ความวุ่นวายหน้าบูธ

"หนึ่งร้อยสี่สิบห้ากล่องค่ะ! คุณรินคะ แยมส้มกับน้ำส้มคั้นสดหมดเกลี้ยงตั้งแต่สิบนาทีที่แล้ว ลูกค้าที่ต่อคิวอยู่ข้างหลังเขากำลังเริ่มโวยวายแล้วนะคะ!" เสียงตะโกนของมินตรา ลูกพี่ลูกน้องที่มาช่วยงานดังแข่งกับเสียงจอแจในงานเทศกาลเกษตรกรประจำปี รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่หลังบูธไม้สนที่ประดับประดาด้วยผลส้มสีทองสุกปลั่ง มือที่เคยจับเมาส์ปากกาออกแบบงานกราฟิกอย่างคล่องแคล่ว บัดนี้เปื้อนไปด้วยคราบน้ำเชื่อมและรอยปูนปลาสเตอร์จากการจัดตกแต่งร้าน รินรดาหันไปมองแถวที่ยาวเหยียดจนสุดทางเดิน หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความกังวลไม่ใช่เพราะยอดขาย แต่เป็นเพราะความจำในใจที่ยังคงตอกย้ำเรื่อง 'เลขที่ดิน' ปริศนาที่เธอเพิ่งค้นพบเมื่อคืนนี้ ความกังวลฉายชัดบนใบหน้าจนคนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างกายสังเกตเห็นได้ กวินวางลังไม้ที่บรรจุขวดแยมลอตสุดท้ายลงบนโต๊ะเบาๆ เขาขยับกายเข้ามาใกล้จนกลิ่นหอมสะอาดของผิวส้มและกลิ่นอายดินหลังฝนตกจากตัวเขาช่วยปัดเป่าความวุ่นวายรอบข้างให้จางลง "ริน หายใจเข้าลึกๆ ครับ... เอ่อ ขอโทษทีครับ ริน หายใจเข้าลึกๆ นะคะ" กวินรีบแก้คำพูดเมื่อเห็นสายตาคาดโทษของรินรดา เขายิ้มอ่อนโยนก่อนจะคว้าผ้ากันเปื้อนมาผูกให้เธออย่างเบามือ "อย่าเพิ่งไปคิดเรื่องเอกสารชุดนั้นตอนนี้เลย งานตรงหน้าสำคัญกว่า คนพวกนี้มาเพราะเชื่อในรสชาติสวนส้มปลายฟ้าของเรานะ" "แต่กวิน... มันไม่ใช่แค่เรื่องยอดขายแล้วนะ" รินรดาพึมพำขณะหยิบขวดน้ำส้มใบสุดท้ายส่งให้ลูกค้าที่รออยู่ เธอหันกลับมามองเขา สายตาสั่นระริก "ถ้าที่ดินผืนนี้... ถ้าสวนปลายฟ้าถูกระบุว่าเป็นพื้นที่ที่ต้องถูกเวนคืนหรือเปลี่ยนแปลงสิทธิ์ในโฉนดแปลกๆ นั่น เราจะทำยังไงกันคะ?" กวินชะงักไปครู่หนึ่ง มือที่กำลังเรียงขวดแยมหยุดนิ่ง แววตาที่มักจะอบอุ่นและใจดีเสมอของเขาฉายแวววูบหนึ่งที่รินรดาอ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความตกใจ แต่มันคือความรู้สึกผิดที่แฝงลึกอยู่ใต้ท่าทีนิ่งสงบ "ผมจัดการเองครับ" เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะหันไปรับมือกับลูกค้าที่เริ่มทุบโต๊ะเบาๆ อย่างไม่พอใจ "ใจเย็นๆ นะครับทุกท่าน วันนี้เราเตรียมมาจำกัด แต่พรุ่งนี้เช้าผมจะนำส้มสดจากต้นมาลงเพิ่มเป็นสองเท่าครับ!" บรรยากาศความวุ่นวายดูจะเบาบางลงบ้างเมื่อกวินใช้เสน่ห์ของเชฟหนุ่มผู้ใจเย็นเข้าสยบความโกลาหล ทว่ารินรดากลับรู้สึกเหมือนยืนอยู่บนปากเหว ความสำเร็จที่ควรจะหอมหวานกลับมีกลิ่นอายของความไม่ชอบมาพากลเจือปนอยู่ เธอจำได้แม่นว่าเลขที่ดินในประกาศของทางการเมื่อคืนนี้ คือหมายเลขเดียวกันกับโฉนดที่ปู่ของเธอเคยยัดใส่มือเธอก่อนเสียชีวิต และมันควรจะเป็นกรรมสิทธิ์ที่ถูกต้องสมบูรณ์แบบที่สุด "มินตรา ฝากดูตรงนี้หน่อยนะ" รินรดากระซิบ ก่อนจะรีบเดินเลี่ยงออกมาจากบูธ เธอต้องการที่เงียบๆ เพื่อตั้งสติ เธอเดินลัดเลาะไปตามทางเดินด้านหลังของงานเทศกาล กลิ่นไอของอาหารและผู้คนดูห่างไกลออกไปทุกที จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่มุมมืดหลังซุ้มไม้ดอก เธอยกโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูรูปถ่ายโฉนดที่บันทึกไว้ในเครื่องอีกครั้ง นิ้วเรียวสั่นเทาไล่ตามตัวเลขนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า หัวใจของเธอหล่นวูบเมื่อเห็นชื่อผู้ถือกรรมสิทธิ์คนใหม่ที่ระบุไว้ในระบบออนไลน์ของกรมที่ดิน—ชื่อที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นในบริบทนี้ ไม่ใช่ชื่อของเธอ... ไม่ใช่ชื่อของปู่... แต่เป็นชื่อของบริษัทจัดสรรที่ดินแห่งหนึ่ง ที่กวินเคยเอ่ยถึงว่าเป็น 'ผู้สนับสนุน' งานเทศกาลนี้ "ริน" เสียงเรียกที่คุ้นเคยทำเอาเธอกระตุกตัว รินรดาหันไปพบกับกวินที่ยืนอยู่ตรงรอยต่อของแสงและเงา มือของเขาถือแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทเอาไว้แน่น เขาไม่ได้ดูใจดีเหมือนแดดยามเช้าอย่างที่เคยเป็น แต่เขากำลังมองมาที่เธอด้วยสายตาที่เด็ดขาดและเย็นชาเสียจนเธอจำแทบไม่ได้ "คุณรู้เรื่องนี้มานานแค่ไหนแล้วคะ?" รินรดาเค้นเสียงถาม มือที่ถือโทรศัพท์กำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด กวินนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ เสียงดนตรีในงานเทศกาลยังคงบรรเลงอย่างสนุกสนานช่างตัดกับบรรยากาศที่ตึงเครียดตรงหน้า ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามาหาเธอทีละก้าว พร้อมกับรอยยิ้มที่ค่อยๆ จางหายไปจากใบหน้า "เรื่องที่ดินผืนนั้น... มันเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องทั้งหมดเลยครับ ริน" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "และที่ผมเข้ามาอยู่ข้างบ้านคุณตั้งแต่วันแรก ก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างที่คุณเข้าใจมาตลอดหรอกนะ" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนเข็มหมุดที่ทิ่มแทงหัวใจดวงน้อยๆ ของเธอจนกระจัดกระจาย รินรดารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวเบาบางลงกะทันหัน ความไว้วางใจที่เธอเคยมีให้กับชายหนุ่มข้างบ้านคนนี้กำลังพังทลายลงพร้อมกับความจริงที่เธอกำลังจะได้รู้ในวินาทีถัดไป "คุณหมายความว่ายังไง... ใครส่งคุณมา?" เธอถามเสียงสั่น ความมืดรอบกายเริ่มขยายตัว ราวกับสวนส้มที่เธอรักและผูกพันกำลังจะกลายเป็นเพียงฉากละครที่ถูกจัดวางไว้ เพื่อรอคอยการล่มสลายในวันที่บทสรุปสุดท้ายมาถึง ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรินรดาและสวนส้มปลายฟ้านะคะ ขอให้ทุกท่านมีความสุขในทุกวันของชีวิตค่ะ