สายลับในบริษัท

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานกระจกใสสะท้อนความตึงเครียดในห้องประชุมใหญ่ของบริษัทได้เป็นอย่างดี รินทร์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ราคาแพงระยับ สายตาคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองผู้บริหารระดับสูงห้าคนที่นั่งหน้าซีดเผือดอยู่ฝั่งตรงข้าม "เก้าอี้สำรองในห้องนี้ยังมีที่ว่างนะคะ สำหรับใครก็ตามที่อยากจะสารภาพออกมาก่อนที่ฉันจะต้องใช้มาตรการขั้นเด็ดขาด" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุกของรินทร์ดังขึ้น ทำลายความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก กวินที่นั่งอยู่มุมห้องด้วยท่าทีร้อนรนพยายามส่งสายตาข่มขู่ไปยังเลขานุการสาวหน้าห้อง แต่ทว่า... รินทร์เร็วกว่ากวินก้าวหนึ่งเสมอ บนหน้าจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดใหญ่เวลานี้ ปรากฏภาพสลิปการโอนเงินจำนวนเจ็ดหลักจากบัญชีต่างประเทศ พร้อมด้วยชื่อผู้รับที่ทำให้ทุกคนในห้องถึงกับผงะ หนึ่งในคณะกรรมการบริหารผู้ดูแลฝ่ายการเงินหน้าถอดสี เหงื่อกาฬไหลซกจนเปียกคอเสื้อ "คุณ... คุณรินทร์กำลังกล่าวหาพวกเราลอยๆ นะคะ ถึงคุณจะเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่คนใหม่ แต่ไม่มีสิทธิ์มา—" "ไม่มีสิทธิ์เหรอคะ?" รินทร์แค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหยิบสมาร์ตโฟนเครื่องหรูขึ้นมาหมุนเล่นอย่างใจเย็น "คุณสมชายค่ะ คิดว่าเงินสามล้านบาทที่ถูกโอนเข้าบัญชีภรรยาของคุณเมื่อสามวันก่อน เป็นค่าอะไรเหรอคะ? ค่าที่ปรึกษา หรือว่า... ค่าขายข้อมูลลับของบริษัทให้คู่แข่งอย่างบริษัทของคุณกวินกันแน่?" สิ้นเสียงคำถามนั้น สมชายก็ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นห้องประชุมทันที ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนแทบยืนไม่ไหว ความโลภที่บังตาทำให้เขาไม่เคยคิดเลยว่า มหาเศรษฐีหนุ่มที่เพิ่งก้าวเข้ามาเทคאוบริษัทแห่งนี้ จะมีเครือข่ายข้อมูลที่ทรงพลังและเจาะลึกถึงเส้นทางการเงินภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง กวินหน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด เขาลุกขึ้นยืนพรวดพวด หมายจะเดินหนีออกไปจากห้องประชุมนรกนี่ แต่ทว่า ประตูห้องประชุมกลับถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยบอดี้าร์ดสวมสูทดำร่างยักษ์สองคน น้ำขิง ภรรยาอันเป็นที่รักของรินทร์ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสง่างาม เธาสวมชุดสูทเข้ารูปสีขาวสะอาดตา แววตาที่มองกวินเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา "จะรีบไปไหนเหรอคะคุณกวิน งานเลี้ยงต้อนรับคนทรยศยังไม่เริ่มเลยนะคะ" น้ำขิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานใส แต่กลับทำให้กวินรู้สึกเหมือนถูกตบหน้ากลางสาธารณชนอย่างแรง รินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่เคยถูกเหยียดหยามและกดขี่ในฐานะพนักงานต๊อกต๋อย บัดนี้แผ่รังสีอำนาจของประธานเจ้าหน้าที่บริหารสูงสุดที่ทรงอิทธิพลที่สุดในย่านธุรกิจแห่งนี้ เขาเดินเข้าไปใกล้กวินทีละก้าว ช้าๆ ทว่ามั่นคง จนกวินต้องถอยหลังกรูดไปชนกับผนังห้อง "จำได้ไหมคะกวิน วันที่คุณไล่ผมออกจากบริษัท พร้อมกับโยนกล่องกระดาษใส่หน้าผม คุณบอกว่าคนอย่างผมไม่มีวันลืมตาอ้าปากได้..." รินทร์กระซิบเสียงต่ำด้วยรอยยิ้มเยาะ "แต่วันนี้... บริษัทที่คุณพยายามกราบกรานขอร้องให้ร่วมทุน กำลังจะกลายเป็นเศษกระดาษในมือผมแล้วล่ะค่ะ" "แก... แกมันไอ้เด็กเส้น แกใช้เล่ห์กลอะไร—!" กวินสติแตกตะโกนลั่นด้วยความเคียดแค้น มือไม้สั่นเทาด้วยความอับอายต่อหน้าพนักงานและผู้บริหาร "เล่ห์กลเหรอคะ? เปล่าเลยค่ะ... ฉันแค่ใช้ 'เงิน' ซื้อความจริง" รินทร์หันไปพยักหน้าให้บอดี้การ์ด เอกสารชุดใหญ่ถูกโยนลงตรงหน้ากวิน มันคือสัญญาจำนองและหลักฐานการยักยอกทรัพย์ที่กวินทำไว้กับบริษัทคู่แข่ง ซึ่งมีโทษทางอาญาถึงขั้นจำคุกตลอดชีวิต น้ำขิงเดินเข้ามาเคียงข้างสามี มือเรียวบางเอื้อมไปจับมือหนาของรินทร์ไว้เบาๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและเป็นกำลังใจ รินทร์หันไปยิ้มละมุนให้ภรรยา แววตาที่ดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนลึกซึ้งทันที เคมีที่ลงตัวระหว่างความเด็ดขาดในการจัดการศัตรูและความรักที่มั่นคง ทำให้ภาพตรงหน้าช่างทรงพลังและน่าหลงใหลเสียจนไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง "คุณตำรวจคะ เชิญเข้ามาได้เลยค่ะ" น้ำขิงเอ่ยเสียงใสพลางผายมือไปยังประตูห้อง เจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบหลายนายก้าวเข้ามาในห้องประชุมอย่างเป็นระเบียบ กวินและสมชายถูกสวมกุญแจมือทันทีท่ามกลางเสียงโวยวายด้วยความตื่นตระหนก กวินพยายามดิ้นรนและส่งสายตาอาฆาตมาดร้ายมาที่รินทร์เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะถูกลากตัวออกไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความหวาดผวาของผู้บริหารที่เหลือ รินทร์มองตามหลังศัตรูคู่อาฆาตด้วยแววตาเรียเฉย ก่อนจะหันมามองหน้าภรรยาคนสวยแล้วยิ้มบางๆ "เรียบร้อยแล้วนะคะคนดี ปรสิตพวกนี้จะไม่มารบกวนชีวิตเราอีกแล้วค่ะ" "เก่งที่สุดเลยค่ะสามีของฉัน" น้ำขิงซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของรินทร์อย่างออดอ้อน ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังจะคลี่คลายลงด้วยความหวานชื่น ทว่า... เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงในกระเป๋าเสื้อของรินทร์กลับแผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ รินทร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาดูหน้าจอ ปลายสายคือเลขานุการส่วนตัวจากธนาคารใหญ่ระดับประเทศ ซึ่งเป็นหนึ่งในเครือข่ายทางการเงินที่ทรงอิทธิพลที่สุดในเอเชีย "ท่านประธานคะ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ" เสียงปลายสายสั่นเครือด้วยความตื่นตระหนก "มีบุคคลปริศนาถือตั๋วสัญญาใช้เงินร้อยล้านดอลลาร์เข้ามาขอถอนเงินสดทั้งหมดออกจากคลังสำรองของธนาคารเราภายในหนึ่งชั่วโมงนี้ค่ะ และ... และคนที่ถือตั๋วใบนั้นอยู่ คือคนที่คุณคาดไม่ถึงที่สุดค่ะ!" รินทร์ชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวเดิน ดวงตาคมกريบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและอินไปกับความสะใจนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!