ทริปไปสวนผลไม้ใกล้เคียง

“คุณจะเอาน้ำหมักชีวภาพสูตรนี้ไปแลกกับวิชาสวนส้มที่ไร่โน้นจริงเหรอคะริน? มันเป็นสูตรที่คุณทุ่มเทมาตลอดปีเลยนะ” กวินเอ่ยถามขณะที่เขากำลังช่วยรินรดาจัดวางตะกร้าผลไม้และกล่องตัวอย่างจุลินทรีย์ลงหลังรถกระบะคันเก่าของเขา สายตาของเชฟหนุ่มที่มักจะดูผ่อนคลายเสมอในยามนี้กลับมีความกังวลฉายชัดอยู่ลึกๆ เขาไม่ใช่แค่ห่วงผลผลิต แต่น้ำหนักของคำว่า ‘ความสำเร็จ’ ที่รินรดาพยายามพิสูจน์ให้ครอบครัวเห็นนั้น มันฝังลึกอยู่ในทุกหยาดเหงื่อของเธอ รินรดาหยุดมือที่กำลังจัดระเบียบขวดแก้ว หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด กลิ่นดินและกลิ่นส้มที่ติดตัวเธอมาเนิ่นนานทำให้อารมณ์ที่ขุ่นมัวคลายลง เธอหันไปสบตากวินด้วยแววตาที่มั่นคงกว่าทุกวันที่ผ่านมา “ถ้าเรามัวแต่หวงความรู้ไว้ในรั้วบ้าน เราก็คงเป็นได้แค่คนทำสวนที่ปลูกส้มเก่งที่สุดในซอยนี้ค่ะกวิน แต่รินอยากให้สวนของเราเป็นแรงบันดาลใจให้คนอื่นด้วย... การออกไปแลกเปลี่ยนต่างอำเภอในครั้งนี้ รินไม่ได้ไปเพื่อเอาตัวรอด แต่รินไปเพื่อเติบโตนะคะ” กวินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาจนดวงตาโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว เขาเอื้อมมือมาหยิบหมวกปีกกว้างที่วางอยู่ใกล้ๆ มาสวมให้รินรดาอย่างเบามือ นิ้วของเขาแตะขอบหมวกค้างไว้นิดหนึ่งก่อนจะผละออก “งั้นคนตัวเล็กอย่างคุณก็ต้องเกาะติดผมให้แน่นหน่อยนะครับ เพราะทางที่ไปไร่ ‘พสุธาเขียว’ ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ... แต่อาจจะมีทางแยกที่ทำให้เราต้องตัดสินใจอะไรสำคัญๆ ก็ได้” การเดินทางข้ามอำเภอในครั้งนี้เปรียบเสมือนการเดินทางออกจากพื้นที่ปลอดภัยของรินรดา สองข้างทางเริ่มเปลี่ยนจากสวนส้มที่คุ้นเคยเป็นทุ่งนาเวิ้งว้างสลับกับไร่พืชเชิงเดี่ยวที่ดูแห้งแล้งผิดกับมาตรฐานเกษตรอินทรีย์ที่เธอและกวินยึดถือ ตลอดทางกวินชวนคุยเรื่องเทคนิคการจัดการดิน เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศให้รินรดาคลายความตื่นเต้น แต่ในใจของหญิงสาวกลับจดจ่ออยู่กับหัวข้อสนทนาที่จะต้องเจอในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า เมื่อถึงที่หมาย ‘ไร่พสุธาเขียว’ สวนขนาดใหญ่ที่มีชื่อเสียงด้านนวัตกรรมเกษตรอินทรีย์ที่ล้ำหน้าที่สุดในแถบนี้ ทันทีที่ลงจากรถ รินรดาก็พบกับความอลังการของระบบน้ำหยดอัตโนมัติที่ดูเหมือนจะล้ำหน้ากว่าที่เธอคิดไว้มาก “ยินดีต้อนรับครับคุณรินรดา คุณกวิน” ชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐานเดินเข้ามาหา เขาคือคุณธันวา เจ้าของไร่แห่งนี้ “ผมทราบมาว่าคุณมีสูตรลับเรื่องการยับยั้งเชื้อราในสวนส้มที่น่าสนใจมาก วันนี้ผมจึงได้เชิญ ‘ผู้เชี่ยวชาญ’ อีกท่านมานั่งฟังการแลกเปลี่ยนของเราด้วย” รินรดาขมวดคิ้วเล็กน้อย ขณะที่กวินก้าวเข้ามาบังตัวเธอไว้กึ่งหนึ่งด้วยสัญชาตญาณของการปกป้อง “ผู้เชี่ยวชาญหรือคะ?” รินรดาถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงความสงสัย “ใช่ครับ เขาคือคนที่คุณเองก็น่าจะรู้จักดี... ในฐานะคู่แข่งทางการค้าคนสำคัญของคุณไงครับ” คุณธันวาผายมือไปยังศาลาไม้กลางไร่ ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืดของพุ่มไม้ เขาไม่ได้เป็นใครที่ไหน แต่เป็น ‘ศศิน’ อดีตเพื่อนร่วมงานในบริษัทกราฟิกดีไซน์ที่เคยหักหลังเธอและพยายามชิงพื้นที่ตลาดส้มออนไลน์ไปเมื่อต้นปี สายตาของศศินที่มองมารินรดาไม่ได้มีเพียงความโอหัง แต่มันมีความกระหายที่น่าสะพรึงกลัวซ่อนอยู่ เขาหยิบแท็บเล็ตเครื่องหนึ่งขึ้นมาแล้วยิ้มเยาะ “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะรินรดา... ผมหวังว่าน้ำหมักของคุณน่ะ จะมีประสิทธิภาพมากกว่าตอนที่คุณออกแบบโลโก้ให้บริษัทเรานะ เพราะวันนี้ผมไม่ได้แค่มาดูงาน แต่ผมมาเพื่อ ‘ซื้อสิทธิบัตร’ งานวิจัยทั้งหมดที่คุณถืออยู่ในมือตอนนี้ ไม่ว่าคุณจะตั้งราคาเท่าไหร่ก็ตาม” รินรดาตัวแข็งทื่อ ไม่ใช่เพราะคำดูถูก แต่เพราะศศินชูเอกสารสัญญาบางอย่างขึ้นมา มันเป็นเอกสารที่ระบุชื่อที่ดิน ‘สวนส้มปลายฟ้า’ ของครอบครัวเธอ ซึ่งมีตราประทับทางกฎหมายว่ากำลังถูกฟ้องร้องจากหนี้สินที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน “หมายความว่ายังไงคะศศิน? นี่มันเรื่องอะไรกัน!” เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ กวินคว้ามือเธอไว้แน่น แต่ความกดดันในอากาศเริ่มเข้มข้นจนหายใจไม่ออก “ก็หมายความว่า...” ศศินเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ตัดกับกลิ่นดินในไร่ “ไร่ของคุณน่ะ... กำลังจะกลายเป็นกรรมสิทธิ์ของผมภายใน 24 ชั่วโมงต่อจากนี้ ถ้าคุณไม่ยอมแลก ‘สูตรลับ’ นั่นกับโฉนดที่ดินที่คุณรักที่สุด” กวินขยับตัวจะพุ่งเข้าไป แต่รินรดาดึงแขนเขาไว้ เธอสูดหายใจเข้าลึก ดวงตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นประกายไฟแห่งการต่อสู้ เธอไม่เพียงแค่ปลูกส้ม แต่เธอปลูกความกล้าหาญไว้ในใจมาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา “ถ้าฉันไม่ยอมแลก... คุณจะทำยังไงคะ?” รินรดาเอ่ยถามด้วยเสียงที่นิ่งสนิทที่สุด ศศินหัวเราะร่า ก่อนจะหันไปกดปุ่มสั่งการบางอย่างที่รีโมทในมือ ทันใดนั้น ระบบน้ำหยดทั่วไร่พสุธาเขียวก็หยุดทำงานอย่างกะทันหัน ตามด้วยเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังระงมไปทั่วบริเวณ พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมขนาดยักษ์ที่แสดงข้อมูลส่วนตัวของกวินขึ้นมากลางอากาศ... ข้อมูลที่ไม่มีใครควรจะรู้เกี่ยวกับตัวตนในอดีตของเขาที่พยายามปิดตายมาตลอดชีวิต ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้สวนส้มปลายฟ้าเสมอนะคะ