ความท้าทายใหม่

“ริน รินคะ! เลิกขัดมันกับท่อน้ำที่รั่วนั่นเถอะค่ะ กวินว่าต่อให้รินขัดจนขึ้นเงา ดินในสวนเราก็ไม่ชุ่มฉ่ำขึ้นมาหรอกค่ะ” เสียงทุ้มนุ่มทว่าเจือความระอาใจดังขึ้นจากทางรั้วไม้กั้นเขต รินรดาชะงักมือที่กำลังใช้เทปพันเกลียวพันท่อพีวีซีจนแน่น เธอปาดเหงื่อที่ซึมอยู่ตามไรผมด้วยหลังมือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของเรือนร่างสูงโปร่งที่ยืนพิงรั้วไม้ ดูเหมือนกวินจะแอบมองเธออยู่นานแล้ว แววตาของเขาไม่ได้ล้อเลียน แต่มีความกังวลฉายชัดอยู่ลึกๆ รินรดาวางท่อในมือลงด้วยความอ่อนล้า “กวินก็รู้ว่ารินไม่อยากใช้ระบบสปริงเกอร์แบบที่คนอื่นเขาทำกัน มันดู... ไร้วิญญาณเกินไปสำหรับสวนส้มของริน” “การทำให้ต้นไม้ได้ดื่มน้ำอย่างทั่วถึงและแม่นยำ ไม่ใช่เรื่องของวิญญาณ แต่มันคือความเป็นความตายของผลผลิตในฤดูกาลหน้าค่ะ” กวินก้าวข้ามรั้วไม้เข้ามาในสวนของเธออย่างถือวิสาสะ เขาเดินตรงมายังจุดที่รินรดายืนอยู่ รองเท้าบูทของเขาย่ำลงบนดินที่แตกระแหงเป็นรอยแยกเล็กๆ “ดูนี่สิริน ดินเริ่มเป็นฝุ่นแล้ว ถ้าเราไม่จัดการเรื่องระบบน้ำวันนี้ ต่อให้รินจะรักพวกมันแค่ไหน แต่ความรักอย่างเดียวไม่สามารถทำให้ส้มพวกนี้รอดผ่านหน้าร้อนไปได้หรอกนะคะ” รินรดานิ่งงัน เธอรู้ดีว่ากวินพูดถูก แต่ลึกๆ ในใจ เธอกลัว... เธอกลัวว่าหากเปลี่ยนมาใช้เทคโนโลยีเข้าช่วย สวนแห่งนี้จะกลายเป็นเพียง 'โรงงานผลิตผลไม้' ที่ไร้หัวใจ เหมือนกับชีวิตกราฟิกดีไซน์ที่เธอเคยวิ่งหนีมา เธอสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอายของดินแห้งแล้งและกลิ่นเปลือกส้มที่ยังไม่สุกงอมอบอวลอยู่รอบตัว “รินกลัวค่ะกวิน” เธอสารภาพเบาๆ ในขณะที่กวินทรุดตัวลงนั่งยองๆ ข้างท่อที่เธอซ่อมไม่สำเร็จ “รินกลัวว่าถ้าเราทำทุกอย่างให้มันเป็นอัตโนมัติ รินจะไม่มีหน้าที่อะไรเหลือให้ทำอีก แล้วรินจะยังเป็นส่วนหนึ่งของสวนแห่งนี้อยู่ไหม” กวินหันมามองเธอ แสงแดดสีส้มยามบ่ายทอดผ่านใบไม้ลงมาตกกระทบใบหน้าคมเข้มของเขา แววตาของเขาอ่อนโยนขึ้นจนรินรดารู้สึกใจสั่น “รินเป็นคนวางแผน รินเป็นคนออกแบบทางเดินน้ำ รินเป็นคนตัดสินใจว่าต้นไหนต้องการความชุ่มชื้นมากน้อยแค่ไหน ระบบมันแค่เครื่องมือค่ะริน เหมือนพู่กันหรือเมาส์ปากกาที่รินเคยใช้... คนที่ใส่จิตวิญญาณลงไปในสวน ไม่ใช่ระบบน้ำ แต่เป็นเจ้าของสวนอย่างรินต่างหาก” ถ้อยคำนั้นเหมือนกุญแจที่ไขความกังวลในใจของเธอ รินรดายิ้มออกมาบางๆ “คุณนี่พูดเก่งเสมอเลยนะคะ เหมือนกับจะรู้วิธีจัดการกับความดื้อรั้นของรินได้ตลอดเลย” “ไม่ได้เรียกว่าดื้อรั้นค่ะ เรียกว่า 'ทุ่มเทเกินเหตุ'” กวินหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหยิบพิมพ์เขียวที่เขาม้วนไว้ในกระเป๋าหลังขึ้นมา “กวินเตรียมแบบร่างระบบรดน้ำแบบประหยัดน้ำและเป็นมิตรกับรากต้นไม้มาให้แล้ว เราจะใช้ระบบน้ำหยดที่ฝังลึกลงไปในดิน ไม่รบกวนทัศนียภาพของสวน และรินสามารถปรับความชื้นได้ด้วยตัวเองผ่านแอปฯ ในโทรศัพท์” ทั้งสองคนใช้เวลาหลายชั่วโมงถัดมาในการขีดเขียนและวางผังท่อกลางสวน รินรดารู้สึกเหมือนได้กลับไปทำงานดีไซน์อีกครั้ง แต่คราวนี้แทนที่จะเป็นพิกเซลบนหน้าจอ มันคือกิ่งก้าน สาขา และเส้นทางของชีวิตที่เธอตั้งใจปลูกฝัง ความเหนื่อยล้าถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้น กวินคอยอธิบายหลักการทางวิศวกรรมเกษตรด้วยภาษาง่ายๆ พร้อมทั้งแทรกมุกตลกที่ทำให้เธอเผลอหัวเราะออกมาได้เรื่อยๆ “เสร็จแล้วค่ะ!” รินรดาอุทานเมื่อพวกเขาวางแผนผังจุดสุดท้ายเสร็จสิ้น “ถ้าติดตั้งได้ตามนี้ สวนเราจะคงความสดชื่นไว้ได้ตลอดทั้งปีเลยใช่ไหมคะ” กวินพยักหน้า ก่อนจะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “ไม่ใช่แค่ตลอดทั้งปีค่ะ แต่มันจะทำให้รินมีเวลาไปทำสิ่งที่รินรักมากขึ้น... เช่น การนั่งพักจิบชากับกวินที่ระเบียงท้ายสวน โดยไม่ต้องกังวลเรื่องท่อน้ำแตกอีก” รินรดาหน้าร้อนผ่าว เธอเบือนหน้าหนีไปทางแนวรั้วพุ่มไม้เพื่อหลบสายตาคมกล้านั่น แต่ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและไม่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางหน้าสวน หญิงวัยกลางคนในชุดผ้าไหมราคาแพงเดินตรงเข้ามาด้วยท่าทีเร่งรีบ รินรดาขมวดคิ้ว เธอไม่เคยเห็นผู้หญิงคนนี้มาก่อน “สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่ามาหาใคร...” รินรดาเริ่มต้นถาม แต่คำพูดของเธอก็ถูกขัดจังหวะลงทันที หญิงคนนั้นหยุดยืนตรงหน้าเธอ ดวงตาเรียวเล็กจ้องมองไปที่รอยเปื้อนดินบนมือของรินรดาก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความกดดัน “ฉันชื่อพรรณี... ฉันได้รับแจ้งว่าที่ดินผืนนี้กำลังจะมีปัญหาระบบชลประทานอย่างหนัก และในฐานะทายาทเพียงคนเดียวของเจ้าของที่ดินตัวจริง ฉันคิดว่าเราคงต้องคุยเรื่องการยึดคืนสิทธิ์กันใหม่เสียทีนะคะ รินรดา” รินรดาตัวแข็งทื่อ ความเงียบโรยตัวลงปกคลุมสวนส้มราวกับถูกแช่แข็ง ขณะที่กวินค่อยๆ ลุกขึ้นยืนและก้าวมาขวางหน้าเธอไว้ตามสัญชาตญาณของการปกป้อง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่แสนท้าทายนี้ไปพร้อมกับรินรดานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - สวนส้มปลายฟ้า