ศัตรูในเงามืดปรากฏตัว

"ถอยหลังไปค่ะเรย์! รอยแยกนั่นไม่ใช่ความผิดปกติจากระบบเวทมนตร์ทั่วไป..." น้ำเสียงทุ้มต่ำของคีย์ตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มือหนาคว้าข้อแขนเรียวของฉันแล้วดึงให้ถอยร่นเข้าไปด้านหลังแผ่นหลังกว้างของเขาโดยสัญชาตญาณ แรงปะทะจากคลื่นพลังงานสีม่วงเข้มแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น สภาพแวดล้อมโดยรอบสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว เสียงคำรามต่ำๆ ดังสะท้อนก้องมาจากใจกลางมิติที่กำลังฉีกขาดออก ราวกับเสียงร้องคำรามของสัตว์อสูรบรรพกาลที่หลับใหลมานานนับพันปี ฉันกวาดสายตาผ่านไหล่กว้างของประธานนักเรียนหนุ่มมาดนิ่ง สมองอันรวดเร็วประมวลผลข้อมูลนับร้อยชุดภายในเสี้ยววินาที หน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าใสของ [ระบบสุ่มบั๊ก] เด้งเตือนรัวเร็วด้วยตัวอักษรสีแดงฉานจนแสบตา: *[คำเตือน! ตรวจพบความผิดปกติระดับวิกฤต รอยแยกมิติถูกควบคุมโดย ‘ระบบภายนอก’ ที่ไม่รู้จัก]* ให้ตายสิ... ระบบกำลังรวนหนักยิ่งกว่าตอนที่ฉันเผลอปลดล็อกสกิลบั๊กซ้อนบั๊กในห้องสมุดใต้ดินเสียอีกค่ะ! เงาร่างนับร้อยที่ก้าวออกมาจากรอยแยกนั้นไม่ได้สวมชุดเครื่องแบบของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ พวกเขาสวมชุดคลุมยาวสีดำสนิทจนกลืนไปกับความมืดมิด ใบหน้าถูกบดบังด้วยหน้ากากโลหะเรียบสนิทที่สะท้อนแสงจันทร์สลัวเป็นประกายเย็นเยียบ แต่สิ่งที่ทำให้ฉันต้องหยุดหายใจไม่ใช่ความน่ากลัวของรูปลักษณ์ภายนอก หากแต่เป็น ‘จังหวะการก้าวเดิน’ ที่พร้อมเพรียงกันอย่างไร้ที่ติ ราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกควบคุมด้วยกลไกเดียวกันทั้งหมด "กลุ่มเงาทมิฬ... พวกมันไม่ใช่แค่นักเรียนแลกเปลี่ยนหรือแขกรับเชิญตามที่ทางสภาบริหารประกาศไว้แน่ๆ ค่ะคีย์" ฉันกระซิบเสียงเบา ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแผ่นหลังของเขาเมื่อเราต้องยืนชิดกันมากขึ้นเพื่อหลบซ่อนตัวหลังเสาหินอ่อนสลักลวดลายโบราณ คีย์ไม่ตอบคำถามในทันที ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาหรี่ลงเล็กน้อย มือข้างหนึ่งของเขาเอื้อมไปปลดกระดุมข้อมือเสื้อออกอย่างใจเย็น ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับกดดันจนแทบหายใจไม่ออก เวทมนตร์ธาตุสายฟ้าสีครามเริ่มประตัปุบปะบัปอยู่บริเวณปลายนิ้วของประธานนักเรียนหนุ่ม เป็นสัญญาณเตือนภัยขั้นสูงสุดว่าเขากำลังเอาจริง "เรย์ ฟังฉันให้ดีนะคะ..." คีย์เอียงใบหน้ากลับมามองเล็กน้อย นัยน์ตาคู่คมสะท้อนภาพใบหน้าตื่นตัวของฉันอย่างชัดเจน "อย่าใช้สกิลสุ่มบั๊กพร่ำเพรื่อในสถานการณ์นี้ พลังงานความผันผวนจากมิติพวกมันกำลังรบกวนแกนกลางสถาบัน ถ้าเธอฝืนใช้ระบบตอนนี้ สมองของเธออาจจะรับภาระ Overload จนช็อกหมดสติไปได้" "แต่ถ้าฉันไม่ทำอะไรเลย พวกเราก็จะถูกต้อนจนมุมอยู่ดีนะคะ!" ฉันแย้งกลับทันควัน ดวงตาจ้องมองไปยังเงาร่างหนึ่งที่กำลังเดินตรงมายังทิศทางที่เราซ่อนอยู่ "คุณก็เห็นนี่คะว่าพวกมันไม่ได้มาเจรจา ประตูมิติขนาดนั้น... มันต้องใช้พลังงานมหาศาลขนาดไหนกันถึงจะเปิดขึ้นกลางเขตอาคมคุ้มGกันของสถาบันได้ แปลว่าในสภาบริหารต้องมี 'หนอนบ่อนไส้' คอยเปิดทางให้อย่างแน่นอนค่ะ!" คำพูดของฉันทำให้คีย์ชะงักไปชั่วขณะ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วเสี้ยววินาทีก่อนที่เขาจะพยักหน้ารับเบาๆ อย่างจำนนต่อเหตุผล "ฉลาดสมกับเป็นเด็กทุนอันดับหนึ่งจริงๆ ค่ะ... แต่บางครั้ง ความฉลาดก็มักจะทำให้เธอตกอยู่ในเป้าหมายแรกเสมอ" สิ้นเสียงกระซิบ คีย์ก็ก้าวพรวดพราดออกไปจากที่กำบัง แสงสว่างวาบจากสายฟ้าสีครามสว่างจ้าทะลวงความมืดมิดในชั่วพริบตาเดียว! *เปรี้ยง!* ลำแสงเวทมนตร์พุ่งตรงเข้าใส่เงาร่างปริศนาที่นำหน้าสุดอย่างแม่นยำ ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกลับทำให้ดวงตาของคีย์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อเงาดำร่างนั้นยกมือขึ้นรับการโจมตีด้วยมือเปล่า! เกราะพลังงานสีม่วงเข้มสลายสายฟ้าของคีย์หายไปในพริบตา ราวกับมันถูกดูดกลืนเข้าไปในความว่างเปล่า "ระวังค่ะคีย์! นั่นมันไม่ใช่เวทมนตร์ทั่วไป แต่มันคือ 'การดูดกลืนพลังงาน'!" ฉันตะโกนสุดเสียงเมื่อวิเคราะห์รูปแบบการป้องกันนั้นได้ทันท่วงที ทว่า ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินกว่าที่คีย์จะหลบเลี่ยง เงาร่างเบื้องหน้าไม่ได้ตอบโต้เขาด้วยการโจมตีทางกายภาพ แต่กลับสะบัดมือส่งคลื่นพลังงานอัดกระแทกเข้าใส่ร่างของประธานนักเรียนหนุ่มจนกระเด็นถอยหลังมาชนเข้ากับเสาหินที่ฉันยืนอยู่ แรงกระแทกทำให้เราทั้งคู่เซถลาลงไปกองกับพื้น ลมหายใจของคีย์สะดุดกึก ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดลงเล็กน้อย มุมปากมีคราบเลือดสีแดงสดซึมออกมา "คีย์!" ฉันรีบประคองร่างสูงเอาไว้ ความเย็นเฉียบจากชุดคลุมของเขาแผ่ซ่านเข้ามาสัมผัสผิวเนื้อ "ฉัน... ไม่เป็นไรค่ะ" เขาฝืนยثดตัวลุกขึ้นยืนบังฉันไว้ ริมฝีปากยังคงเหยียดยิ้มเยาะหยันแม้สถานการณ์จะอยู่เหนือการควบคุม "ดูเหมือนว่าฉันจะประเมิน 'แขกที่ไม่ได้รับเชิญ' ชุดนี้ต่ำเกินไปจริงๆ" เงาร่างนับร้อยหยุดเดินพร้อมกัน เสียงฝีเท้าที่เคยดังระรัวกลับเงียบกริบลงทันที บรรยากาศวังเวงเข้าปกคลุมลานกว้างอีกครั้ง ก่อนที่เงาร่างตรงกลางจะค่อยๆ ถอดหน้ากากโลหะออก เผยให้เห็นใบหน้าคุ้นเคยที่ทำให้ลมหายใจของฉันและคีย์ต้องหยุดชะงักลงพร้อมกัน นั่นคือ... รองศาสตราจารย์มาร์คัส อาจารย์ประจำวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์ผู้เงียบขรึมและเป็นที่เคารพรักของนักเรียนทุกคนในสถาบัน! "อาจารย์มาร์คัส..." ฉันพึมพำชื่อนั้นออกมาด้วยความตกใจจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ใบหน้าของอาจารย์มาร์คัสในยามนี้ไร้ซึ่งแววตาใจดีอบอุ่นเช่นเคย นัยน์ตาสสีเทาคู่นั้นว่างเปล่า ไร้จิตวิญญาณ ราวกับถูกครอบงำด้วยห้วงนิทราที่ยาวนาน มุมปากหยักยิ้มเหยียดหยามเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง—เสียงที่แหบพร่าและซ้อนทับกันหลายเสียงราวกับไม่ใช่เสียงของมนุษย์คนเดียว "ขอบใจมากนะ... ท่านประธานนักเรียน และเด็กหญิงเรย์ ที่ช่วยเปิดทางให้พิธีกรรมสมบูรณ์แบบ" ทันทีที่สิ้นเสียงของอาจารย์มาร์คัส พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของพวกเราก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม รอยแยกมิติด้านหลังเขากลายสภาพเป็นหลุมดำขนาดยักษ์ และก่อนที่เราจะทันได้ตั้งตัว หน้าต่างระบบสีแดงฉานนับสิบบานก็ดีดเด้งขึ้นมาพร้อมกันจนบังทัศนียภาพทั้งหมด พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังลั่นก้องอยู่ในโสตประสาทของฉัน: *[แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: บอสลับ ‘ผู้กลืนกินกาลเวลา’ ตื่นจากการหลับใหลแล้ว!]* *[เงื่อนไขการรอดชีวิต: เป็นศูนย์ / เริ่มต้นนับถอยหลังการล่มสลายของสถาบันในอีก 180 วินาที]* ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับเรย์และคีย์ในตอนนี้นะคะ!