ซื้อกิจการคู่แข่งในพริบตา

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะประชุมหินอ่อนราคาแพงดังสนั่น จนแก้วกาแฟเซรามิกเนื้อดีสั่นระริก กวินยืดตัวขึ้นเต็มความสูง รอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้าของทายาทตระกูลใหญ่บิดเบี้ยวด้วยความสะใจ ดวงตาคมกริบที่มักใช้มองคนอื่นราวกับฝุ่นผงกำลังจ้องมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม "คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร รินทร์?" น้ำเสียงของกวินเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม ราวกับกำลังมองมดปลวกที่บังAาญมาขวางทางช้างเผือก "แค่พนักงานกระจอกๆ ที่เพิ่งถูกไล่ออกจากบริษัทเก่า มีหน้ามาทำเป็นเสนอราคาซื้อกิจการ 'พรีเมียร์ ลอจิสติกส์' ของผมอย่างนั้นเหรอ? ตลกสิ้นดี!" บรรยากาศในห้องประชุมคณะกรรมการบริษัทเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเยาะ บรรดาผู้ถือหุ้นใหญ่ต่างพากันกระซิบกระซาบและมองรินทร์ด้วยสายตาสสมเพชเวทนา พวกเขาคิดว่าชายหนุ่มคงเสียสติไปแล้วที่กล้าเอาไข่ไปกระทบหิน แต่น้ำขิง ซึ่งนั่งเคียงข้างรินทร์มาตลอดทาง กลับไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย เธอยกมือขึ้นจัดปกเสื้อสูทให้สามีอย่างใจเย็น แววตาคู่สวยฉายประกายความมั่นใจและเชื่อมั่นในตัวผู้ชายคนนี้อย่างไร้เงื่อนไข เธอรู้ดีว่าภายใต้รอยยิ้มสุขุมนั้นซ่อนอำนาจที่สามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้ง่ายเพียงแค่ปลายนิ้ว รินทร์ไม่โต้ตอบ เขาเพียงแต่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้นายกวินรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างไม่มีสาเหตุ "ตลกเหรอครับ... กวิน?" รินทร์ทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่น่าเกรงขาม "บางทีคุณอาจจะลืมดูว่า ตอนนี้ใครกันแน่ที่กำลังถืออำนาจต่อรองทั้งหมดอยู่ในมือ" สิ้นคำพูดของรินทร์ ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เลขานุการส่วนตัวของกวินวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้วยใบซีดเผือก สภาพเหงื่อกาฬแตกพลั่ก มือไม้สั่นเทาจนเกือบทำแท็บเล็ตในมือร่วงหล่นลงพื้น "ค... คุณกวินคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" เสียงของเธอขาดห้วงด้วยความตื่นตระหนก "หุ้นของพรีเมียร์ ลอจิสติกส์... ถูกเทขายอย่างหนักในตลาดหลักทรัพย์! มีกองทุนปริศนากว้านซื้อหุ้นทั้งหมดสามสิบเปอร์เซ็นต์รวดในเวลาไม่ถึงห้านาทีค่ะ!" รอยยิ้มบนใบหน้าของกวินแข็งค้างทันที ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจสุดขีด "ว่ายังไงนะ?! ใครเป็นคนทำ ใครมีเงินทุนมหาศาลขนาดนั้นในเวลาสั้นๆ แบบนี้!" รินทร์ค่อยๆประสานมือเข้าหากัน สายตาคมกราบกวาดมองหน้าคณะกรรมการทีละคน ก่อนจะหยุดอยู่ที่กวินซึ่งตอนนี้ใบเริ่มซีดเผือกไร้สีเลือด "ไม่ต้องหาหรอครับว่าใคร... เพราะผมเองที่เป็นคนกว้านซื้อบริษัทของคุณทั้งหมด" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ทุกคำพูดกลับทรงพลังราวน้ำหนักค้อนยักษ์ที่ทุบลงกลางใจศัตรู "และในฐานะผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดคนใหม่ ผมขอใช้สิทธิ์ในการประชุมฉุกเฉินวาระนี้... เพื่อปลดคุณออกจากตำแหน่งประธานเจ้าหน้าที่บริหาร ณวินาทีนี้" ความเงียบงันปกคลุมห้องประชุมชั่วขณะ ก่อนที่กวินจะตบโต๊ะลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดปูดโปนที่ขมับ "แกโกหก! แกเป็นแค่ไอ้จนตรอก จะเอาเงินที่ไหนมาซื้อบริษัทมูลค่าหลายพันล้าน!" กวินแผדเสียงคำรามด้วยความคลุ้มคลั่ง สูญเสียมาดไฮโซผู้ดีจนหมดสิ้น รินทร์ไม่ตอบคำถาม เขาหยิบการ์ดสีดำขลิบทองอร่าม ลวดลายเรียบหรูแต่แผ่รังสีความมั่งคั่งออกมาวางลงบนโต๊ะ ก่อนจะเลื่อนมันไปตรงหน้ากวินอย่างช้าๆ ดวงตาของกวินเบิกกว้างยิ่งขึ้นเมื่อเห็นสัญลักษณ์บนบัตร ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ นั่นคือบัตรเครดิตอภิสิทธิ์ไร้ขีดจำกัดจากธนาคารกลางระดับโลก ที่มีคนถือครองทั่วโลกไม่ถึงสิบคน! "ถ้าคุณยังสงสัยเรื่องเงิน... ลองโทรไปถามผู้จัดการธนาคารที่คุณกำลังจะไปกู้เงินมาหมุนธุรกิจดูสิครับ ว่าบัญชีของผมมีตัวเลขเหลืออยู่กี่หลัก" รินทร์เอ่ยเบาๆ แต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ น้ำขิงมองภาพสามีด้วยความภาคภูมิใจ มือเรียวเล็กเอื้อมไปกุมมือหนาของรินทร์ไว้แน่น ความอบอุ่นที่ส่งผ่านกันและกันคือเครื่องยืนยันว่า ผ่านคืนวันอันมืดมนมาด้วยกันได้ และตอนนี้คือเวลาเก็บเกี่ยวความสุขที่แท้จริง กวินทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้ ใบหน้าซีดเซียวไร้เรี่ยวแรง ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง ความพ่ายแพ้ยับเยินปรากฏชัดเจนต่อหน้าคณะกรรมการทุกคน ทุกสายตาที่เคยชื่นชมเขากลับกลายเป็นความเหยียดหยามและสมเพชในพริบตา ทว่า ในจังหวะที่ชัยชนะกำลังจะสมบูรณ์แบบ เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของรินทร์ก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ หน้าจอแสดงเบอร์แปลกประหลาดที่ไม่มีรหัสพื้นที่ รินทร์ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะกดรับสาย "คุณรินทร์คะ... ดิฉันจากสำนักงานตรวจสอบทรัพย์สินพิเศษค่ะ ทางเราพบความเคลื่อนไหวทางการเงินที่น่าสงสัยจากบัญชีลับของบริษัทคู่แข่งรายสุดท้าย ที่กำลังพยายามซื้อตัวคนในองค์กรของคุณเพื่อทำลายล้างบริษัท..." เสียงปลายสายรายงานด้วยความร้อนรน "และดูเหมือนว่า... เป้าหมายต่อไปของพวกเขา คือคุณน้ำขิงค่ะ!" หัวใจของรินทร์กระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วสันหลังเมื่อหันกลับไปมองภรรยาอันเป็นที่รัก ทันใดนั้น ไฟในห้องประชุมทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ ความมืดมิดเข้าปกคลุมทันที พร้อมกับเสียงฝีเท้าปริศนาดังขึ้นจากระเบียงด้านนอก... หวังว่าตอนนี้นักอ่านทุกคนจะสะใจและตื่นเต้นไปกับก้าวต่อไปของรินทร์นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!