งานเทศกาลประจำปี

“ถ้าคุณยังมัวแต่กังวลเรื่องการจัดวางฉลากให้สมมาตรอยู่แบบนี้ เราคงได้เอาส้มไปวางขายในงานเทศกาลปีหน้าแทนที่จะเป็นวันมะรืนแน่ค่ะ คุณริน” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือด้วยความขบขันนั้นดังขึ้นจากทางด้านหลัง รินรดาชะงักมือที่กำลังพยายามปรับองศาของสติ๊กเกอร์โลโก้สวนปลายฟ้าบนกล่องไม้โอ๊ค เธอถอนหายใจยาว ก่อนจะหันไปค้อนใส่ชายหนุ่มที่ยืนพิงกรอบประตูโรงเก็บผลผลิต ท่าทางของเขาดูผ่อนคลายต่างจากเธอที่หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น “กวินคะ อย่ามาซ้ำเติมกันสิคะ นี่เป็นครั้งแรกที่สวนของเราจะได้ออกงานใหญ่ระดับอำเภอเลยนะ ถ้าผลผลิตของเราไม่สวยสะดุดตาพอ คนอื่นจะมองข้ามความตั้งใจของเราไปหมด” เธอเอ่ยเสียงอ่อย วางมือลงบนกล่องไม้ที่บรรจุส้มสีทองลูกโตที่เพิ่งเก็บเกี่ยวสดๆ เมื่อเช้า กวินเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ของดินและเปลือกส้มที่ติดตัวเขามาทำให้อาการประหม่าของรินรดาลดลงไปกึ่งหนึ่ง เขาเอื้อมมือมาหยิบสติ๊กเกอร์จากมือเธอ แล้วแปะมันลงบนมุมกล่องอย่างมั่นคงโดยไม่ต้องเสียเวลาวัดระยะด้วยไม้บรรทัดเหมือนที่เธอทำ “งานฝีมือไม่ได้ต้องการความสมบูรณ์แบบทางเรขาคณิตหรอกค่ะริน มันต้องการ ‘ลมหายใจ’ ที่ใส่ลงไปต่างหาก ดูนี่สิ...” เขาหยิบส้มขึ้นมาลูกหนึ่ง วางลงในตะกร้าสานที่บุด้วยผ้าลินินสีขาวสะอาดตา แสงไฟจากหลอดไฟวินเทจในโรงเก็บของส่องกระทบผิวส้มจนดูราวกับอัญมณีมีชีวิต “ความสวยงามของส้มสวนปลายฟ้าไม่ใช่แค่รูปลักษณ์ แต่มันคือความใส่ใจที่ผ่านมือคุณมาต่างหาก เชื่อเถอะค่ะว่าคนชิมเขาดูออก” แววตาของกวินที่มองมานั้นจริงจังจนรินรดาเผลอกลั้นหายใจ “ขอบคุณนะคะ...” เธอพึมพำ แววตาอ่อนโยนลง “แต่ฉันก็ยังกลัวอยู่ดี งานนี้ไม่ใช่แค่งานวัดธรรมดา แต่มันคือการตัดสินว่าความพยายามตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาของเราจะไปต่อได้ไหม” “เราไม่ได้ทำเพื่อพิสูจน์ให้ใครเห็นหรอกค่ะ เราทำเพราะเรามีความสุขที่ได้ปลูกมัน” กวินวางมือลงบนไหล่เธอเบาๆ “อีกอย่าง... ฉันเตรียม ‘ทีเด็ด’ ไว้สำหรับบูธเราแล้ว รินจะเซอร์ไพรส์แน่ค่ะ” ช่วงเวลาที่เหลือของวันดำเนินไปอย่างเร่งรีบ ท่ามกลางเสียงหัวเราะและการวางแผนจัดร้าน จนกระทั่งถึงเช้าวันงาน บรรยากาศภายในอำเภอคึกคักไปด้วยสีสันของงานเทศกาลประจำปี เสียงดนตรีบรรเลงคลอเคล้าไปกับกลิ่นอาหารพื้นเมืองที่โชยมาตามลม รินรดาจัดวางผลผลิตบนโต๊ะไม้ที่ปูด้วยผ้าลินินผืนเดิม เธอมองดูผู้คนเดินผ่านไปมาด้วยความตื่นเต้น บูธของสวนปลายฟ้าดูโดดเด่นอย่างเรียบง่าย ท่ามกลางบูธข้างๆ ที่เน้นความฉูดฉาด ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นไปด้วยดี จนกระทั่งร่างของหญิงสาวในชุดเดรสสีครีมเรียบหรูเดินตรงเข้ามาที่ร้าน ท่าทางของเธอสง่างามเกินกว่าจะเป็นคนในท้องถิ่น และแววตาที่มองสำรวจผลไม้ของรินรดานั้นเต็มไปด้วยความเย็นชา “คุณคือเจ้าของสวนที่ได้รับคำชมหนาหูคนนั้นสินะคะ?” หญิงแปลกหน้าเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่ากดดัน รินรดายิ้มรับอย่างสุภาพ “ใช่ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ไม่ทราบว่าคุณต้องการรับส้มสายพันธุ์ไหนไปลองชิมดีคะ?” หญิงสาวคนนั้นไม่ตอบ แต่หยิบส้มลูกที่สวยที่สุดบนโต๊ะขึ้นมาพิจารณา ก่อนจะปล่อยให้มันร่วงลงบนพื้นดินต่อหน้าต่อตาเธอ เสียงเนื้อส้มที่กระแทกพื้นดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบที่จู่ๆ ก็เกิดขึ้นบริเวณบูธของเธอ “ถ้าของแค่นี้ยังรักษาคุณภาพไว้ไม่ได้ ก็อย่าเสนอหน้าเอามาขายให้เสียชื่ออำเภอเลยค่ะ” หัวใจของรินรดาเต้นกระตุก เธอเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายด้วยความตกตะลึง แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยคำใดออกมา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกวินก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสอง “การที่คุณเป็นลูกสาวของเจ้าของตลาดกลาง ไม่ได้แปลว่าคุณมีสิทธิ์มาทำลายสินค้าของคนอื่นแบบนี้ค่ะ คุณปวีณา” กวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่รินรดาไม่เคยได้ยินมาก่อน มันทั้งเย็นเยียบและเฉียบขาด หญิงสาวที่ชื่อปวีณาแสยะยิ้ม “งั้นก็เตรียมตัวไว้นะคะกวิน เพราะหลังจากวันนี้ไป... สวนของเธอสองคน จะไม่มีที่ยืนในตลาดแห่งนี้อีกแล้ว” เธอหันหลังเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แผ่ซ่าน รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน มือของเธอสั่นเทาขณะมองเศษส้มที่เละอยู่บนพื้น ความมั่นใจที่สร้างมาตลอดทั้งปีดูเหมือนจะพังทลายลงในพริบตา แต่ทว่า ในจังหวะที่ความเงียบเข้าครอบงำ กวินกลับก้มลงหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่ร่วงออกมาจากกระเป๋าถือของปวีณาที่ทำตกไว้ตอนเดินหันหลัง เขากางมันออกดูเพียงแวบเดียว ใบหน้าคมเข้มก็ซีดเผือดลงทันที เขาหันมาหาเธอ แววตาที่เคยอบอุ่นกลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน “ริน... เราต้องเก็บร้านเดี๋ยวนี้ค่ะ” เขาคว้ามือเธอแน่น แรงบีบที่ส่งผ่านฝ่ามือบอกเธอว่าเรื่องนี้ใหญ่กว่าที่เธอคิดมาก “ทำไมคะ? เกิดอะไรขึ้น?” เธอถามเสียงสั่น กวินยื่นกระดาษแผ่นนั้นให้ดู ในนั้นไม่ใช่เอกสารทั่วไป แต่มันคือแผนที่ผังที่ดินของสวนปลายฟ้า... และมีสัญลักษณ์กากบาทสีแดงขนาดใหญ่ทับลงบนบ้านไม้หลังน้อยที่เธอรักที่สุด พร้อมกับชื่อโครงการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ที่เธอจำได้แม่นว่า มันคือโครงการที่เธอเคยถูกบีบให้เซ็นสัญญาขายทิ้งก่อนจะย้ายมาที่นี่... แต่ทำไมมันถึงกลับมาอยู่ที่มือของปวีณาในวันนี้? แล้วเสียงประกาศจากเวทีกลางงานก็ดังแทรกขึ้นมา "ขอเรียนเชิญเจ้าของที่ดินแปลงที่ 402 ให้ไปพบกับคณะกรรมการอำเภอเป็นการด่วนที่สุดค่ะ" รินรดาหน้าถอดสี เพราะเลขที่ดินนั้น... คือที่ตั้งของสวนปลายฟ้าของเธอนั่นเอง! หวังว่าความเข้มข้นในวันนี้จะทำให้นักอ่านอยากรอติดตามตอนต่อไปนะคะ - สวนส้มปลายฟ้า