กะเพราไข่ดาวจากข้างบ้าน

“คุณกำลังล้อฉันเล่นใช่ไหมคะ?” ฉันทรุดตัวลงนั่งกับพื้นไม้ระเบียงที่เย็นเฉียบ มือสั่นระริกจนต้องกำชายกระโปรงแน่น สายตาจ้องเขม็งไปยังดวงตาคมเข้มของกวินที่ดูเหมือนจะอ่านใจฉันออกตั้งแต่แรกเห็น ความเงียบงันในยามค่ำคืนนี้ไม่ได้นำมาซึ่งความสงบ แต่มันกลับทำให้เสียงจิ้งหรีดเรไรดูบาดหูจนน่าประหลาด กวินไม่ได้ตอบ เขากลับยืดตัวขึ้นเต็มความสูง เงาร่างของเขาทาบทับลงมาบนแผ่นหลังของฉันราวกับจะปกป้อง หรืออาจจะเป็นการข่มขู่ในที เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะย่อตัวลงนั่งในระดับเดียวกับฉัน กลิ่นใบโหระพาสดๆ และกลิ่นดินจางๆ จากตัวเขามันช่างขัดแย้งกับคำพูดน่าขนลุกเมื่อครู่เหลือเกิน “บ้านหลังนี้มีประวัติริน” เขาพูดเสียงนุ่ม “แต่มันไม่ใช่เรื่องของภูตผีปีศาจอย่างที่นักเขียนนิยายสยองขวัญชอบแต่งกันหรอกค่ะ มันเป็นเรื่องของ ‘ความทรงจำ’ ที่ยังไม่ยอมไปไหน” เขายื่นมือมาหยิบเศษไม้แห้งที่ติดอยู่บนไหล่ของฉันออก ท่าทางนั้นเป็นธรรมชาติจนฉันเผลอกลั้นหายใจ “ช่างมันเถอะค่ะ ถ้าคุณไม่อยากเจออะไรที่คาดไม่ถึง ก็อย่าพยายามไปรื้อฟื้นใต้ดินตรงนั้นอีก โดยเฉพาะตอนที่พระจันทร์เต็มดวง” ฉันเม้มปากแน่น ความกลัวที่เคยมีกลับถูกแทนที่ด้วยความสงสัย “คุณรู้อะไรมากกว่าที่บอกฉันใช่ไหมคะ คุณกวิน?” เขาไม่ตอบ แต่กลับลุกขึ้นเดินไปยังตะกร้าสานที่วางอยู่ใกล้ประตูบ้าน ก่อนจะยกมันมาวางตรงหน้าฉัน กลิ่นหอมฉุนของพริกขี้หนูคั่วและกลิ่นเครื่องเทศที่คุ้นเคยโชยเข้าจมูกจนฉันท้องร้องอย่างควบคุมไม่ได้ “วันนี้คุณยังไม่ได้ทานอะไรเลยนี่คะ ตั้งแต่มาถึงบ้านหลังนี้” เขาเปิดฝาปิ่นโตชั้นบนสุดออก เผยให้เห็นกะเพราหมูสับสีน้ำตาลเข้มส่งกลิ่นยั่วน้ำลาย และไข่ดาวที่ขอบกรอบสีทองอร่าม “กะเพราเก็บสดๆ จากสวนข้างบ้าน ไข่เป็ดจากเล้าหลังเรือน รับรองว่าช่วยเรียกขวัญและกำลังใจได้ดีกว่าการนั่งกลัวผีค่ะ” เขายื่นช้อนสเตนเลสมาให้ฉัน สายตาของเขาเปลี่ยนจากความลึกลับเมื่อครู่กลายเป็นความอ่อนโยนที่ชวนให้รู้สึกอบอุ่นจนใจสั่น นี่คือชายแปลกหน้าที่ฉันเพิ่งรู้จักไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง แต่กลับหยิบยื่นอาหารที่ดูอบอุ่นเหมือนบ้านให้ในเวลาที่ฉันรู้สึกเปราะบางที่สุด “ทานสิคะ... หรือว่ากะเพราของฉันมันดูน่ากลัวกว่าเรื่องที่ฉันพูดเมื่อกี้?” เขาแกล้งถามพร้อมรอยยิ้มมุมปาก ฉันรับช้อนมาถือไว้ ความร้อนจากด้ามช้อนส่งผ่านมายังฝ่ามือ กลิ่นกะเพราหอมฟุ้งจนทำให้น้ำตาที่คลอเบ้าอยู่เมื่อครู่แทบจะร่วงหล่นลงมา ฉันตักกะเพราเข้าปาก รสชาติจัดจ้าน หวานนำเค็มตาม และความสดของวัตถุดิบทำให้ฉันรู้ซึ้งถึงคำว่า ‘อาหารที่ทำด้วยใจ’ เรานั่งทานอาหารด้วยกันท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงแมลงกลางคืนเป็นเพื่อน กวินเล่าเรื่องสวนส้มของเขาอย่างออกรส เขาเล่าถึงการโน้มกิ่ง การตัดแต่งกิ่งเพื่อให้ผลผลิตอุดมสมบูรณ์ ทุกคำพูดของเขาเต็มไปด้วยความหลงใหลในแผ่นดินนี้ ซึ่งมันช่างต่างจากชีวิตในเมืองที่ฉันจากมาอย่างสิ้นเชิง “คุณมาอยู่ที่นี่ เพราะอยากหนี หรืออยากเริ่มต้นใหม่คะ?” กวินถามขึ้นท่ามกลางความมืด เขาหันมาสบตาฉัน แสงจันทร์สลัวที่ตกกระทบใบหน้าทำให้ฉันเห็นความปรารถนาดีที่ฉายชัดในแววตานั้น “ฉันแค่อยากหายใจได้สะดวกขึ้นค่ะ” ฉันตอบเสียงแผ่ว “งานกราฟิกที่ฉันเคยทำ... มันทำให้ฉันลืมไปว่าการได้เห็นผลไม้เติบโตจากต้นจริงๆ มันมีความสุขแค่ไหน” “งั้นพรุ่งนี้ตื่นเช้าหน่อยนะคะ” เขาลุกขึ้นยืน ปัดเศษดินออกจากกางเกง “ฉันจะพาไปดูว่า ‘ความสุขที่ปลูกได้’ มันเริ่มขึ้นตอนกี่โมง” เขากำลังจะเดินกลับไปยังบ้านของเขา ทิ้งให้ฉันนั่งจมอยู่กับปิ่นโตเปล่าและคำถามที่ค้างคาใจ ฉันมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปจนสุดสายตา ก่อนที่สายตาของฉันจะเหลือบไปเห็นบางอย่าง... ใต้พื้นไม้ระเบียงที่เขานั่งเมื่อครู่ มีแสงสีฟ้าจางๆ เปล่งออกมาเป็นจังหวะ ราวกับเสียงเต้นของหัวใจที่ฝังอยู่ใต้ดิน ฉันก้มลงมองใกล้ๆ แสงนั้นไม่ใช่ไฟฟ้า แต่มันคือกลุ่มก้อนของรากไม้ประหลาดที่กำลังชอนไชขึ้นมาจากรอยแตกของพื้นไม้ และในจังหวะที่ฉันกำลังจะเอื้อมมือไปแตะ รอยแยกนั้นก็เคลื่อนไหวอย่างรุนแรงจนไม้กระดานดีดตัวขึ้น ฉันสะดุ้งสุดตัวและถอยกรูดออกมาทันที ทว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่ใต้พื้นไม้กลับไม่ใช่รากไม้ แต่มันคือ... สร้อยข้อมือเงินเก่าแก่ที่ดูเหมือนเพิ่งถูกฝังลงไปไม่นาน บนสายสร้อยมีจี้รูปส้มขนาดเล็กที่สลักชื่อ ‘รินรดา’ เอาไว้ มือของฉันสั่นสะท้าน หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ฉันไม่เคยมีสร้อยเส้นนี้ และไม่มีทางที่ใครจะนำมันมาไว้ใต้ระเบียงบ้านหลังนี้ได้ ก่อนที่ฉันจะทันได้เอื้อมมือไปหยิบ เงาของใครบางคนก็พาดผ่านเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าฉัน กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมที่คุ้นเคยอย่างประหลาดลอยปะทะจมูก “ของขวัญต้อนรับ... ที่ฉันตั้งใจจะให้คุณในวันพรุ่งนี้” เสียงของกวินดังขึ้นจากทางด้านหลัง แต่มันกลับฟังดูแหบพร่าและเย็นชาจนน่าขนลุก “แต่ดูเหมือนว่า ‘เจ้าของเก่า’ เขาจะรอให้คุณมาพบมันเร็วกว่าที่ผมคิดนะคะ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของรินรดาในสวนส้มแห่งนี้นะคะ สวนส้มปลายฟ้าจะตั้งใจถ่ายทอดทุกความรู้สึกให้ดีที่สุดค่ะ