มื้อค่ำใต้แสงดาว

"คุณจะเดินถอยหลังไปจนถึงเมื่อไหร่คะรินรดา? ถ้าตกคูน้ำข้างทางไป ฉันคงต้องลงไปช้อนตัวคุณขึ้นมาอีกรอบแน่ๆ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยไม่ได้มีท่าทีคุกคามอย่างที่ความกลัวในใจรินรดาเพิ่งจะวาดภาพไว้ ร่างสูงใหญ่ที่เธอเห็นว่าก้าวออกมาจากเงามืดนั้น แท้จริงแล้วคือกวิน เขายืนห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ในมือถือตะเกียงน้ำมันดีไซน์วินเทจที่แสงไฟนิ่งสนิท ไม่ได้กะพริบถี่เหมือนที่เธอตาฝาดเห็นในบ้านหลังนั้นเลยแม้แต่น้อย รินรดาหยุดกะทันหัน หัวใจที่เต้นรัวราวกับกลองศึกค่อยๆ ผ่อนจังหวะลงจนได้ยินเสียงลมหายใจหอบถี่ของตัวเอง เธอเม้มริมฝีปากแน่น พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ทั้งที่แผ่นหลังยังคงเย็นวาบจากความรู้สึกคล้ายถูกใครบางคนจ้องมองเมื่อครู่ "กวิน... คุณนั่นเอง" เธอพ่นลมหายใจออกยาวเหยียด พยายามซ่อนมือที่สั่นเทาไว้ใต้ชายเสื้อ "เล่นอะไรคะเนี่ย ทำเอาฉันตกใจแทบแย่ นึกว่า..." "นึกว่าคนบุกรุกเหรอคะ?" กวินเลิกคิ้ว สายตาคมกริบของเขาคู่นั้นดูจะมองทะลุผ่านความพยายามในการกลบเกลื่อนของเธอได้เสมอ เขาขยับก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นหอมจางๆ ของเปลือกส้มและกลิ่นดินหลังฝนตกจากตัวเขาสร้างความรู้สึกปลอดภัยจนน่าประหลาด "ขอโทษทีค่ะ ฉันเห็นคุณยืนนิ่งอยู่ตรงนี้นานเกินไป เลยตั้งใจจะมาสะกิดบอกว่า อาหารมื้อแรกของการเริ่มต้นชีวิตใหม่ในสวนส้มพร้อมแล้วนะ" รินรดาเงยหน้าขึ้นมองเขา แสงจากตะเกียงในมือเขาตกกระทบลงบนใบหน้าหล่อเหลาที่ดูเปื้อนยิ้มอย่างอ่อนโยน ความหวาดระแวงเมื่อครู่มลายหายไปราวกับหมอกจางๆ ยามสาย เธอพยักหน้าตอบรับเบาๆ พยายามลบภาพความผิดปกติของเงาในรูปถ่ายทิ้งไปจากสมอง "มื้อค่ำเหรอคะ? แต่ฉันยังไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย..." "ไม่ต้องเตรียมอะไรทั้งนั้นค่ะ สิ่งที่คุณต้องเตรียมคือ 'ความหิว' เท่านั้น" เขากล่าวพลางผายมือเชิญชวนไปยังบ้านไม้หลังเล็กที่ตั้งอยู่ถัดไปไม่ไกล "ไปเถอะค่ะ อากาศเย็นๆ แบบนี้ ทานซุปผักสดๆ ที่เพิ่งเก็บมาจากสวน น่าจะทำให้คุณอารมณ์ดีขึ้นนะ" ตลอดทางเดินสั้นๆ ที่ลัดเลาะผ่านดงส้มไปสู่บ้านของกวิน บรรยากาศดูเงียบสงัดจนได้ยินเสียงใบไม้เสียดสีกันเบาๆ รินรดาแอบมองไปทางบ้านของเธอที่ห่างออกไป แสงไฟในห้องนั่งเล่นที่เธอปิดทิ้งไว้ก่อนออกมาบัดนี้มืดสนิท ทว่าเธอกลับรู้สึกเหมือนเห็นเงาร่างของใครบางคนยืนอยู่หลังม่านหน้าต่างชั้นสอง... หรือจะเป็นเพียงภาพสะท้อนของกิ่งไม้กันนะ? ภายในบ้านของกวินแตกต่างจากบรรยากาศภายนอกโดยสิ้นเชิง กลิ่นอายของเครื่องเทศหอมฟุ้งอบอวลไปทั่วห้องครัวสไตล์รัสติก โต๊ะไม้ตัวยาวถูกจัดวางไว้อย่างเรียบง่ายแต่ดูอบอุ่นด้วยแสงจากเทียนหอมและช่อดอกไม้ป่าที่ดูเหมือนเพิ่งตัดมาสดๆ "เชิญนั่งค่ะ" กวินเลื่อนเก้าอี้ไม้ให้เธออย่างเป็นสุภาพบุรุษ "วันนี้ฉันทำซุปครีมฟักทองจากผลผลิตในไร่ แล้วก็สเต็กปลาเนื้อขาว หวังว่าคุณจะถูกปากนะ" รินรดานั่งลงพลางมองดูจานอาหารตรงหน้า มันไม่ใช่แค่การจัดวางที่สวยงาม แต่มันมีความใส่ใจซ่อนอยู่ในทุกรายละเอียด เธอเริ่มตักซุปเข้าปาก รสชาติหวานมันละมุนลิ้นทำให้ความเหนื่อยล้าจากการทำงานกราฟิกที่ค้างคามาทั้งวันบรรเทาลงอย่างน่าอัศจรรย์ "อร่อยมากค่ะ" เธอยิ้มออกมาจากใจจริง "คุณทำอาหารเก่งขนาดนี้ ทำไมถึงมาเป็นเจ้าของไร่ส้มได้ล่ะคะ" กวินหยิบไวน์ผลไม้ที่เขาหมักเองรินใส่แก้วให้เธอ สายตาของเขาทอประกายลึกซึ้งเมื่อจ้องมองเธอ "เพราะสวนส้มทำให้ฉันได้พบกับ 'จังหวะชีวิต' ที่แท้จริงค่ะ บางครั้งงานกราฟิกที่วุ่นวายอาจจะทำให้คุณลืมไปว่า จริงๆ แล้วชีวิตต้องการแค่พื้นที่เล็กๆ ให้เราได้หายใจ... เหมือนที่คุณกำลังพยายามทำอยู่ตอนนี้ไงคะ" บทสนทนาดำเนินไปอย่างราบรื่น กวินเป็นผู้ฟังที่ดีและเป็นนักเล่าเรื่องที่น่าหลงใหล เขาเล่าถึงเรื่องราวของต้นส้มแต่ละต้นที่เขาปลูกเองด้วยมือ รินรดาเริ่มรู้สึกผ่อนคลายจนลืมเรื่องราวประหลาดเมื่อครู่ไปจนเกือบหมดสิ้น ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะหยิบแก้วไวน์ขึ้นจิบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากชั้นบนของบ้านกวิน! มันเป็นเสียงที่มั่นคงและมีจังหวะ... ฝีเท้าของคนที่คุ้นเคยกับบ้านหลังนี้ดี ไม่ใช่เสียงของแขกหรือใครอื่น กวินชะงักมือที่กำลังหั่นเนื้อบนจาน ใบหน้าของเขาที่เคยเปื้อนยิ้มแปรเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยที่เย็นเยียบในเสี้ยววินาที "คุณมีแขกเหรอคะ?" รินรดาถามพลางลดแก้วลงด้วยมือที่สั่นเทา กวินไม่ได้ตอบ เขาวางมีดลงช้าๆ ก่อนจะหันไปทางบันไดที่มืดมิด สายตาของเขาเปลี่ยนไปราวกับคนละคน แววตาที่เคยอบอุ่นเหมือนแดดยามเช้าบัดนี้กลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความนัยบางอย่างที่ทำเอาลมหายใจของเธอติดขัด "ไม่ใช่แขกค่ะรินรดา..." เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่ลดต่ำลงจนเกือบเป็นกระซิบ "แต่เป็นเจ้าของบ้านที่แท้จริง... ที่ฉันแอบเข้าไป 'ซ่อมแซม' มาตลอดหลายปี" เสียงฝีเท้าหยุดลงตรงหน้าประตูห้องครัว รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นเมื่อกวินลุกขึ้นยืนแล้วก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว เปิดทางให้เงาร่างในความมืดค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาเผยตัวให้เห็นภายใต้แสงเทียนวูบไหวนั้น และคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ... ก็คือชายคนเดียวกับที่อยู่ในรูปถ่ายเก่าแก่ใบนั้น ชายคนเดียวกับที่เธอเพิ่งเห็นผ่านหน้าต่างบ้านตัวเองเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรินรดาในค่ำคืนอันแสนลึกลับนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ สวนส้มปลายฟ้า