วันพักผ่อนริมลำธาร

“ถ้าคุณยังขืนขยี้รอยช้ำที่ข้อมือนั่นอีกรอบ รินรับรองได้เลยว่ามันจะไม่หาย แต่มันจะอักเสบกว่าเดิมนะคะ” น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าเด็ดขาดของรินรดาทำเอากวินชะงักมือที่กำลังแตะลงบนรอยแดงจางๆ ตรงข้อศอก เขาไม่ได้ตอบโต้ทันที แต่กลับยิ้มมุมปาก พลางวางตะกร้าหวายสานบรรจุแซนด์วิชโฮมเมดลงบนโขดหินริมลำธารที่น้ำใสแจ๋วราวกระจก “ผมแค่เช็กความเสียหายจากเมื่อคืนน่ะครับ... เอ้ย ขอโทษครับ ผมหมายถึง ‘นะคะ’ ต่างหาก” เขารีบแก้คำพูดพลางหัวเราะร่าเมื่อเห็นรินรดาส่งค้อนให้วงใหญ่ “นั่นสินะคะ หลังพายุผ่านไป สวนส้มของเราเสียหายไปไม่น้อย แต่ดูท่าทางคุณจะเสียหายหนักกว่าสวนเสียอีก” รินรดาทรุดตัวลงนั่งบนผืนผ้าปูสีครีมที่กวินเตรียมไว้ เธอส่งกระบอกน้ำเก็บอุณหภูมิให้เขา สายตาของเธอกวาดมองไปยังผืนป่ารอบข้างที่เริ่มกลับคืนสู่ความสงบ หลังจากพายุฝนกระหน่ำติดต่อกันสามวันเต็ม กลิ่นดินเปียกชื้นที่ปะปนกับกลิ่นหอมจางๆ ของดอกส้มหลังฝนทำให้เธอยังรู้สึกหวั่นไหวกับความสูญเสียที่เกิดขึ้นกับต้นไม้ที่เธอฟูมฟักมากับมือ กวินรับกระบอกน้ำไปดื่ม อดัมแอปเปิลของเขาสั่นไหวเบาๆ ขณะที่เขากลืนน้ำลงคอ แววตาของเขาไม่ได้ทอดมองไปที่ลำธาร แต่กลับจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของหญิงสาวที่ดูอิดโรยกว่าปกติ รอยขอบตาคล้ำของเธอเป็นหลักฐานชั้นดีว่าหญิงสาวไม่ได้นอนหลับอย่างเต็มอิ่มเลยนับตั้งแต่เกิดเหตุการณ์พังทลายของรั้วกั้นสวน “ปิกนิกครั้งนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อให้เรานั่งนับความเสียหายนะคะริน” กวินเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เขาเปิดกล่องอาหารออก เผยให้เห็นสลัดผักสดกรอบสีสันสดใสที่เขาเพิ่งเก็บจากแปลงหลังบ้านเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน “แต่มันมีไว้เพื่อให้คุณอนุญาตให้ตัวเองได้หยุด... ได้พักจากหน้าที่ ‘เจ้าของสวนที่เข้มแข็ง’ บ้าง” “บางทีการได้เป็นคนอ่อนแอบ้างก็ไม่ใช่เรื่องแย่ใช่ไหมคะ?” รินรดาถามเสียงเบา พลางหยิบชิ้นแซนด์วิชขึ้นมาแต่ไม่ได้ทาน “ใช่ค่ะ โดยเฉพาะเมื่อคุณมีคนที่พร้อมจะเป็น ‘ไหล่’ ให้คุณพักพิงเสมอ” กวินขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนรินรดาได้กลิ่นหอมจางๆ ของไม้สนและกลิ่นดินอ่อนๆ จากตัวเขา มันเป็นกลิ่นที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด บทสนทนาดำเนินไปอย่างผ่อนคลาย ทั้งคู่ผลัดกันเล่าเรื่องราวความทรงจำในวัยเด็ก กวินเล่าถึงวันที่เขาล้มเหลวกับการทำน้ำส้มคั้นครั้งแรกจนครัวทั้งครัวเปรอะไปด้วยเศษเปลือก ส่วนรินรดาก็หัวเราะจนน้ำตาเล็ดเมื่อเล่าถึงตอนที่เธอพยายามจัดสวนให้สวยจนหลงลืมไปว่าตัวเองเป็นภูมิแพ้เกสรดอกไม้ ทุกถ้อยคำที่ไหลผ่านเหมือนกระแสน้ำลำธารข้างตัว พวกเขาค่อยๆ เผยเปลือกนอกของชีวิตที่ต่างคนต่างพยายามปกปิดเอาไว้ ทว่า ในขณะที่รินรดากำลังจะเอื้อมหยิบผลส้มที่กวินปอกไว้ให้ จู่ๆ นกป่าที่กำลังเกาะอยู่บนกิ่งไม้เหนือหัวพวกเขาก็บินโฉบขึ้นไปอย่างรวดเร็ว กวินหยุดกะทันหัน ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปที่แนวป่ารกชัฏฝั่งตรงข้ามลำธาร “มีอะไรหรือเปล่าคะ?” รินรดาถามด้วยความสงสัย กวินไม่ตอบ เขาใช้นิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากเพื่อส่งสัญญาณให้เงียบ แววตาที่เคยอ่อนโยนดุจแดดยามเช้าเมื่อครู่ บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นความระแวดระวังอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ท่ามกลางความเงียบสนิท เสียงฝีเท้าที่เหยียบกิ่งไม้แห้งดังกรอบแกรบแว่วมาจากพุ่มไม้หนา รินรดารู้สึกถึงความเย็นวาบที่สันหลัง กวินลุกขึ้นยืนช้าๆ อย่างมั่นคงพร้อมกับขยับตัวมาบังหน้าหญิงสาวไว้โดยสัญชาตญาณ “อย่าขยับนะคะ” เขาพึมพำ พุ่มไม้ตรงหน้าแหวกออกพร้อมกับร่างของชายแปลกหน้าที่ดูเหมือนคนแปลกถิ่นในชุดเสื้อแจ็คเก็ตสีเข้มขัดกับบรรยากาศอันแสนสงบ เขาถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่มุมหนึ่งเปียกชื้นราวกับเพิ่งผ่านการแช่น้ำมา ชายคนนั้นหยุดชะงักเมื่อเห็นกวิน แต่สายตาของเขากลับกวาดผ่านไหล่ของกวินไปหยุดอยู่ที่ ‘สร้อยคอ’ เส้นเก่าที่รินรดาสวมใส่เป็นประจำ ซึ่งกวินเป็นคนช่วยซ่อมตัวล็อคให้เมื่อสัปดาห์ก่อน ชายคนนั้นแค่นยิ้มที่ดูน่าขนลุก ก่อนจะหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากซอง แล้วชูให้ทั้งคู่เห็น รินรดาแทบหยุดหายใจเมื่อภาพในรูปนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นรูปถ่ายของสวนส้มของเธอในมุมที่ไม่มีใครมองเห็น พร้อมกับข้อความที่เขียนด้วยหมึกแดงตัวโตว่า *‘ตามหาให้พบ ก่อนที่ทุกอย่างจะพังลงอีกครั้ง’* “ดูเหมือนว่า...” ชายคนนั้นกล่าวเสียงเย็น “ของที่ควรจะถูกฝังเอาไว้ใต้ต้นส้มต้นเก่าหลังบ้านคุณ จะมีคนจำได้ว่ามันเคยเป็นของใครนะ คุณรินรดา” รินรดาสัมผัสได้ถึงมือของกวินที่กระชับแขนเธอแน่นขึ้นจนสั่น แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอร่วงหล่นไปที่ตาตุ่ม ไม่ใช่ชายแปลกหน้าคนนี้... แต่เป็นคำพูดของกวินที่กระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าไม่แพ้กัน “ริน... วิ่งไปที่รถ เดี๋ยวนี้ค่ะ... เพราะนี่คือคนเดียวกับที่ผมเห็นในฝันร้ายเมื่อสิบปีก่อน คนที่ทำลายชีวิตครอบครัวคุณ!” หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้คุณรี้ดผู้น่ารักของสวนส้มปลายฟ้าตื่นเต้นไปกับความลับที่กำลังจะเปิดเผยนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ