แม่ยายยอมก้มหัว

หน้าจอโทรศัพท์มือถือห้าเครื่องบนโต๊ะอาหารหรูหราส่องแสงวาบพร้อมกันในเสี้ยววินาทีเดียว เสียงแจ้งเตือนของแอปพลิเคชันธนาคารระดับโลกดังระรัวขึ้นราวกับเสียงกลองศึกที่กำลังประกาศความพ่ายแพ้ของใครบางคน กวินหน้าซีดเผือกจนแทบไม่เหลือสีเลือด ริมฝีปากที่เคยเหยียดหยิ้มสั่นเทาจนควบคุมไม่อยู่ ดวงตาเบิกโพลงมองตัวเลขยอดหนี้มหาศาลที่ถูกชำระสะ้างจนเป็นศูนย์ในพริบตาเดียวจากบัญชีส่วนกลางที่เชื่อมต่อกับระบบของรินทร์ ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องอาหารวีไอพีแห่งนั้นอย่างน่าอึดอัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องในโสตประสาทของคนตระกูลใหญ่ที่เคยคิดว่าตนเองคือกฎหมาย "เป็นไปไม่ได้..." เสียงพึมพำเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของหญิงสูงวัยที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ นางรัชนี อดีตแม่ยายผู้เคยใช้สายตารังเกียจเดียดฉันท์มองรินทร์ราวกับเขาเป็นเศษฝุ่นใต้รองเท้า บัดนี้ มือที่เต็มไปด้วยเครื่องเพชรราคาแพงกลับสั่นเทาระริกจนเกือบถือแก้วน้ำไม่อยู่ รินทร์ไม่ได้พูดอะไร เขายังคงนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายๆ มือหนาข้างหนึ่งถือถ้วยกาแฟดริปราคาแพงลิบลิ่ว ยกขึ้นจิบรสชาติขมละมุนอย่างใจเย็น ขณะที่มืออีกข้างโอบเอวบางของน้ำขิงเอาไว้หลวมๆ ภรรยาคนสวยของเขาส่งยิ้มบางๆ ให้ เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและภูมิใจในตัวสามี น้ำขิงบีบมือของรินทร์เบาๆ เพื่อส่งผ่านความรู้สึกว่าเธอยังคงอยู่เคียงข้างเขาเสมอ ไม่ว่าเขาจะเปลี่ยนสถานะจากพนักงานออฟฟิศตกงานกลายเป็นเจ้าของอาณาจักรการเงินระดับโลกแล้วก็ตาม "คุณรินทร์คะ..." น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยการดูถูกเหยียดหยามเมื่อครั้งอดีต บัดนี้กลับแหบพร่าและสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ นางรัชนีค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความยากลำบาก สายตาที่มองชายหนุ่มเปลี่ยนจากความหยิ่งผยองเป็นความหวาดกลัวระคนวิงวอน ไม่มีใครคาดคิดว่า ชายหนุ่มธรรมดาคนที่พวกเขาร่วมกันวางแผนไล่ออกจากบริษัทเมื่อหลายเดือนก่อน จะกลายเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่และเจ้าของสถาบันการเงินที่กุมชะตากรรมความเป็นความตายของธุรกิจตระกูลกวินในชั่วข้ามคืน ระบบอัจฉริยะที่เลือกเขาไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือการชำระบัญชีแค้นที่สวรรค์จัดสรรมาให้แบบทบต้นทบดอก "อ้าว คุณแม่นั่งลงก่อนสิครับ ยืนคุยกันแบบนี้มันดูไม่ค่อยสุภาพเลยนะ" รินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่กลับทรงพลังจนทำให้นางรัชนีสะดุ้งเฮือก "แม่... แม่ขอร้องล่ะรินทร์ ช่วยตระกูลของเราด้วยเถอะนะ" นางรัชนีตัดสินใจทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดที่มีลงบนพื้น นางทรุกตัวลงคุกเข่าต่อหน้ารินทร์ท่ามกลางความตกตะลึงของแขกเหรื่อโต๊ะข้างเคียง ภาพของไฮโซผู้ทรงอิทธิพลที่เคยเชิดหน้าชูตาอยู่ในสังคมชั้นสูง บัดนี้กลับยอมก้มหัวแทบเท้าของคนที่นางเคยเหยียบย่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า น้ำขิงเบือนหน้าหนีเล็กน้อยด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ความเจ็บปวดในอดีตที่แม่ยายคนนี้เคยสาดคำพูดเจ็บแสบใส่เธอและรินทร์ยังคงฝังใจ แต่ความเมตตาที่มีอยู่ในจิตใจก็ทำให้เธอไม่อาจมองภาพตรงหน้าด้วยความสะใจได้อย่างเต็มที่ มือเรียวเล็กยกขึ้นสัมผัสแขนของสามีเบาๆ เป็นเชิงปรามไม่ให้เขาเล่นสนุกจนเกินเลย "คุณแม่ครับ ตอนที่ผมตกงาน ตอนที่น้ำขิงป่วยแล้วพวกคุณไล่เราออกจากบ้านโดยไม่สนว่าเราจะตายหรืออยู่ คุณแม่เคยคิดถึงคำว่า 'ครอบครัว' แบบนี้บ้างไหมครับ?" รินทร์โน้มตัวลงไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาคมกริบราวกับพญายมมองตรงไปยังดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตาของอดีตแม่ยาย "ตอนนั้น... ตอนนั้นมันเป็นความเข้าใจผิดนะรินทร์ กวินมันเป็นคนบอกให้ทำ..." นางรัชนีพยายามโยนความผิดให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่ยืนตัวสั่นเป็นเจ้าเข้าอยู่ที่มุมห้อง กวินหน้าซีดเผือดเมื่อถูกมารดาหันมาโบ้ยความผิด เขาพยายามจะอ้าปากแก้ตัว แต่ลำคอกลับตีบตัน ไร้ซึ่งเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมา รัศมีของความเป็นคุณชายไฮโซมหาเศรษฐีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงชายขี้ขลาดตาขาวที่ทำได้เพียงยืนเกาะผนังห้องด้วยความสิ้นหวัง "ความเข้าใจผิดงั้นเหรอครับ?" รินทร์หัวנסเสียงต่ำในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง "เอกสารการไล่อออก การอายัดบัญชี และการประกาศตัดขาดจากตระกูลที่พวกคุณทำกับผมและน้ำขิง มันเขียนด้วยลายมือและความตั้งใจของพวกคุณเองทั้งนั้นนี่ครับ" บรรยากาศในห้องอาหารอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เสียงเครื่องปรับอากาศกลายเป็นเสียงเดียวที่ทำลายความเงียบ รินทร์ค่อยๆ วางถ้วยกาแฟลงบนจานรองอย่างนุ่มนวล เสียงกระทบกันเบาๆ นั้นกลับดังราวกับเสียงฆ้อนพิพากษาในศาล "แต่ถ้าคุณแม่อยากให้ผมช่วยจริงๆ..." รินทร์เว้นจังหวะเล็กน้อย ปล่อยให้ความหวังอันริบหรี่ส่องประกายขึ้นในแววตาฝ้าฟางของหญิงสูงวัย "มันก็พอมีทางอยู่นะครับ" "ทางไหนเหรอรินทร์? บอกแม่มาได้เลย! แม่ยอมทุกอย่าง ขอแค่บริษัทของเราพ้นวิกฤต..." นางรัชนีละล่ำละลักพูดพร้อมกับเอื้อมมือสั่นเทาจะไปจับชายกางเกงของรินทร์ แต่น้ำขิงขยับตัวเข้ามาบังไว้ด้วยความปกป้องสิทธิ์ของสามี รินทร์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้กวินที่ยืนอยู่ไกลๆ ถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นทันทีเพราะสังหรณ์ใจไม่ดี "พรุ่งนี้เช้า ผมต้องการให้คุณแม่และกวิน จัดงานแถลงข่าวอย่างเป็นทางการ ยอมรับความจริงทุกอย่างออกสื่อว่าพวกคุณเคยทำอะไรกับผมและน้ำขิงไว้บ้าง และที่สำคัญที่สุด..." ชายหนุ่มหยุดพูดไปชั่วขณะ ปล่อยให้ความกดอากาศรอบตัวลดต่ำลงจนแทบหายใจไม่ออก สายตาคมกวาดมองไปที่ใบหน้าซีดเซียวของสองแม่ลูก "...ยกหุ้นทั้งหมดของบริษัทตระกูลคุณ ให้ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของน้ำขิงแต่เพียงผู้เดียว" คำประกาศนั้นทำให้นางรัชนีถึงกับตาเหลือกค้าง อ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ นั่นมันหมายถึงการยกสมบัติทั้งชีวิตของตระกูลให้คนที่ตนเคยเหยียดหยามไม่ใช่หรือ? แต่ทว่า ในสถานการณ์ที่ธนาคารทุกแห่งปฏิเสธการให้กู้ และหนี้สินกำลังจะกลืนกินทุกอย่างในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า นางไม่มีทางเลือกอื่นเลยแม้แต่น้อย มือที่สั่นเทายื่นไปข้างหน้าเตรียมจะพยักหน้ารับเงื่อนไขอันโหดร้ายนั้น แต่ก่อนที่ริมฝีปากเหี่ยวย่นจะได้เปล่งคำว่า 'ตกลง' ออกมา ประตูห้องอาหารวีไอพีก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือของบอดี้การ์ดสวมสูทสีดำสนิทกลุ่มใหญ่ ร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรส haute couture สีแดงเพลิงก้าวเข้ามาด้วยส้นสูงปรี๊ด ใบหน้าสะสวยเฉี่ยวคมเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทำให้นางรัชนีต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจยิ่งกว่าเดิม เพราะผู้มาใหม่คือบุคคลที่ตระกูลกวินพยายามหลบหน้ามาตลอดหลายเดือนหลังจากล้มละลายในทางลับ... อดีตกิ๊กสาวคนสำคัญของกวินผู้กุมความลับทางการเงินทั้งหมดของตระกูลไว้ในมือ! "อุ๊ย ดูเหมือนว่าฉันจะมาขัดจังหวะการขายสมบัติครอบครัวสนุกๆ ของพวกคุณสินะคะ?" เสียงหวานใสแต่บาดลึกดังขึ้น พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลใบใหญ่ที่ถูกโยนลงบนโต๊ะอาหารต่อหน้ารินทร์และน้ำขิงอย่างไม่เกรงใจ "พอดีว่า... เอกสารชิ้นนี้ที่ฉันถืออยู่ มันอาจจะทำให้ข้อเสนอของคุณรินทร์เมื่อครู่กลายเป็น 'เรื่องเด็กๆ' ไปเลยก็ได้นะคะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความสะใจนี้ด้วยกันนะคะ