วันครบรอบที่ลืมไม่ลง

"ฉันบอกแล้วไงคะว่าไม่ต้องสิ้นเปลืองขนาดนี้..." เสียงหวานใสที่เจือความกังวลระคนความซาบซึ้งดังขึ้น ทว่ากลับถูกกลบด้วยเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่ยืนอยู่ไม่ไกล กวินในชุดสูทแบรนด์เนมราคาแพงกระตุกยิ้มมุมปาก สายตาที่มองมายังน้ำขิงและรินทร์เต็มไปด้วยความดูแคลนเช่นเคย ราวกับว่าต่อให้รินทร์จะพยายามดิ้นรนสักแค่ไหน ก็เป็นได้แค่ไอ้กระจอกที่ไม่มีวันปีนป่ายขึ้นมาทัดเทียมเขาได้ รินทร์ชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวเดิน ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะยกยิ้มขึ้นอย่างเย็นชา ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น มีเพียงประกายความอำมหิตของมหาเศรษฐีผู้กุมชะตากรรมของคนทั้งเมืองไว้ในกำมือ "สิ้นเปลืองเหรอคะน้ำขิง?" รินทร์หันกลับมามองภรรยาคนสวยที่เคียงบ่าเคียงไหล่ผ่านความยากลำบากมาด้วยกัน แววตาที่เขามองเธอนั้นเต็มไปด้วยความรักล้นปรี่จนคนรอบข้างต้องอิจฉา มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียอบางที่สั่นเทาเล็กน้อยขึ้นมาจูบเบาๆ อย่างทะนุถนอม "สำหรับคนอื่นอาจเรียกว่าสิ้นเปลือง แต่สำหรับผม... ทุกอย่างบนโลกใบนี้ยังน้อยเกินไปด้วยซ้ำสำหรับผู้หญิงที่ยอมลำบากกับผมในวันที่ผมไม่มีแม้แต่บาทเดียว" คำพูดนั้นราบเรียบแต่นุ่มนวล ทว่ากลับก้องกังวานไปทั่วบริเวณล็อบบี้โรงแรมหรูระดับเจ็ดดาวที่ถูกเหมาปิดเป็นเป็นการส่วนตัว กวินแค่น 3 เสียงในลำคอ สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหมั่นไส้ "ปากดีไม่เปลี่ยนเลยนะรินทร์! คิดว่าเช่าชุดสูทราคาถูกแล้วมาเดินเฉิดฉายในโรงแรมนี้ จะทำให้แกกลายเป็นคนรวยขึ้นมาจริงๆ หรือไง? อย่าลืมสิว่าแกเพิ่งถูกไล่ออกจากบริษัทแบบหมาจนตรอกนะ!" เสียงหัวเราะสมเพชเวทนาจากพวกพ้องของกวินดังระงมขึ้นมาทันที หลายคนซุบซิบนินทาและมองมาด้วยสายตารังเกียจ น้ำขิงเม้มริมฝีปากแน่น ใบหน้าหวานเผือดสีลงด้วยความโกรธและความน้อยเนื้อต่ำใจ เธอขยับตัวจะก้าวออกไปเผชิญหน้ากับคนพวกนั้น แต่รินทร์กลับดึงตัวเธอกลับมาไว้ข้างกายอย่างอ่อนโยน พร้อมกับส่งยิ้มบางๆ ที่มีความหมายล้ำลึกให้ "ปล่อยพวกเขาเห่าไปเถอะค่ะคนดี..." รินทร์กระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงอบอุ่น "เพราะอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า พวกเขาจะไม่มีแม้แต่เสียงจะเปล่งออกมาอีกแล้ว" ทันใดนั้น เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์ที่ติดตราสัญลักษณ์ธนาคารระดับโลกก็บินแหวกนภาลงมาจอดสนิทบนลานดาดฟ้าของโรงแรม แรงลมจากการลงจอดทำให้ผู้คนรอบข้างต้องยกมือขึ้นปัดป้องฝุ่นละออง ทว่าสิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องอ้าปากค้างและช็อกตาค้างยิ่งกว่า คือร่างของคณะผู้บริหารระดับสูงนับสิบชีวิตในชุดสูทสากลเรียบร้อย ที่ก้าวเดินอย่างเร่งรีบลงมาจากลิฟต์แก้ววีไอพีตรงดิ่งมายังจุดที่รินทร์ยืนอยู่ ประธานกรรมการบริหารของธนาคารพาณิชย์ยักษ์ใหญ่ ที่กวินเคยต้องก้มหัวให้จนสุดตัวและพยายามวิ่งเต้นเข้าหาเพื่อขอกู้เงิน กำลังวิ่งหน้าตาตื่นด้วยความลนลาน เหงื่อกาฬแตกพลั่กเต็มใบหน้า ทันทีที่เขาเห็นรินทร์ ร่างอ้วนท้วนนั้นก็ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นพรมราคาแพงอย่างไร้ศักดิ์ศรี ท่ามกลางความตกตะลึงของแขกเหรื่อและพนักงานโรงแรมที่ยืนมองกันตาค้าง "ทะ... ท่านประธานใหญ่!" เสียงของผู้บริหารคนนั้นสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "พวกเรา... พวกเราทำตามคำสั่งของท่านเรียบร้อยแล้วครับ!" ความเงียบสงบเข้าปกคลุมพื้นที่โดยรอบชั่วขณะ ทุกสายตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง กวินหน้าถอดสี ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวที่แล่นริ้วขึ้นมาจากไขสันหลัง ไร้ซึ่งคำพูดใดๆ จะหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากที่ซีดเซียวของเขา รินทร์ปรายตามองกลุ่มคนที่เคยเหยียดหยามเขาด้วยหางตา รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย ก่อนที่เขาจะหันมามองน้ำขิงที่กำลังเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง "สุขสันต์วันครบรอบแต่งงานนะคะที่รัก..." รินทร์กระซิบเบาๆ ริมใบหูของภรรยา ขณะที่มืออีกข้างหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ประดับด้วยเพชรแท้ไร้ขีดจำกัดวงเงินขึ้นมาถือไว้ในมือ "และตอนนี้... ถึงเวลาที่เราจะไปซื้อตึกธนาคารที่ไอ้สารเลวนั่นอยากกู้เงินนัก เพื่อเอาไว้ให้คุณใช้เป็นที่จอดรถส่วนตัวเล่นๆ แล้วล่ะค่ะ" น้ำขิงหันมามองสามีด้วยหัวใจที่เต้นรัวระทึก ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วทรวงอกในขณะที่รินทร์ก้าวเท้าเดินผ่านร่างของกวินที่กำลังทรุดฮวบคุกเข่าลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง... และก่อนที่สติของทุกคนจะหลุดลอยไปมากกว่านั้น เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือของกวินก็ดังขึ้นพร้อมกันอย่างน่าสยดสยอง... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและฟินไปด้วยกันนะคะ, เค้กวานิลลา