ครัวนรกแตก

“ถ้ามาตรฐานการชิมอาหารของคุณคือการเอาลิ้นจระเข้มาคอมเมนต์งานศิลปะ ฉันแนะนำว่าควรไปนอนพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลประสาทใกล้บ้านมากกว่าจะมายืนถือไมค์อยู่หน้ากล้องค่ะคุณเชฟ” ประโยคต้อนรับวันแรกของการถ่ายทำรายการเรียลลิตี้ทำอาหารชื่อดังถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากสีพีชของพริมทันที โดยไม่มีการกล่าวทักทายสวัสดีตามมารยาทสังคมใดๆ ทั้งสิ้น เสียงช้อนเงินกระทบกับขอบจานเซรามิกราคาแพงในมือของเธอดัง *เคร้ง* สะท้อนก้องไปทั่วสตูดิโอขนาดใหญ่ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความตึงเครียดระดับสิบ ธันวาหยุดมือจากการจัดเรียงกุ้งมังกรฝรั่งเศสลงบนจานทันที ร่างสูงในชุดเชฟสีขาวสะอาดกริบเงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตาภายใต้กรอบหน้าคมคายฉายประกายความเยียบเย็นจนคนมองรู้สึกได้ถึงอุณหภูมิที่ดิ่งฮวบลงอย่างไร้สาเหตุ เขาไม่ได้โต้ตอบด้วยการตะโกนแหกปากอย่างที่ทีมงานหลังกล้องต่างพากันลุ้นจนตัวโก่ง หากแต่ยกยมุมปากขึ้นนิดหนึ่ง เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง “ลิ้นจระเข้หรือเปล่าไม่รู้ครับ... เอ้ย ไม่ใช่สิคะ” เชฟหนุ่มจงใจดัดเสียงล้อเลียนคำพูดติดปากของอีกฝ่ายจนพริมคิ้วกระตุก “ฉันหมายถึง... คนที่แยกไม่ออกระหว่าง ‘ความสุกที่พอดี’ กับ ‘ความสุกแบบยางรถยนต์ถูกเผา’ คงไม่มีสิทธิ์มาวิจารณ์จานนี้หรอกค่ะคุณนักวิจารณ์ปากแจ๋ว” “นี่คุณ!” พริมกระแทកจานลงบนโต๊ะเตรียมอาหารเสียงดังสนั่น เธอสาวเท้าเข้าไปประชิดตัวร่างสูงที่สูงกว่าเธอเกือบหนึ่งคืบอย่างไม่เกรงกลัว ปลายจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยยามที่เธอแหงนหน้ามองเขา “วัตถุดิบชั้นดีราคาหลักหมื่นแต่คุณกลับเอามันไปย่างจนเนื้อแห้งผากเป็นกระดาษทราย นี่เหรอคือฝีมือของเชฟมิชลินสตาร์เจ้าของฉายาอัจฉริยะแห่งปี? ฉันว่าคุณเอาเวลาไปเช็คสมองเสื่อมดีกว่ามาเถียงฉันนะ” บรรยากาศในสตูดิโอกลายเป็นสุญญากาศชั่วขณะ ทีมงานต่างพากันกลั้นหายใจ ไม่มีใครกล้าขยับตัวเพราะรู้ดีว่าคำเตือนจากตอนที่แล้วกำลังกลายเป็นจริง—*คนที่คุณกำลังร่วมงานด้วยไม่ได้ใจดีอย่างที่คิด และความลับในครัวนั้นกำลังจะฆ่าคุณ* ธันวาโน้มใบหน้าลงมาหาเธออย่างกะทันหัน ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนพริมต้องเผลอกลั้นหายใจ กลิ่นอายความเป็นผู้ชายเจือจางด้วยกลิ่นหอมสะอาดของโรสแมรี่และพริกไทยดำลอยแตะจมูก ดวงตาสีนิลคมกริบคู่นั้นกวาดมองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่กำลังแดงก่ำด้วยความโกรธอย่างถือวิสาสะ “อยากรู้ไหมล่ะครับ... ว่าทำไมผมถึงต้องย่างมันแบบนั้น” เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหูของเธอ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่าขนลุก “เพราะเนื้อกุ้งตัวนี้มันถูกแช่แข็งมาอย่างผิดวิธีตั้งแต่กระบวนการขนส่ง... ความลับที่คนดูทางบ้านไม่มีวันรู้ แต่คุณที่เป็นคนวงในน่าจะรู้ดีที่สุดนี่พริม ว่าใครกันแน่ที่เป็นคนเซ็นอนุมัติรับวัตถุดิบชุดนี้เข้ามาในรายการ” หัวใจของพริมกระตุกวูบ ความมั่นใจทั้งหมดที่มีเมื่อครู่คล้ายถูกน้ำเย็นจัดสาดเข้าใส่จนชาดิ่งไปทั่วร่าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัวเมื่อความลับที่เธอพยายามปกปิดสุดชีวิตกำลังถูกขุดคุ้ยขึ้นมากลางรายการสด “คุณ... พูดเรื่องอะไร” เสียงของเธอแผ่วลงไปเสี้ยววินาที แต่ทิฐิอันแรงกล้าก็ดึงเธอกลับมาสู่ความเป็นจริง พริมกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะผลักอกกว้างของเขาออกห่างอย่างแรง “อย่ามาเบี่ยงประเด็นนะธันวา ฝีมือห่วยแตกก็คือฝีมือห่วยแตก อย่ามาโยนขี้ให้ระบบขนส่ง!” “ปากเก่งจังนะครับ” ธันวายืดตัวตรง กลับมาตีสีหน้านิ่งเรียบราดยั่วยุเช่นเดิม สายตาคมกราบมองสำรวจตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าก่อนจะเหยียดยิ้ม “แต่ระวังตัวไว้เถอะครับคุณนักวิจารณ์... เพราะเกมนี้คนที่เล่นไม่ซื่อ อาจจะไม่ใช่ผม แต่เป็นคนที่กำลังยืนอยู่ข้างหลังคุณตอนนี้ต่างหาก” พริมขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงันงากับประโยคกำกวมนั้น เธอกำลังจะหันกลับไปมองตามสัญชาตญาณ ทว่าจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงปรบมือดังขึ้นจากความมืดนอกเขตไฟสปอตไลท์ก็ดึงความสนใจของทุกคนในกองถ่ายให้หันขวับไปมองพร้อมกัน ร่างสูงโปรดปรานของ ‘ภากร’ นักธุรกิจหนุ่มใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลและเป็นสปอนเซอร์รายใหญ่ที่สุดของรายการก้าวออกมาจากเงามืด พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่เคลือบยาพิษ บนใบหน้าของเขามีแววตาพึงพอใจอย่างประหลาด “โอ้โห... เปิดฉากวันแรกก็เดือดกันขนาดนี้เลยเหรอครับ สม กับที่เป็นรายการอาหารที่ทุกคนรอคอย” ภากรเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่กลับทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกยิ่งกว่าเดิม “หวังว่าคุณพริมกับเชฟธันวาจะยังไหวในตอนค่ำนี้นะครับ... เพราะความจริงที่สนุกกว่านี้ กำลังรอให้พวกคุณไปค้นพบในห้องครัวลับชั้นใต้ดิน” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความแซ่บนี้ด้วยกันนะคะ! - เอมเมอรัลด์อายส์