แขกไม่ได้รับเชิญ

“ดิฉันคงต้องขอยืนยันคำเดิมนะคะคุณศิลา ว่าที่ดินผืนนี้ไม่ได้มีไว้สำหรับขาย” เสียงของรินรดาราบเรียบ ทว่าสั่นไหวเล็กน้อยในตอนท้าย เธอยืนกำตะกร้าหวายใส่ส้มเขียวหวานที่เพิ่งเก็บมาจากต้นแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาคู่สวยจ้องมองชายแปลกหน้าในชุดสูทเนื้อดีที่ดูขัดกับบรรยากาศสวนส้มที่เต็มไปด้วยกลิ่นดินและละอองไอฝนอย่างสิ้นเชิง ชายที่ชื่อศิลาไม่ได้สะทกสะท้าน เขายกยิ้มมุมปาก ค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วเคาะลงบนสมุดจดปกหนังในมือเป็นจังหวะเชื่องช้า “คุณรินรดาครับ... เอ่อ ขอโทษทีครับ ผมหมายถึงคุณรินรดา อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธในขณะที่ตัวเลขในเช็คยังว่างเปล่าอยู่เลยครับ โครงการรีสอร์ตเชิงนิเวศที่เราวางแผนจะสร้างตรงนี้ มันจะเปลี่ยนให้ที่ดินรกร้าง... อ้อ ผมหมายถึงสวนส้มแห่งนี้ ให้กลายเป็นหมุดหมายใหม่ของนักท่องเที่ยวระดับพรีเมียมนะ” “ที่นี่ไม่ใช่ที่ดินรกร้างค่ะ แต่มันคือบ้าน” รินรดาตอบกลับทันควัน แววตาของเธอฉายความเด็ดขาดที่เจ้าตัวมักจะซ่อนไว้ใต้ความอ่อนโยน “และดิฉันไม่คิดว่าเงินก้อนไหนจะมาแทนที่ความผูกพันที่ดิฉันมีต่อต้นไม้ทุกต้นที่นี่ได้” บรรยากาศรอบตัวเริ่มอึดอัดขึ้น รินรดาเริ่มรู้สึกถึงความกดดันที่พุ่งเข้ามาเป็นระลอกราวกับพายุที่กำลังจะตั้งเค้า เธอเหลือบไปเห็นกวินที่กำลังถือเครื่องมือซ่อมระบบน้ำเดินตรงมาทางนี้ สีหน้าของเขายังคงนิ่งสงบตามนิสัย แต่ดวงตาที่จับจ้องไปยังชายในชุดสูทนั้นคมกริบราวกับพญาอินทรีที่กำลังเฝ้ามองเหยื่อ “ริน มีอะไรหรือเปล่าครับ” เสียงของกวินทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยความอุ่นใจ เขาเดินมาหยุดข้างๆ รินรดาตามสัญชาตญาณของการเป็นเกราะป้องกัน มือหนาวางลงบนบ่าของเธอเบาๆ เป็นการให้กำลังใจที่รินรดารู้สึกได้ถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามา ศิลาหรี่ตาลง มองการโต้ตอบของทั้งคู่ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “อ้อ คุณคือกวินสินะ เจ้าของไร่ออร์แกนิกข้างๆ... ดีเลยครับที่คุณอยู่ที่นี่ด้วย เพราะข้อเสนอของเราครอบคลุมถึงการขอซื้อพื้นที่ของคุณด้วยเช่นกัน ถ้าคุณสองคนตกลง เราพร้อมจะจ่ายในราคาที่สูงกว่าราคาประเมินตลาดถึงสามเท่า” กวินไม่ได้ตื่นเต้นกับตัวเลขมหาศาลที่ได้รับฟัง เขาวางเครื่องมือลงบนพื้นดินอย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปสบตาศิลาตรงๆ “คุณศิลาครับ บางอย่างในโลกนี้มันตีราคาไม่ได้ด้วยตัวเลขในบัญชีนะครับ พื้นที่ตรงนี้มันมีเรื่องราว มีชีวิต มีลมหายใจของคนที่อาศัยอยู่มาหลายชั่วอายุคน คุณคงไม่เข้าใจหรอกครับว่าการได้เห็นส้มที่ปลูกด้วยมือตัวเองค่อยๆ เติบโตจนกลายเป็นผลผลิตที่มีคุณภาพ มันมีความหมายมากกว่าการสร้างตึกคอนกรีตเย็นเยียบขึ้นมาแทนที่” “ความหมายที่กินไม่ได้น่ะเหรอครับ?” ศิลาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “โลกในปัจจุบันหมุนด้วยเงินครับคุณกวิน และความสุขที่คุณว่า มันอาจจะกลายเป็นความยากลำบากเมื่อถึงวันที่ราคาส้มตกต่ำ หรือวันที่ธรรมชาติต่อต้านคุณจนคุณไม่เหลืออะไรเลย” รินรดาเม้มปากแน่น ความกังวลแล่นปราดเข้ามาในหัวใจ คำพูดของศิลาแทงใจดำเธอเข้าอย่างจัง เธอไม่ใช่คนโลกสวยจนไม่รู้ว่าชีวิตในสวนมันหนักหนาแค่ไหน แต่การมีคนมาดูถูกสิ่งที่เธอรักกลับทำให้ความมุ่งมั่นในใจลุกโชนขึ้นมาอย่างประหลาด “ถ้าคุณคิดว่าเงินคือทุกอย่าง ก็เชิญคุณเดินกลับไปทางเดิมที่เข้ามาได้เลยค่ะ” รินรดาพูดพลางหมุนตัวเตรียมจะเดินเข้าบ้าน “สวนส้มแห่งนี้จะไม่มีวันถูกเปลี่ยนเป็นรีสอร์ตของพวกคุณ และดิฉันเชื่อว่าความพยายามของคุณจะเสียเปล่า” ศิลาไม่ได้เดินจากไปอย่างที่ควรจะเป็น เขายังคงยืนอยู่ที่เดิม ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมสวนส้มชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะพูดประโยคที่ทำให้เท้าของรินรดาต้องหยุดชะงักลงกลางคัน “งั้นผมคงต้องแจ้งข่าวร้ายให้ทราบนะครับคุณรินรดา...” ศิลาล้วงซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท ท่าทางของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชาและจริงจัง “เมื่อสิบห้านาทีก่อน ผมเพิ่งได้รับแจ้งจากสำนักงานที่ดินว่า มีบุคคลหนึ่งในนามบริษัทโฮลดิ้งได้ยื่นเรื่องขอซื้อสิทธิการเช่าที่ดินแปลงนี้จากคุณอาของคุณ... โดยมีผลบังคับใช้ย้อนหลังตั้งแต่วันที่ท่านยังมีชีวิตอยู่” หัวใจของรินรดาร่วงวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอหันกลับไปมองชายหนุ่มด้วยแววตาที่สั่นระริก “คุณพูดเรื่องอะไร... คุณอาของฉันไม่มีทางทำแบบนั้น!” “ถ้าไม่เชื่อ นี่คือเอกสารยินยอมที่มีลายเซ็นถูกต้องตามกฎหมายครับ” ศิลายื่นเอกสารในมือมาให้เธอ “และนั่นหมายความว่า เจ้าของที่ดินตัวจริงในตอนนี้... คือบริษัทของผม ไม่ใช่คุณอีกต่อไป” ร่างของรินรดาชาวาบราวกับถูกน้ำแข็งราดรด เธอรับเอกสารมาอ่านด้วยมือที่สั่นเทา ลายเซ็นบนกระดาษนั่นคือลายเซ็นของอาเธอจริงๆ แต่มันเป็นไปไม่ได้... กวินที่อยู่ข้างๆ รีบเข้ามาประคองร่างของเธอไว้แน่น เขามองเอกสารนั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและโทสะที่พยายามสะกดไว้ ศิลาเก็บรอยยิ้มเยือกเย็นไว้บนใบหน้า ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบเสียงต่ำที่ฟังดูราวกับคำพิพากษา “คุณมีเวลาเก็บของสามวันครับ ก่อนที่รถไถจะเข้ามาปรับหน้าดิน... สวนส้มแห่งนี้ กำลังจะสิ้นลมหายใจแล้วครับคุณรินรดา” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลุ้นระทึกกับรินรดาในสถานการณ์ที่ยากลำบากที่สุดครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - สวนส้มปลายฟ้า