ค่ำคืนในห้องสมุดต้องห้าม

"องค์ชายคีย์! ถอยออกมาจากเด็กคนนั้น... นางไม่ใช่คนของโลกนี้!" เสียงตะโกนก้องที่สะท้อนก้องไปทั่วโถงทางเดินหินอ่อนเมื่อครู่ยังคงติดค้างอยู่ในโสตประสาท ทว่าในวินาทีต่อมา ประตูบานยักษ์สลักลายรูนโบราณของห้องสมุดต้องห้ามก็กระแทกปิดลงด้วยแรงลมมหาศาล ตัดขาดเสียงรบกวนจากภายนอกโดยสิ้นเชิง เรย์หอบหายใจเบาๆ แผ่นหลังบอบบางแนบชิดกับบานประตูไม้เนื้อแข็งที่หนาหนักจนแทบไม่มีเสียงเล็ดลอดเข้ามา ความเย็นเยียบของไอน้ำเวทมนตร์ลอยอบอวลอยู่รอบตัว กลิ่นอายของกระดาษเก่าแก่หลายร้อยปีผสมผสานกับกลิ่นอายจางๆ ของฝุ่นผงและเวทมนตร์โบราณ รุกเร้าประสาทสัมผัสจนต้องเผลอกลั้นหายใจ ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรำไปกับจังหวะความตื่นตระหนกในอก "เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบนั้นลง คีย์ยืนอยู่ห่างออกไปเพียงคืบ แสงสลัวจากคบเพลิงเวทมนตร์ที่ริมผนังสะท้อนลงบนดวงหน้าคมคาย ทว่าแววตานิ่งสนิทที่มักจะใช้ควบคุมคนทั้งสถาบันในยามปกติ บัดนี้กลับเจือไปด้วยประกายความกังวลอย่างปิดไม่มิด มือเรียวยาวของประธานนักเรียนหนุ่มยกขึ้นเสยเส้นผมสีดำสนิทที่ปรกลงมาเล็กน้อยท่าทางเช่นนั้นทำให้ความน่าเกรงขามลดลงไปครึ่งหนึ่ง เหลือเพียงความเปราะบางบางอย่างที่หาดูได้ยาก "ฉันไม่เป็นไรค่ะ..." เรย์ตอบเสียงแผ่ว พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ ดวงตากลมโตสำรวจรอบกายอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินสถานการณ์ "แต่ดูเหมือนว่า... เราจะติดอยู่ข้างในจริงๆ เสียแล้วล่ะค่ะ ประตูทางออกถูกผนึกด้วยเวทมนตร์ระดับสูงจากด้านนอก" เรย์ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ผนังชั้นหนังสือที่สูงตระหง่านจนลับตา ปลายนิ้วแตะลงบนชั้นไม้เพื่อสัมผัสกระแสมานาที่ไหลเวียนอยู่ สัญชาตญาณนักวิเคราะห์กลไกทำงานทันที ระบบสุ่มบั๊กในหัวส่งเสียงเตือนเบาๆ เป็นสัญญาณเตือนภัยสีเหลืองกระพริบถี่ๆ แต่เธอยังไม่เลือกใช้มันในตอนนี้ ในโลกที่เต็มไปด้วยกฎเกณฑ์และเวทมนตร์อันเคร่งครัด การพึ่งพาไหวพริบของตัวเองคือเกราะป้องกันที่ดีที่สุด "พวกเขารู้ตัวแล้ว..." คีย์เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างๆ กลิ่นกายสะอาดสดชื่นเจือกลิ่นอายไม้จันทน์หอมลอยเข้ามาชิดจนเรย์ต้องขยับถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ทว่าด้านหลังคือชั้นหนังสืออัดแน่นไปด้วยตำราเวทมนตร์โบราณ ทำให้เธอไม่มีทางถอยได้อีก คีย์สังเกตเห็นปฏิกิริยานั้น ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มจางๆ ที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่กลับสร้างความปั่นป่วนในหัวใจของคนมองได้อย่างประหลาด "กลัวหรือไง เรย์" คีย์เอ่ยถาม น้ำเสียงเจือความเย้าแหย่เล็กน้อย มือข้างหนึ่งของเขายันกับชั้นหนังสือไว้ ปิดกั้นทางหนีทีไล่ของเธอโดยสมบูรณ์ กลายเป็นท่าทางกักตัวเธอไว้ในพื้นที่แคบๆ ระหว่างชั้นหนังสือกับตัวเขา เรย์เงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้น หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงขึ้นอีกริตร "ไม่ได้กลัวค่ะ... ฉันแค่กำลังคิดว่าเราจะหาทางออกไปอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้สภาเวทมนตร์ฟังอย่างไรดีต่างหาก องค์ชายเองก็เถอะค่ะ ทำไมถึงต้องพาฉันหนีเข้ามาในสถานที่หวงห้ามแบบนี้ด้วยล่ะคะ?" คำถามนั้นตรงไปตรงมาจนคีย์ชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมกริบมองลึกลงมาในดวงตาคู่ใสของเธอ สะท้อนภาพใบหน้าหวานที่ฉายแววเอาจริงเอาจังท่ามกลางแสงสลัว "เพราะถ้าปล่อยให้เจ้าอยู่ตรงนั้น... เจ้าอาจจะถูกพวกมันจับตัวไปแยกชิ้นส่วนเพื่อศึกษาที่มาของพลังบั๊กนั่น" คีย์ตอบด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้นทีละน้อย สันจاوโด่งคมชัดขยับเล็กน้อยยามที่เขาถอนหายใจ "ข้าไม่อยากให้มันเกิดขึ้น... กับเจ้า" คำพูดนั้นเรียบง่าย ทว่าหนักแน่นจนคนฟังถึงกับพูดไม่ออก ความอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ เรย์เม้มริมฝีปากเข้าหากันอย่างใช้ความคิด เธอกะพริบตาปริบๆ เพื่อซ่อนความหวั่นไหวที่ตีตื้นขึ้นมา บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดอุณหภูมิลงจนเหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่สอดประสานกัน ความใกล้ชิดนี้ทำให้เรย์ได้กลิ่นอายมานาบริสุทธิ์จากตัวขององค์ชายหนุ่มชัดเจนขึ้น มันไม่ใช่กลิ่นเวทมนตร์อันน่ากลัว แต่เป็นความอบอุ่นที่ชวนให้รู้สึกปลอดภัยอย่างน่าประหลาด "องค์ชาย... ดูเหมือนว่าตรงนี้จะมีกลไกบางอย่างซ่อนอยู่นะคะ" เรย์เบี่ยงเบนความสนใจด้วยการใช้นิ้วชี้ไปที่สัญลักษณ์รูนแปลกปลอมบนสันหนังสือเล่มหนาที่คีย์กำลังเอามือยันอยู่พอดี คีย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้กว่าเดิมโดยไม่รู้ตัว เพื่อมองตามปลายนิ้วของเธอ ปลายจมูกของคนทั้งคู่เกือบจะชนกันในความมืดสลัว กลิ่นหอมจางๆ จากเส้นผมของเรย์ลอยเข้าจมูกของเขา ทำให้สติสัมปชัญญะที่เคยเยือกเย็นมาตลอดแทบจะหลุดลอย "อืม... เจ้าพูดถูก" คีย์กระซิบชิดริมหู เสียงของเขาแหบพร่าลงเล็กน้อยจนเรย์รู้สึกขนลุกซู่ "มันคือกลไกเปิดห้องลับใต้ดินของห้องสมุดนี้..." ทว่า ก่อนที่ใครจะได้ขยับตัวทำอะไรต่อ จู่ๆ ชั้นหนังสือขนาดยักษ์ตรงหน้าก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง กลไกเวทมนตร์โบราณทำงานขึ้นเองโดยไม่ต้องมีใครกด! พื้นหินใต้ฝ่าเท้าทรุดตัวลงวูบ เสียงครูดคราดของหินผาเสียดสีกันดังสนั่นหวั่นไหว เรย์อุทานออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจ ร่างบางเสียการทรงตัวล้มลงไปข้างหน้า แต่โชคดีที่คีย์คว้าเอวบางเอาไว้ได้ทัน ทว่าแรงเหวี่ยงจากพื้นห้องที่กำลังแยกตัวทำให้ทั้งคู่ร่วงหล่นลงสู่ความมืดเบื้องล่างด้วยกัน! ในเสี้ยววินาทีแห่งการร่วงหล่น คีย์พลิกตัวเอาแผ่นหลังมารองรับแรงกระแทกจากพื้นห้องใต้ดินที่มืดมิดเอาไว้ทั้งหมด อ้อมแขนแข็งแกร่งโอบกอดร่างของเรย์เอาไว้แนบอกแน่นเพื่อปกป้องเธอจากเศษหินและฝุ่นผง เมื่อความโกลาหลสงบลง ความเงียบสงัดก็กลับมาเยือนอีกครั้ง เรย์นอนทับอยู่บนร่างแกร่งของคีย์ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนลาดไหล่ของเขา หัวใจเต้นโครมครามจนไม่รู้ว่าเป็นของใครกันแน่ "เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?" เสียงทุ้มต่ำเอמהถามกระซิบชิดริมใบหู พร้อมกับมืออุ่นที่ลูบหลังให้อย่างปลอบประโลม เรย์ส่ายหน้าช้าๆ ซุกใบหน้าลงกับอกเสื้อของเขาเพื่อซ่อนความเขินอาย ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะดันตัวเองลุกขึ้นนั้นเอง หน้าจอระบบสีฟ้าใสที่เธอคุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศมืดมิดโดยไม่มีปุ่มให้กดปิด พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในหัวอย่างชัดเจน [ติ๊ง! ตรวจพบเงื่อนไขลับ 'หัวใจสั่นไหวในห้องสมุดต้องห้าม' สำเร็จ 100%] [ระบบกำลังปลดล็อกภารกิจระดับ SSS: ความลับใต้หน้าผาแห่งความทรงจำ และตัวตนที่แท้จริงขององค์ชายคีย์] [คำเตือนจากระบบ: บุคคลที่สามกำลังก้าวเข้ามาในพื้นที่ห... และเขากำลังถือ "กุญแจ" ที่จะทำลายโลกใบนี...]*