ความหึงหวงเบาๆ

“ขอโทษนะคะคุณภพ พอดีฉันต้องขอตัวไปดูบูธแยมส้มทางฝั่งโน้นก่อนน่ะค่ะ” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบพยายามรักษาความสุภาพ แม้ภายในใจจะเริ่มรู้สึกอึดอัดกับระยะห่างที่ใกล้เกินควรของชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทเนี้ยบกริบ เขาคือทายาทเจ้าของห้างสรรพสินค้าชื่อดังที่แวะเวียนมาทักทายเธอที่บูธในงานเทศกาลผลไม้ประจำจังหวัดตั้งแต่ช่วงสาย และดูเหมือนจะไม่มีทีท่าว่าจะเดินจากไปง่ายๆ เลย “งานยุ่งจังเลยนะครับริน... ผมว่าให้ลูกน้องดูแทนบ้างก็ได้ หรือไม่ก็ไปหาที่นั่งพักดื่มน้ำเย็นๆ กับผมก่อนดีกว่า ผมมีเรื่องที่อยากจะคุยกับคุณเป็นการส่วนตัว” ภพขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายจนกลบกลิ่นหอมอ่อนๆ ของเปลือกส้มที่รินรดาเพิ่งทำสดใหม่เมื่อเช้านี้ไปจนหมดสิ้น รินรดาเม้มปากเล็กน้อย นัยน์ตาคู่สวยกวาดมองไปรอบตัวอย่างหาทางออก ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยปฏิเสธอีกครั้ง แรงสัมผัสที่ไหล่ก็ทำเอาเธอสะดุ้งเบาๆ กลิ่นไอสะอาดสดชื่นราวกับป่าหลังฝนตกพุ่งเข้ามาแทนที่กลิ่นน้ำหอมฉุนกึ๊กนั้นทันที “ขอโทษทีครับ พอดีผมเพิ่งทำน้ำส้มคั้นสดมาเพิ่มให้รินน่ะครับ” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นเหนือศีรษะ กวินยืนแทรกตัวเข้ามาตรงกลางระหว่างเธอกับภพอย่างพอดิบพอดี มือหนาของเขาประคองแก้วน้ำส้มเย็นจัดวางลงบนโต๊ะไม้ ก่อนจะหันไปส่งยิ้มให้ภพด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก แต่มุมปากของเขานั้นไม่ได้ยิ้มไปถึงดวงตาเลยแม้แต่นิดเดียว “อ้าว กวิน... มาตอนไหนคะเนี่ย?” รินรดาถามด้วยน้ำเสียงโล่งใจอย่างเห็นได้ชัด “ก็สักพักแล้วครับ...” กวินตอบสั้นๆ ก่อนจะปรายตามองภพที่กำลังยืนกอดอกอยู่ข้างๆ “เห็นคุณภพคุยกับรินอยู่นาน กลัวจะหิวหรือกระหายน้ำกันเสียก่อนน่ะครับ งานวันนี้ค่อนข้างวุ่นวาย รินเองก็แทบจะไม่ได้พักเลย” คำว่า ‘ริน’ ที่หลุดออกมาจากปากของกวินอย่างเป็นธรรมชาติ ทำให้ภพเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ชายหนุ่มในชุดสูทมองสลับระหว่างทั้งสองคนก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ “ดูสนิทกันดีจังนะครับ งั้นผมคงไม่รบกวนแล้วล่ะ ไว้มีโอกาสผมจะแวะไปเยี่ยมที่สวนส้มปลายฟ้าบ้างนะครับริน หวังว่าเจ้าของสวนคงไม่ใจแคบถึงขนาดไม่ต้อนรับแขก” “สวนผมยินดีต้อนรับทุกคนครับ โดยเฉพาะแขกที่รู้จักกาลเทศะและไม่รบกวนเวลาทำงานของคนอื่น” กวินตอบกลับทันควัน น้ำเสียงเขาราบเรียบแต่แฝงด้วยความกดดันที่ชัดเจนจนรินรดายังรู้สึกหนาวสันหลัง เมื่อภพเดินจากไปแล้ว บรรยากาศรอบโต๊ะบูธของรินรดาก็เงียบกริบไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงผู้คนในงานที่เดินขวักไขว่ กวินยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มือของเขาขยับไปจัดวางขวดแยมส้มที่ล้มอยู่ให้ตั้งตรงด้วยท่าทีที่ดูจะกระแทกกระทั้นกว่าปกติเล็กน้อย “เขาดู... สนใจคุณมากนะครับ” กวินเอ่ยขึ้นโดยไม่หันมามองหน้าเธอ “คุณภพก็แค่คนรู้จักน่ะค่ะ กวินอย่าใส่ใจเลย” รินรดาพยายามปรับน้ำเสียงให้ดูเบาสบาย แต่กวินกลับหันมามองเธอด้วยสายตาที่คมกริบ ราวกับต้องการจะค้นหาความจริงบางอย่าง “แค่คนรู้จักที่ขอเบอร์โทรศัพท์ และชวนไปดินเนอร์ต่อหลังจบงานน่ะเหรอครับ?” กวินเลิกคิ้ว ดวงตาคู่คมของเขาฉายแวววูบหนึ่งที่รินรดาไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก มันไม่ใช่ความโกรธเสียทีเดียว แต่มันคือ ‘ความไม่พอใจ’ ที่ถูกปิดบังไว้อย่างมิดชิด “คุณรู้ได้ยังไงคะ?” “ผมได้ยิน...” กวินตอบพลางก้าวเข้ามาใกล้เธอจนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับลังไม้ด้านหลัง “ผมไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังนะ แต่พอมันเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับคุณ... หูของผมมันก็ทำงานดีเกินไปหน่อย” กวินถอนหายใจยาว ก่อนจะหยิบผ้ากันเปื้อนที่วางอยู่ข้างๆ มาพับเก็บอย่างใจเย็น ท่าทางของเขาดูขัดกับแววตาที่ยังคงคุกรุ่น “รินครับ... ผมอาจจะเป็นแค่คนข้างบ้านที่ช่วยซ่อมสวน ช่วยทำกับข้าว แต่ผมก็มีสิทธิ์ที่จะไม่ชอบใจเวลาเห็นใครที่ไม่รู้ที่ต่ำที่สูงพยายามจะเข้ามาใกล้คุณเกินความจำเป็นใช่ไหมครับ?” หัวใจของรินรดาเต้นผิดจังหวะ เธอเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่คมคายของคนตรงหน้า กวินไม่ใช่คนที่จะแสดงออกทางอารมณ์รุนแรง เขาคือความอบอุ่นและความมั่นคงของเธอมาตลอด การที่เขาแสดงอาการหวงออกนอกหน้าเช่นนี้ ทำให้ความรู้สึกที่เธอเคยเก็บซ่อนไว้ในใจเริ่มสั่นคลอน “กวิน... ถ้าคุณไม่ชอบ ฉันก็จะปฏิเสธเขาให้ชัดเจนค่ะ” รินรดาตอบเบาๆ “ไม่ใช่แค่เรื่องปฏิเสธครับริน...” กวินขยับเข้ามาใกล้จนรินรดาได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเปลือกส้มจากตัวเขา เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนใบหน้าอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่คืบ “ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่า พื้นที่รอบตัวคุณน่ะ... ผมดูแลมานานพอที่จะไม่อยากให้ใครหน้าไหนมาแทรกกลาง” ทว่าก่อนที่บทสนทนาที่กำลังเข้มข้นจะดำเนินต่อไป เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบจากทางด้านหลังก็ดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน รินรดาหันไปตามเสียงนั้นด้วยความตกใจ ขณะที่กวินจำต้องผละออกไปอย่างเสียดาย หญิงสาวร่างระหงในชุดสีครีมสะดุดตาเดินตรงมาที่บูธด้วยท่าทีลนลาน ดวงตาที่เคยสดใสของเธอบัดนี้ฉายแววหวาดหวั่น เธอหยุดลงตรงหน้ากวินแล้วคว้าแขนเขาไว้แน่นจนเห็นเส้นเลือดที่มือ “กวิน... ช่วยฉันด้วย เกิดเรื่องใหญ่ที่โรงบ่มแล้ว!” รินรดาชะงักไปเมื่อเห็นสีหน้าของกวินเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันทีที่สบตากับหญิงสาวผู้มาใหม่คนนั้น มันไม่ใช่แค่เรื่องงาน แต่มันคือความลับบางอย่างที่เขาไม่เคยบอกเธอเลยตลอดระยะเวลาที่รู้จักกัน ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันไออุ่นไปกับรินรดาและกวินในสวนส้มแห่งนี้นะคะ