งานเลี้ยงรุ่นที่แสนวุ่นวาย

เสียงซอว์ดนตรีคลาสสิกจากวงควอเท็ตในห้องจัดเลี้ยงหรูหราของโรงแรมระดับห้าดาวแทบจะกลบเสียงหัวใจที่เต้นรัวของน้ำขิงไม่มิด หญิงสาวก้มมองชุดเดรสผ้าชีฟองสีพีชเรียบง่ายที่เธออุตส่าห์รีดจนเรียบที่สุดในตู้เสื้อผ้า แม้รินทร์จะบอกว่าเธอสวยที่สุดในโลกแล้วก็ตาม แต่มันก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหม่าเมื่อต้องก้าวเข้ามาท่ามกลางดงเพชรนิลจินดาและแบรนด์เนมคอลเลกชันล่าสุดที่ละลานตาอยู่เบื้องหน้า "พ่อ... พ่อครับ! ช่วยผมด้วย!" เสียงโอดครวญของกวินที่ดังแทรกบรรยากาศหรูหราขึ้นมา ทำให้สายตาทุกคู่ในห้องโถงหันขวับไปมองเป็นตาเดียว กวินในชุดสูทปักดิ้นทองราคาแพงกำลังคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าชายวัยกลางคนผู้สวมสูทสั่งตัดเข้ารูปประณีต มือสั่นเทาถือโทรศัพท์มือถือหน้าจอแตกที่แสดงยอดหนี้มหาศาล ใบหน้าของไฮโซหนุ่มผู้เคยเย่อหยิ่งและเหยียดหยามคนอื่นจนไม่เหลือชิ้นดีในวันนั้น บัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด หยดเหงื่อกาฬไหลย้อยลงตามกรอบหน้าจนน่าสมเพช น้ำขิงกะพริบตาปริบๆ ด้วยความตกใจ เธอหันไปมองสามีที่ยืนอยู่ข้างกาย รินทร์ไม่ได้มีสีหน้าตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ใบหน้าคมคายนั้นราบเรียบ เย็นชา และฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่ลึกล้ำจนยากจะคาดเดา ทว่า สิ่งที่สะดุดตาทุกคนในงานยิ่งกว่าเสียงโหลยโท่ยของกวิน ก็คือการปรากฏตัวของรินทร์ในวินาทีนั้น ชุดสูทสีกรมท่าเข้มเนื้อผ้าวิกูญญาสั่งตัดพิเศษจากห้องเสื้อชั้นนำในมิลาน ทอประกายระยับยามต้องกับแสงไฟคริสตัลระย้า กระดุมเม็ดบนทำจากไข่มุกแท้ฝังเพชรน้ำงาม เม็ดละหลักแสน ความประณีตในการตัดเย็บทำให้ไหล่กว้างและสัดส่วนสง่างามของรินทร์โดดเด่นสะกดทุกสายตา รองเท้าหนังลูกวัวขัดเงาวับสะท้อนเงาพื้นหินอ่อน ราคาของเครื่องแต่งกายที่เขาสวมใส่อยู่บนเรือนร่างในตอนนี้... สูงเสียดฟ้าจนเกินกว่าที่เศรษฐีหลายคนในห้องนี้จะกล้าจินตนาการ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว เสียงดนตรีคลาสสิกที่เคยบรรเลงพลิ้วไหวกลับเงียบลงอย่างน่าประหลาด สายตานับร้อยคู่ที่เคยจับจ้องไปยังกวิน ค่อยๆ เคลื่อนมาหยุดอยู่ที่ชายหนุ่มผู้มาใหม่—รินทร์ คนที่พวกมันเคยหัวเยาะและเหยียดหยามว่าเป็นเพียง "พนักงานออฟฟิศไส้แห้ง" เมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน "นั่น... นั่นใครน่ะ?" เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นจากมุมหนึ่งของห้อง "ไม่รู้สิ... แต่ดูชุดที่เขาสวมสิ นั่นมันคอลเลกชันพิเศษที่มีแค่สามชุดทั่วโลกไม่ใช่เหรอ?" น้ำขิงสูดลมหายใจเข้าลึก มือเรียวบางเอื้อมไปเกาะแขนเสื้อของรินทร์โดยไม่รู้ตัว รินทร์หันมาสบตาภรรยา สายตาที่เคยมองคนอื่นด้วยความเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนและอบอุ่นในเสี้ยววินาที มือหนาใหญ่ยกขึ้นตบหลังมือเรียวของภรรเบาๆ เป็นเชิงปลอบประโลม "ไม่ต้องกลัวค่ะคนดี วันนี้สามีจะพามาดูละครสัตว์ราคาแพง" เสียงทุ้มนุ่มกระซิบข้างหูน้ำขิง กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมผสานกับความมั่นใจที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้น ทำให้หัวใจที่เต้นระรัวของหญิงสาวค่อยๆ สงบลง ในขณะเดียวกัน กวินที่กำลังฟูมฟายอยู่กับบิดา เงยหน้าขึ้นด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ เมื่อเห็นว่ามีคนเดินเข้ามาใกล้ แต่เมื่อสายตาคู่พาลพบเข้ากับใบหน้าของรินทร์ ร่างกายของไฮโซหนุ่มก็สะท้านเฮือก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ "แก... แกเข้ามาได้ยังไง! งานเลี้ยงรุ่นนี้จำกัดเฉพาะคนที่มีบัตรเชิญระดับวีไอพีเท่านั้นนะไอ้รินทร์!" กวินแผดเสียงลั่นด้วยความตกใจปนความอับอาย แม้ตัวเองจะกำลังคุกเข่าอยู่ แต่สัญชาตญาณความเกลียดชังและอีโก้ที่สั่งสมมานานก็ยังทำให้เขาพยายามตะโกนขับไล่อีกฝ่าย รินทร์ไม่ตอบคำถาม เขาเพียงแต่ก้าวเท้าช้าๆ เดินผ่านร่างที่สั่นเทาของกวินราวกับอีกฝ่ายเป็นเพียงฝุ่นผงใต้รองเท้า เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนดัง ก๊อป... ก๊อป... ราวกับเสียงนาฬิกาแห่งความตายที่กำลังนับถอยหลังสำหรับตระกูลของกวิน ชายหนุ่มหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าบิดาของกวิน—ประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์ชื่อดังที่กำลังหน้าดำคร่ำเครียดกับโทรศัพท์ในมือ รินทร์หยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทขอบทองคำแท้ขึ้นมาคั่นเล่นระหว่างนิ้ว แสงไฟสาดสะท้อนโลโก้ธนาคารระดับโลกที่สลักอยู่บนบัตรอย่างเด่นชัด "บัตร... บัตรเดอะ แบล็กแพลทินัม?" เสียงอุทานอย่างตกใจหลุดออกมาจากปากของนักธุรกิจรุ่นใหญ่คนหนึ่งในงาน บัตรใบนี้มีผู้ถือครองทั่วโลกไม่ถึงร้อยคน และทุกท่านล้วนเป็นมหาเศรษฐีระดับท็อปเท็นของโลกทั้งสิ้น! "คุณอาครับ" รินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่ทว่าก้องกังวานไปทั่วห้องจัดเลี้ยง รอยยิ้มมุมปากของเขามันช่างเยือกเย็นจนคนฟังต้องขนลุกซู่ "ลูกชายของคุณดูท่าทางจะเดือดร้อนเรื่องเงินมากสินะครับ ถึงได้วิ่งโร่ไปกู้เงินจากธนาคารของผมโดยใช้หลักทรัพย์ปลอมๆ ค้ำประกัน" ประธานบริษัทผู้เป็นพ่อหน้าซีดเผือด เขารู้จักธนาคารนั้นดี ธนาคารยักษ์ใหญ่ที่เพิ่งเปลี่ยนมือผู้ถือหุ้นใหญ่ทั้งหมดไปเมื่อวานนี้ และตอนนี้... ชายหนุ่มตรงหน้าเขากำลังยืนอยู่ ณ จุดสูงสุดของอำนาจทางการเงินนั้น "คุณรินทร์... คือว่าเรื่องนี้..." ผู้เป็นพ่อละล่ำละลักละเมอพูดไม่ออก เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นเต็มขมับ "ไม่ต้องอธิบายหรอกครับ" รินทร์โบกมือเบาๆ ตัดบท สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดที่ใบหน้าของกวินที่ตอนนี้ล้มพับลงไปกองกับพื้น "เพราะตอนนี้... ฝ่ายกฎหมายของผมกำลังเดินทางมาถึงล็อบบี้โรงแรมแล้ว พร้อมกับหมายศาลยึดทรัพย์ทุกบาททุกสตางค์ของพวกคุณ" สิ้นคำพูดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของประธานบริษัทก็ดังขึ้นพร้อมเพรียงกันหลายเครื่องจากกลุ่มผู้ถือหุ้นที่มาร่วมงาน ใบหน้าของทุกคนเปลี่ยนเป็นสีขาวซีดเหมือนกระดาษ น้ำขิงยืนมองภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ความสะใจที่เอ่อล้นขึ้นมาในอกไม่ได้มาจากความหยิ่งผยอง แต่มาจากความจริงที่ว่า... ผู้ชายคนนี้, สามีของเธอ, ได้ปกป้องเธอและทวงคืนความยุติธรรมทั้งหมดกลับคืนมาด้วยมือของเขาเองอย่างสง่างาม รินทร์หันกลับมาส่งยิ้มอ่อนโยนให้น้ำขิง ก่อนจะยื่นมือหนาออกมาตรงหน้าภรรยา "ไปเถอะค่ะที่รัก ได้เวลาไปกินมื้อค่ำฉลองความสุขของเราสองคนแล้ว ที่นี่อากาศเริ่มหายใจไม่ออกเพราะมีคนใกล้ล้มละลายเยอะเกินไป" น้ำขิงแย้มยิ้มกว้างออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน มือเรียวเล็กวางลงบนฝ่ามืออุ่นของรินทร์อย่างมั่น ทว่า ในจังหวะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวเดินออกไปจากห้องจัดเลี้ยงนั้นเอง ประตูบานใหญ่เบื้องหน้าก็เปิดผางออกอย่างแรง เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับสبيว์ของชายชุดดำในชุดสูทสากลนับสิบคนเดินเรียงแถวเข้ามา พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงสง่าของผู้บริหารสูงสุดแห่งสำนักงานกฎหมายระดับโลกที่ก้าวตรงดิ่งเข้ามาหารินทร์ ก่อนจะโค้งคำนับลงต่ำจนเกือบชิดพื้น ท่ามกลางความตกตะลึงพรึงเพริดของแขกเหรื่อทั้งห้อง "ท่านประธานครับ... ทางเราจัดการอายัดบัญชีทั้งหมดของตระกูลนี้เรียบร้อยตามคำสั่งแล้วครับ และนี่คือ... เอกสารโอนกรรมสิทธิ์โรงแรมแห่งนี้ ที่เพิ่งถูกซื้อกิจการเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของเครือเราเมื่อห้านาทีที่แล้วครับ" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เค้กวานิลลามาโดยตลอดนะคะ