ทำความสะอาดความทรงจำ

“คุณกวินคะ... ของที่คุณพูดถึงเนี่ย หมายความว่ายังไงกันแน่” รินรดาหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับชายหนุ่ม ความเย็นวาบที่แล่นผ่านสันหลังไม่ได้เกิดจากสายลมที่พัดผ่านสวน แต่เกิดจากแววตาของกวินที่วันนี้ดูแปลกไป—มันไม่ใช่แววตาของเพื่อนบ้านผู้แสนดีที่คอยส่งตะกร้าส้มหรือหยิบยื่นน้ำใจให้กัน แต่เป็นแววตาที่เต็มไปด้วยเงื่อนงำราวกับเขากำลังปิดบังความลับของที่ดินผืนนี้ไว้ภายใต้ผืนหญ้ารกชัฏ กวินไม่ได้ตอบทันที เขายืนนิ่งอยู่ใต้ร่มเงาของต้นส้มเก่าแก่ มือหนาที่เปื้อนคราบดินจากการทำงานถือจอบด้ามยาวไว้แน่น เขาละสายตาจากรินรดาไปมองยังกองหญ้าแห้งที่ถูกขุดขึ้นมาเมื่อครู่ ซึ่งเผยให้เห็นแผ่นหินสลักลายบางอย่างที่จมลึกอยู่ใต้ดิน “ริน... บางครั้ง การขุดลึกลงไปในความทรงจำของที่ดินผืนนี้ อาจไม่ใช่เรื่องดีสำหรับคนที่แค่อยากเริ่มต้นใหม่นะคะ” เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่กระชับแน่นไปด้วยความหมายที่เธอไม่อาจเข้าใจ “คุณเห็นเศษแก้วสีน้ำเงินนั่นไหม นั่นไม่ใช่เศษขยะจากเจ้าของเดิม แต่มันคือสิ่งที่มีคนจงใจฝังไว้เพื่อไม่ให้ใครเข้าใกล้จุดนี้” รินรดามองตามนิ้วของเขาไป เห็นเศษแก้วชิ้นหนึ่งสะท้อนแสงแดดเป็นประกายสีครามเย็นเยียบ เธอไม่ได้กลัวจนถอยหนี แต่กลับรู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ มือของเธอที่กำถุงมือทำสวนไว้แน่นเริ่มสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความมุ่งมั่นที่ปะทุขึ้นมาภายใต้ความสงบ “ถ้ามันถูกฝังไว้เพื่อให้เราลืม แต่รินตั้งใจจะมาที่นี่เพื่อจำ... เพื่อเริ่มชีวิตใหม่” รินรดาเชิดหน้าขึ้น ตอบโต้ด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้มั่นคงที่สุด “ไม่ว่าจะมีอะไรอยู่ข้างใต้ หรือเจ้าของเก่าจะทิ้งอะไรไว้ รินก็จะเคลียร์มันออกไปให้หมด สวนนี้ต้องกลับมาหายใจได้อีกครั้ง ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม” กวินมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป แววตานั้นดูอ่อนลงกึ่งหนึ่ง แต่ยังคงมีความกังวลฉายชัดอยู่ลึกๆ เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะวางจอบลงกับพื้นหญ้า แล้วเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมสะอาดของสบู่สมุนไพรและกลิ่นดินจางๆ จากตัวเขา “ถ้าคุณยืนยันแบบนั้น ผมก็คงห้ามไม่ได้” เขาหยิบถุงมืออีกคู่ที่แขวนอยู่ที่เอวออกมาส่งให้เธอ “แต่ฟังนะริน... ถ้ารู้สึกว่าสวนนี้เริ่ม ‘คุย’ กับคุณมากเกินไป อย่าฝืนเด็ดขาด ให้เดินกลับไปที่บ้านแล้วล็อคประตูเสีย งานปรับปรุงสวนมันมีทั้งความสุขและความเหนื่อยล้า แต่สำหรับที่นี่... มันมีเส้นบางๆ ที่กั้นระหว่างการทำความสะอาดกับการลบหลู่” รินรดาไม่ตอบ เธอรับถุงมือมาสวมแล้วทรุดตัวลงคุกเข่าบนดินที่ชื้นแฉะ ความตั้งใจของเธอในตอนนี้คือการจัดการกับวัชพืชที่รกรุงรังเหล่านี้ให้หมดไป เธอเริ่มใช้จอบเล็กๆ ถากถางต้นหญ้าที่พันเกี่ยวกันเป็นปมแน่น ความเจ็บปวดจากงานกราฟิกที่ต้องคอยแก้งานตามคำสั่งคนอื่นดูจะมลายหายไป เหลือเพียงความสะใจเล็กๆ ในทุกครั้งที่รากหญ้าหลุดออกจากดิน ชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่าผ่านไป แสงแดดคล้อยต่ำลงจนกลายเป็นสีส้มอำพัน รินรดาเหงื่อซึมตามไรผม แต่เธอกลับรู้สึกถึงพลังงานชีวิตที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกาย กวินไม่ได้จากไปไหน เขาคอยช่วยขุดดินในจุดที่ลึกและแข็งเกินกว่าที่เธอจะจัดการคนเดียวได้ ทั้งคู่ทำงานร่วมกันโดยไม่มีบทสนทนา มีเพียงเสียงเครื่องมือกระทบดินและเสียงแมลงยามเย็นที่ดังสลับกัน จนกระทั่งเมื่อรินรดาขุดลึกลงไปบริเวณโคนต้นส้มต้นสุดท้ายที่ดูเหมือนจะเหี่ยวเฉาที่สุด... จอบของเธอก็ปะทะเข้ากับวัตถุแข็งบางอย่างที่ทำให้เกิดเสียงดัง *กริ๊ก* เหมือนโลหะกระทบโลหะ หัวใจของเธอเต้นรัว รินรดารีบใช้มือปัดเศษดินออก หัวใจเกือบหยุดเต้นเมื่อเห็นว่าสิ่งที่อยู่ใต้ดินนั้นไม่ใช่เศษแก้วสีน้ำเงิน แต่เป็นกล่องเหล็กสนิมเขรอะขนาดเท่าสมุดบันทึกเล่มหนึ่ง ซึ่งมีโซ่ตรวนสนิมเกาะคล้องไว้แน่นหนา “ริน! หยุดเดี๋ยวนี้!” เสียงของกวินตะโกนข้ามสวนมาพร้อมกับฝีเท้าที่เร่งรีบ เขาวิ่งตรงมาที่เธอด้วยสีหน้าตระหนกที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมาในรอบหลายเดือน แต่มันสายเกินไปเสียแล้ว ในจังหวะที่รินรดาใช้นิ้วเกี่ยวโซ่ที่คล้องกล่องนั้นออกด้วยความอยากรู้อยากเห็น ฝาของกล่องก็เผยอขึ้นเพียงเสี้ยววินาที กลิ่นอายของกระดาษเก่าๆ และบางสิ่งที่หอมอบอวลคล้ายดอกมะลิแห้งลอยอบอวลออกมา และเมื่อรินรดาก้มลงมองข้างในนั้น... เลือดในกายของเธอก็เย็นเฉียบ เมื่อสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าไม่ใช่สมบัติล้ำค่า แต่เป็นรูปถ่ายใบหนึ่งที่เพิ่งถูกถ่ายเมื่อวานนี้ เป็นรูปของเธอกำลังยืนอยู่ที่หน้าบ้านหลังนี้... โดยที่มีเงาของใครบางคนยืนซ้อนทับอยู่ด้านหลังเธอในรูปนั้นด้วย! สวนส้มปลายฟ้าขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 4 ด้วยกันนะคะ หวังว่าความลับนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นจนวางไม่ลงค่ะ!