ความสัมพันธ์ที่ขยับไปอีกขั้น

"คุณศศิน... หยุดเดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนของรินรดาแหบพร่า ท่ามกลางเสียงไซเรนที่แผดก้องจนแก้วหูสั่นสะเทือน แสงสีแดงฉานจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดกระทบใบหน้าของกวินจนเห็นเป็นเงาที่บิดเบี้ยว ข้อมูลตัวเลข รหัสผ่าน และภาพถ่ายในอดีตที่กวินพยายามฝังกลบไว้ใต้ผืนดินแห่งนี้กำลังลอยเด่นอยู่กลางอากาศ เหมือนเข็มพันเล่มที่พร้อมจะทิ่มแทงหัวใจของเขาให้แหลกสลาย กวินไม่ได้โกรธเกรี้ยว เขานิ่งเงียบราวกับรูปปั้น ดวงตาคมคายที่เคยฉายแววอบอุ่นเหมือนแดดยามเช้า บัดนี้กลับว่างเปล่าสนิท เขาหันมามองรินรดาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะคว้าข้อมือของเธอแล้วฉุดให้ก้าวพ้นจากเขตสัญญาณรบกวนของไร่พสุธาเขียว ออกไปยังเส้นทางเดินเลียบสวนส้มที่เงียบสงัด "กวิน... เกิดอะไรขึ้นคะ? ข้อมูลพวกนั้น... พวกเขาบอกว่าคุณคืออดีตผู้ดูแลระบบของโครงการลับนั่นจริงหรือ?" รินรดาถามด้วยหัวใจที่เต้นรัว มือของเธอยังคงถูกกุมไว้อย่างแน่นหนา ความอบอุ่นจากอุ้งมือหนาที่ส่งผ่านมากำลังปะทะกับความสับสนที่กัดกินใจ กวินไม่ตอบในทันที เขาพาเธอเดินลึกเข้าไปในโซนสวนส้มที่ยังไม่ถูกรบกวนด้วยเทคโนโลยี กลิ่นเปลือกส้มสดชื่นและไอเย็นของน้ำค้างที่เกาะอยู่บนใบไม้ช่วยดึงสติของทั้งคู่ให้กลับมา การเดินเคียงข้างกันในความเงียบยามค่ำคืนเปลี่ยนจากความเร่งรีบเป็นความจงใจ กวินหยุดยืนใต้ต้นส้มสายน้ำผึ้งต้นใหญ่ที่เขาเคยปลูกให้รินรดาในวันที่เธอเสียใจที่สุด "ผมเคยทำผิดพลาดริน... ความผิดพลาดที่เปลี่ยนชีวิตคนนับพัน" กวินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืด น้ำเสียงของเขาแหบพร่าแต่ทว่ามั่นคง เขาไม่ได้ปล่อยมือเธอ แต่กลับสอดประสานนิ้วมือของเขาเข้ากับนิ้วมือของเธอแน่นขึ้น "ผมไม่ได้แค่หนีจากเทคโนโลยี ผมหนีจากตัวเองที่ยอมให้คนอื่นใช้มันในทางที่ผิด" รินรดามองลึกลงไปในดวงตาของชายหนุ่ม เธอไม่เห็นความลวง เธอเห็นเพียงความเหนื่อยล้าที่สะสมมานานนับปี ความอ่อนโยนที่เขามอบให้เธอในฐานะ 'เพื่อนบ้าน' ตลอดมา ไม่ใช่เพียงการแสดง แต่คือการไถ่บาปในแบบที่เขาทำได้ดีที่สุด คือการดูแลสิ่งมีชีวิตให้เติบโต แทนที่จะเป็นสิ่งไม่มีชีวิตที่คอยควบคุมผู้คน "คุณไม่ต้องแบกมันไว้คนเดียวนะคะ" รินรดาขยับเข้าไปใกล้ กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเขาทำให้หัวใจที่สั่นไหวสงบลง "ถ้าที่นี่คือไร่ที่ปลอดภัยของคุณ ก็ให้ที่นี่เป็นที่ที่คุณได้เริ่มชีวิตใหม่จริงๆ ไม่ใช่แค่การซ่อนตัว" กวินคลี่ยิ้มจางๆ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้สวนส้มในยามค่ำคืนดูสว่างไสวขึ้นมาอย่างประหลาด เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างที่ลดลงทำให้ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดรินอยู่บนใบหน้าของเธอ "ขอบคุณนะครับริน... ที่ยังมองเห็นผม มากกว่าข้อมูลพวกนั้น" ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ทันใดนั้น แสงไฟจากรถยนต์คันหรูหลายคันก็สาดส่องเข้ามาจากทางเข้าไร่ ขบวนรถจอดสนิทพร้อมกับชายชุดดำจำนวนหนึ่งที่ก้าวลงมา พร้อมด้วยศศินที่เดินนำหน้ามาด้วยสีหน้าเย่อหยิ่ง เขาปรบมือช้าๆ ในความมืดก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทำลายทุกความสงบ "ซึ้งจังเลยนะครับ กวินทร์... คุณคงลืมไปว่าข้อมูลที่ผมแฉออกไปเมื่อครู่ มันไม่ได้แค่โชว์ให้ชาวไร่เห็น แต่มันส่งตรงถึง 'องค์กรเดิม' ของคุณแล้ว" กวินชะงักไปทันที มือที่กุมมือรินรดาไว้แน่นเริ่มสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนที่เสียงแจ้งเตือนจากอุปกรณ์สื่อสารในกระเป๋าของเขาจะดังขึ้นรัวๆ ราวกับเป็นเสียงระฆังแห่งหายนะที่กำลังจะมาถึง "พวกเขาไม่ได้มาเพื่อเจรจา กวิน... พวกเขามาเพื่อเก็บกวาด" ศศินพูดทิ้งท้ายก่อนจะหันไปสั่งการลูกน้องให้ล้อมสวนส้มไว้ทุกทิศทาง ในตอนนั้นเอง แสงเลเซอร์สีแดงจากอาวุธล้ำสมัยก็จุดขึ้นบนหน้าอกของกวิน รินรดาคว้าแขนเขาไว้แน่น ทว่าเงาของใครบางคนภายใต้หมวกไหมพรมก็พุ่งตัวลงมาจากกิ่งส้มเหนือหัวพวกเขา พร้อมกับมีดเล่มคมที่จ่อเข้าที่ลำคอของรินรดาในเสี้ยววินาที! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 41 นี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าตอนถัดไปเราจะได้คำตอบว่าใครคือคนปริศนาที่ปรากฏตัวขึ้นมาค่ะ สวนส้มปลายฟ้าจะรอทุกคนที่นี่เสมอค่ะ