ค่ำคืนแห่งการเฉลิมฉลอง

“ถ้าคุณยังเทไวน์ลงในซอสมะเขือเทศเยอะกว่านี้อีกนิด เราคงต้องเปลี่ยนชื่อเมนูจากพาสต้าโฮมเมดเป็นแกงจืดวิญญาณองุ่นแทนนะคะ” รินรดากลั้นขำจนไหล่สั่น ขณะมองดูร่างสูงโปร่งของกวินที่ยืนเกร็งอยู่หน้าเตา ชายหนุ่มผู้เชี่ยวชาญด้านอาหารระดับเชฟหันมาค้อนเธอวงใหญ่ แต่แววตากลับพราวระยับไปด้วยความเอ็นดู เขาวางทัพพีลงแล้วถอนหายใจยาวอย่างยอมจำนน “ก็มันเป็นครั้งแรกนี่คะที่เราจะฉลองผลผลิตที่ปลูกเองกับมือทั้งหมด มือผมเลยสั่นไปหน่อย” กวินแก้ตัวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เขาขยับเข้ามาใกล้จนรินรดาได้กลิ่นหอมจางๆ ของโรสแมรี่ที่ติดตัวเขามา วันนี้ไม่ใช่แค่วันธรรมดา แต่มันคือวันที่ผลผลิตชุดแรกจากสวน ‘ปลายฟ้า’ ของรินรดาผ่านการรับรองและสามารถส่งเข้าตลาดออร์แกนิกได้สำเร็จ ความเหนื่อยล้าตลอดหลายเดือนที่สะสมมาดูจะมลายหายไป เหลือเพียงความภูมิใจที่ส่งผ่านดวงตาคู่สวยของหญิงสาว กวินขยับไปหยิบขวดไวน์ที่เขาคัดสรรมาอย่างดี เพื่อเติมเต็มมื้อค่ำที่โต๊ะไม้ตัวยาวกลางสวน ซึ่งวันนี้ถูกประดับด้วยตะเกียงดวงเล็กที่ให้แสงสีส้มอุ่นราวกับหิ่งห้อย รินรดาหยิบใบโหระพาสดจากตะกร้ามาเด็ดเบาๆ กลิ่นหอมสดชื่นของมันฟุ้งกระจายไปทั่วครัว เธอมองแผ่นหลังของกวินที่กำลังสาละวนอยู่กับเตาอบ ความรู้สึกอบอุ่นในใจเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ เธอเคยคิดว่าความสุขของเธอคือการวาดเส้นสายลงบนหน้าจอกราฟิกที่เรียบเฉย แต่ในวินาทีนี้ เมื่อมือของเธอเปื้อนดิน และมีผู้ชายข้างบ้านคนนี้คอยส่งเสียงหัวเราะอยู่ข้างๆ เธอกลับพบว่าชีวิตที่ ‘ปลูกได้’ นั้นมีรสชาติหวานหอมกว่าที่เคยจินตนาการไว้มากนัก “จานนี้... สำหรับคนที่เคยร้องไห้เพราะต้นมะเขือเทศไม่ออกผลครับ” กวินวางจานพาสต้าลงตรงหน้าเธอ กลิ่นหอมของสมุนไพรสดและรสเปรี้ยวอมหวานของซอสมะเขือเทศทำเอาท้องของรินรดาร้องประท้วงเบาๆ “จำได้แม่นเชียวนะคะ” เธอรับคำพลางตักพาสต้าเข้าปาก รสสัมผัสที่ได้ช่างกลมกล่อม ความสดของวัตถุดิบทำให้รสชาติโดดเด่นกว่ามื้ออาหารราคาแพงที่เธอเคยทานในเมืองหลวงเสียอีก “ขอบคุณนะคะกวิน ถ้าไม่มีคุณ ฉันคงถอดใจไปตั้งแต่สัปดาห์แรกแล้ว” กวินไม่ได้ตอบทันที เขาเพียงแต่มองเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าเพื่อนบ้าน เขารินไวน์ลงในแก้วของเธอช้าๆ ก่อนจะจรดแก้วของตนเองเข้าหากันจนเกิดเสียงใสในความเงียบของค่ำคืน “ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณ” เขากล่าวเสียงเรียบ “ขอบคุณที่ทำให้ผมเห็นว่า สวนที่เคยเงียบเหงาของผม... จริงๆ แล้วมันรอคอยใครสักคนที่จะมาทำให้มันมีชีวิตชีวาขึ้นมาแบบนี้” บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัด มีเพียงเสียงแมลงกลางคืนและเสียงลมพัดผ่านยอดไม้ในสวนส้ม รินรดารู้สึกถึงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะผิดปกติ เธอตัดสินใจเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แสงไฟจากตะเกียงสะท้อนในแววตาของกวินจนดูเหมือนเขากำลังซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้ “กวินคะ...” รินรดาเริ่มจะเอ่ยปากถามถึงสิ่งที่ค้างคาใจเกี่ยวกับไร่ของเขาที่ดูเหมือนจะมีปัญหาเรื่องที่ดินในสัปดาห์ก่อน แต่ยังไม่ทันที่คำพูดจะหลุดรอดจากริมฝีปาก เสียงกิ่งไม้หักดัง ‘เปรี๊ยะ’ จากมุมมืดหลังแนวรั้วสวนส้มก็แทรกเข้ามาขัดจังหวะ ทั้งคู่ชะงัก รินรดาขมวดคิ้วแน่น กวินวางแก้วไวน์ลงทันที สายตาของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความระแวดระวังอย่างเห็นได้ชัด เขาค่อยๆ ลุกขึ้นช้าๆ แล้วยื่นมือมาแตะไหล่เธอเบาๆ เชิงบอกให้เงียบ “ใครอยู่ตรงนั้นคะ?” รินรดาตะโกนออกไปในความมืด แต่ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่วิ่งหายเข้าไปในดงต้นส้มลึกเข้าไปเรื่อยๆ กวินหยิบไฟฉายกระบอกเล็กขึ้นมาแล้วหันมามองรินรดา “คุณรออยู่ตรงนี้นะ อย่าไปไหนเด็ดขาด” เขาก้าวเท้าออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ทว่าจู่ๆ เขาก็หยุดกึก กลิ่นบางอย่างลอยมาตามลม—กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่คุ้นเคย กลิ่นที่รินรดาไม่มีวันลืม เพราะมันคือกลิ่นเดียวกับของ ‘คนที่เธอพยายามหนีมาตลอดชีวิต’ กวินหันกลับมามองเธอด้วยสีหน้าซีดเผือด “ริน... คนคนนั้น... เขาไม่ได้มาแค่คนเดียว” ก่อนที่รินรดาจะได้ทันตั้งตัว เงาร่างสูงใหญ่หลายร่างก็ก้าวออกมาจากเงามืดของต้นส้ม หนึ่งในนั้นคือชายวัยกลางคนที่ดูภูมิฐานในชุดสูทราคาแพง เขายกยิ้มที่มุมปากพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือที่คุ้นตาเป็นอย่างดี “คุณพ่อ?” รินรดาลุกขึ้นยืน ตัวสั่นเทา “คุณมาที่นี่ได้ยังไง!” ชายผู้นั้นไม่ได้ตอบ แต่กลับหันไปมองกวินด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “ผมไม่ได้มาเพื่อรับลูกสาวกลับบ้านหรอกรินรดา แต่ผมมาเพื่อบอกว่า... ต่อจากนี้ไป สวนส้มแห่งนี้ไม่ได้เป็นของคุณอีกต่อไปแล้ว” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่รินรดาต้องตัดสินใจครั้งสำคัญที่สุดในชีวิตนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - สวนส้มปลายฟ้า