อุปกรณ์ทำสวนชุดใหม่

“ถ้าคุณยังใช้จอบด้ามนี้ขุดดินที่แข็งตัวเป็นหินแบบนี้อีกไม่เกินสามวัน ข้อมือคุณได้อักเสบจนไม่ต้องหยิบจับเมาส์คอมพิวเตอร์ไปอีกนานแน่ค่ะ รินรดา” เสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความขบขันดังขึ้นจากทางด้านหลัง รินรดาสะดุ้งเฮือกจนจอบหลุดมือลงกระแทกดินดัง *ปึก* เธอหันไปมองกวินที่ยืนกอดอกพิงรั้วไม้กั้นระหว่างสวนของเรา สายตาคมคายคู่นั้นไม่ได้มองเพียงจอบที่วางอยู่บนพื้น แต่มองทะลุไปถึงฝ่ามือที่แดงก่ำและสั่นระริกของเธอ รินรดาพยายามซ่อนมือไว้ข้างหลัง ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความอับอายที่ถูกจับได้ว่า 'พยายาม' จะพลิกฟื้นสวนส้มร้างนี้ด้วยเรี่ยวแรงมดงาน “มัน... มันแค่ยังไม่ชินมือค่ะกวิน ดินที่นี่แข็งกว่าที่คิดไว้เยอะเลย” “ไม่ใช่แค่ดินที่แข็งค่ะ แต่มันคือการใช้อุปกรณ์ผิดประเภท” กวินเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ของใบไทม์และผิวส้มสดจากตัวเขาทำให้บรรยากาศที่เคยตึงเครียดผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด เขาหยิบจอบด้ามเดิมขึ้นมาพิจารณาแล้วส่ายหน้า “ไปล้างมือเถอะค่ะ วันนี้เราจะไปร้านเกษตรภัณฑ์ในเมืองกัน อุปกรณ์พวกนี้เอาไว้เป็นของสะสมในพิพิธภัณฑ์ดีกว่า” รินรดายืนนิ่ง หัวใจเต้นผิดจังหวะเล็กน้อยกับคำชวนที่ฟังดูเป็นกันเองเกินกว่าเพื่อนบ้าน “จะดีหรือคะ? งานที่ไร่คุณยังไม่เสร็จไม่ใช่เหรอคะ” “งานที่ไร่ไม่มีวันเสร็จหรอกค่ะ ถ้าเราไม่ยอมพักบ้าง” กวินยิ้ม แววตาอบอุ่นนั้นทำให้อีกฝ่ายเผลอพยักหน้าตกลงโดยไม่ทันตั้งตัว --- ภายในร้านเกษตรภัณฑ์ขนาดใหญ่ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นปุ๋ยหมักและเมล็ดพันธุ์ กวินเดินนำเธอไปยังโซนเครื่องมือคุณภาพสูง เขาไม่ได้เลือกชิ้นที่ราคาแพงที่สุด แต่เลือกชิ้นที่ ‘เหมาะ’ กับสรีระของผู้หญิงรูปร่างบอบบางอย่างรินรดา “จำไว้นะคะริน อุปกรณ์ที่ดีไม่ใช่ตัวที่หนักที่สุด แต่คือตัวที่ช่วยผ่อนแรงได้ดีที่สุด” เขาหยิบพลั่วด้ามยาวที่ออกแบบมาตามหลักสรีรศาสตร์ส่งให้เธอ “ลองจับดูสิคะ ด้ามจับเป็นยางกันลื่น ส่วนตัวใบเป็นเหล็กกล้าผสมคาร์บอน น้ำหนักจะทิ้งไปที่ปลาย ไม่ใช่ที่ข้อมือของคุณ” รินรดารับพลั่วมาถือไว้ ความรู้สึกแตกต่างอย่างชัดเจน เธอหันไปมองกวินที่กำลังสาธิตวิธีใช้กรรไกรตัดแต่งกิ่งอย่างคล่องแคล่ว ท่าทางของเขาดูสง่าและเต็มไปด้วยความมั่นใจ แวบหนึ่งที่เธอเห็นเขาเผลอขมวดคิ้วขณะอธิบายถึง 'ความละเอียดอ่อน' ของรากพืช ทำให้เธอรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้แค่ทำอาชีพเกษตรกร แต่เขากำลัง 'สื่อสาร' กับธรรมชาติ “ทำไมถึงใจดีกับฉันขนาดนี้คะ?” รินรดาถามขึ้นท่ามกลางความเงียบของโซนเมล็ดพันธุ์ คำถามนั้นหลุดออกไปโดยที่เธอไม่ได้ตั้งใจ แต่เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ จากคนข้างกาย เธอก็รู้สึกโล่งใจ “เพราะสวนส้มของคุณ... จริงๆ แล้วมันเคยเป็นสวนที่สวยที่สุดในละแวกนี้ค่ะ” กวินหยุดมือที่กำลังหยิบถุงเมล็ดผักสลัด แววตาของเขาดูไกลออกไปเหมือนกำลังนึกถึงความทรงจำบางอย่าง “ผมจำได้ว่าตอนเด็กๆ ผมเคยแอบมาเก็บส้มร่วงที่นี่ตอนที่คุณย่าของคุณเผลอ กลิ่นส้มที่นี่มันพิเศษ... มันเหมือนลมหายใจที่ยังมีชีวิต” “คุณคงเสียดายที่ปล่อยให้มันกลายเป็นพื้นที่รกร้าง” “ผมแค่รอคนที่จะมาปลุกให้มันตื่นอีกครั้งค่ะ” กวินหันกลับมาสบตาเธอตรงๆ ประโยคนั้นเรียบง่าย ทว่ากลับทรงพลังจนรินรดาต้องก้มหน้าหนีสายตาที่เข้มข้นคู่นั้น --- หลังจากใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงในการเลือกซื้ออุปกรณ์จนเต็มท้ายรถกระบะคันเก่าของกวิน ทั้งคู่ก็เดินทางกลับสู่เส้นทางสายธรรมชาติ แสงตะวันยามบ่ายสาดส่องกระทบใบส้มสะท้อนแสงระยิบระยับเหมือนอัญมณี “รินคะ ถ้าพรุ่งนี้คุณเริ่มพรวนดินใหม่ด้วยจอบที่ซื้อไป อย่าลืมใส่ถุงมือหนังที่ผมหยิบให้นะคะ” กวินเอ่ยขึ้นขณะขับรถเข้าสู่เขตบ้าน “และถ้าเหนื่อย... ก็แค่หยุดพัก มองไปที่ต้นส้มต้นใหญ่กลางสวนนั่นสิคะ” รินรดามองตามมือเขาไปที่ต้นส้มต้นนั้น—ต้นที่เธอพบ 'บางอย่าง' ฝังอยู่ใต้โคนเมื่อสัปดาห์ก่อน—แต่สิ่งที่ทำให้เธอใจกระตุกไม่ใช่ต้นส้มต้นนั้น รถของกวินจอดเทียบท่าหน้าประตูบ้านของเธอ แต่ทว่ามีรถเก๋งสีดำคันหรูที่เธอไม่คุ้นตาจอดขวางหน้าบ้านอยู่ก่อนแล้ว ชายร่างสูงในชุดสูทสีเข้มยืนรออยู่หน้าประตูบ้านของเธอด้วยท่าทางที่ดูเย็นชาและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ รินรดาหน้าถอดสี มือที่ถือถุงอุปกรณ์สั่นเทาจนกวินสัมผัสได้ “ริน... ใครคะ?” กวินถามพลางปลดเข็มขัดนิรภัยเตรียมจะลงจากรถ “กวิน... อย่าเพิ่งลงไปค่ะ” รินรดาคว้าแขนเขาไว้แน่น เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ “เขาคือทนายของบริษัท... คนที่ฉันพยายามหนีมาตลอดเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่นี่” ทนายความคนนั้นหันมาสบตากับรินรดาผ่านกระจกรถ ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปาก แล้วชูเอกสารซองสีน้ำตาลในมือขึ้นสูง ราวกับจะบอกว่าเขามีอำนาจเหนือทุกอย่างที่เธอพยายามจะสร้างขึ้นในสวนแห่งนี้ รินรดาหลับตาลงแน่น หัวใจเหมือนถูกบีบจนแทบแตกสลาย เมื่อรู้ว่าความสงบสุขที่เธออุตส่าห์ปลูกฝังมาตลอดหลายเดือน กำลังจะถูกพายุแห่งอดีตพัดพาไปในพริบตาเดียว --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรินรดาและกวินในตอนนี้นะคะ สวนส้มปลายฟ้าจะคอยส่งกำลังใจให้ทุกคนผ่านตัวอักษรเสมอนะคะ