จดหมายของคุณตา

"ถอยออกไปจากรั้วเดี๋ยวนี้!" รินรดาตะโกนออกไปโดยไม่รู้ตัว มือของเธอคว้าด้ามจอบที่วางพิงอยู่ข้างต้นส้มขึ้นมากำไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เงาร่างนั้นชะงักกึก ไม่มีการหันกลับมามอง ไม่มีคำแก้ตัว แต่ตลับเหรียญตราในมือของเขาสะท้อนแสงวับวาวอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะหมุนตัวหายวับไปหลังแนวต้นสนที่กั้นเขตแดนระหว่างสวนของเธอกับป่ารกชัน ความเงียบที่ตามมานั้นน่าอึดอัดเสียจนรินรดาได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นรัวราวกับกลองรบ เธอรีบวิ่งไปที่รั้วไม้ที่ยังซ่อมไม่เสร็จ พยายามชะเง้อมองผ่านพุ่มไม้หนาทึบออกไป แต่สิ่งที่เห็นมีเพียงเศษหญ้าที่ล้มราบเป็นทางเหมือนมีคนเพิ่งเดินผ่านไปอย่างเร่งรีบ "ริน! เกิดอะไรขึ้น?" เสียงทุ้มต่ำแต่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง รินรดาสะดุ้งสุดตัวก่อนจะถอนหายใจยาวเมื่อเห็นกวินเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหา เขาสวมผ้ากันเปื้อนเปื้อนดินจากการทำสวน แววตาของเขาฉายความกังวลชัดเจนเมื่อเห็นท่าทางที่ดูสั่นเทาของหญิงสาว "มีคน... มีคนมาด้อมๆ มองๆ อยู่ตรงช่องรั้วค่ะกวิน เขาถือตลับเหรียญอะไรบางอย่างที่เหมือนกับในจดหมายข่มขู่ฉบับนั้นเลย" รินรดาบอกเสียงสั่น พร้อมกับชี้ไปทางป่ารกข้างหลัง กวินไม่ได้พูดอะไร เขาขยับเข้ามายืนบังหน้าเธอไว้โดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบบริเวณก่อนจะเดินไปสำรวจที่รั้ว เขาขมวดคิ้วแน่นเมื่อเห็นร่องรอยการเหยียบย่ำบนดิน "คนพวกนี้คงไม่ยอมหยุดง่ายๆ แน่ แต่ตอนนี้เราเข้าข้างในบ้านก่อนเถอะค่ะ ข้างนอกเริ่มมืดแล้ว" ภายในบ้านไม้หลังเก่าที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของอดีต รินรดาพยายามตั้งสติขณะวางจอบลง เธอเดินตรงไปยังตู้ไม้โอ๊กเก่าแก่ของคุณตา ซึ่งเป็นมุมที่เธอไม่ค่อยได้เปิดเข้าไปสำรวจเท่าไรนัก วันนี้เธอรู้สึกเหมือนมีบางอย่างดึงดูดให้มาที่นี่ ราวกับจิตวิญญาณของคุณตากำลังส่งสัญญาณให้เธอค้นหาคำตอบ มือเรียวบางของรินรดาค่อยๆ เลื่อนลิ้นชักที่ฝืดเคืองออก ภายในมีเพียงสมุดบัญชีเก่าๆ และภาพถ่ายสีซีดจาง แต่เมื่อเธอขยับแผ่นไม้กั้นชั้นในสุด เธอกลับพบช่องลับเล็กๆ ที่มีสมุดปกหนังสีน้ำตาลเข้มเล่มหนึ่งวางอยู่ รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะเปิดหน้าแรก ลายมือตัวบรรจงที่คุ้นตาปรากฏขึ้น... มันคือไดอารี่ของคุณตา บันทึกเกี่ยวกับสวนส้มที่เธอรักที่สุด *“วันที่ 12 เมษายน... ส้มสายพันธุ์ 'แสงตะวัน' ไม่ได้เกิดจากความบังเอิญ แต่มันคือพันธุกรรมที่ถูกซ่อนไว้เพื่อป้องกันความโลภของมนุษย์ วิธีการดูแลไม่ใช่เพียงแค่ปุ๋ย แต่คือการผสานจังหวะของสายน้ำและเสียงเพลงแห่งพงไพร หากใครครอบครองตราสัญลักษณ์นี้ พวกเขาจะไม่มีวันได้สิ่งที่ปรารถนา เพราะกุญแจสำคัญไม่ได้อยู่ที่ตรา แต่คือกุญแจที่ซ่อนอยู่ในรอยแยกของต้นไม้ต้นที่สามนับจากทิศตะวันออก...”* รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ ส้มสายพันธุ์แสงตะวันที่คุณตาเพียรปลูกมาตลอดชีวิตมีความลับซ่อนอยู่จริงหรือ? และคนที่มาด้อมๆ มองๆ ก็คงต้องการกุญแจที่ว่านี้! "ริน... เจออะไรหรือเปล่า" กวินเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นพอดี เขาชะงักเมื่อเห็นสมุดในมือเธอ "นั่นมัน... ไดอารี่ของคุณตาเหรอครับ?" "กวินคะ ดูนี่สิ คุณตาเขียนไว้เกี่ยวกับส้มสายพันธุ์พิเศษของเรา..." รินรดายังไม่ทันพูดจบ เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างหนักหน่วง ราวกับมีใครบางคนกำลังจะพังมันเข้ามา กวินส่งสายตาให้รินรดาไปหลบหลังตู้ ก่อนจะเดินไปที่ประตูด้วยท่าทีระแวดระวัง เขาเปิดประตูออกเพียงเล็กน้อย แต่สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่โจรหรือชายในหมวกปีกกว้าง แต่เป็นคุณลุงผู้ช่วยทำสวนที่ทำงานกับคุณตามานานกว่าสามสิบปี เขากำลังหอบหายใจรัว ใบหน้าซีดเผือด "คุณกวิน... คุณริน... แย่แล้วครับ!" ลุงแกพูดเสียงละล่ำละลัก "พวกมันไม่ได้มาแค่คนเดียว แต่ตอนนี้พวกมันล้อมสวนเราไว้หมดแล้ว... พวกมันอ้างว่ามีโฉนดที่ดินฉบับใหม่ที่ระบุว่าที่ดินผืนนี้เป็นของบริษัทพัฒนาที่ดินรายใหญ่!" รินรดาตัวชาไปทั้งร่าง เธอหันไปมองไดอารี่ในมืออีกครั้ง บันทึกหน้าสุดท้ายมีข้อความเขียนด้วยหมึกสีแดงฉานที่เพิ่งจะปรากฏชัดขึ้นราวกับมีกลไกเวทมนตร์บางอย่าง *“หากวันใดที่เจ้าพบสมุดเล่มนี้ จงระวังให้ดี เพราะคนที่ขโมยตราสัญลักษณ์ไป คือคนในครอบครัวที่เจ้าไว้ใจที่สุด”* รินรดาเงยหน้าขึ้นมองกวินที่ยืนอยู่หน้าประตู แสงไฟในห้องวูบดับลงชั่วขณะ ก่อนที่เธอจะสังเกตเห็นบางอย่างที่ข้อมือของกวิน... ตลับเหรียญตราแบบเดียวกับที่เธอเห็นเมื่อครู่ ห้อยอยู่ในสร้อยข้อมือของเขาอย่างชัดเจน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและค้นหาความจริงไปกับสวนส้มของรินรดาในตอนนี้ด้วยนะคะ สวนส้มปลายฟ้า