื้องหน้าที่ปรากฏแก่สายตากลับทำให้ลมหายใจของพวกเขาทั้งคู่ต้องสะดุดกึกอีกครั้ง... เมื่อประตูมิติขนาดมหัศจรรย์ใจกลางสถาบันกำลังเปิดอ้าซ่า พร้อมกับเงาร่างนับร้อยที่ก้าวออกมาจากรอยแยกนั้น! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและใจเต้นไปพร้อมกับเรย์และคีย์ในบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!