กับดักในงานกาล่า

“ยินดีต้อนรับครับ ท่านเสธ... แต่ดูท่าทางท่านจะมาเร็วกว่าที่ผมคาดไว้เสียอีกนะ” เสียงทุ้มต่ำของกวินดังแทรกผ่านความเงียบสงบของห้องโถงจัดเลี้ยงวีไอพีภายในงานกาล่าการกุศลประจำปี แสงไฟจากแชนเดอเลียร์คริสตัลระยิบระยับสะท้อนลงบนชุดสูทสั่งตัดราคาแพงระยับของเขา รอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่งและมั่นใจในอำนาจมืดเบื้องหลัง ทำให้กวินดูราวกับผู้กุมชัยชนะในเกมนี้ได้อย่างเบ็ดเสร็จ น้ำขิงขยับกายเข้ามาชิดรินทร์โดยสัญชาตญาณ มือเรียวบางเอื้อมไปจับชายเสื้อสูทของสามีไว้แน่น ความกังวลฉายชัดอยู่ในแววตากลมโตคู่สวย แม้ว่าเธอจะรู้ว่ารินทร์ในตอนนี้ไม่ใช่พนักงานออฟฟิศตาดำๆ คนเดิมที่เคยถูกกวินกลั่นแกล้งอีกต่อไปแล้ว แต่การต้องเผชิญหน้ากับผู้ทรงอิทธิพลระดับประเทศอย่างท่านเสธผู้กุมบังเหียนงบประมาณของรัฐ ก็ยังเป็นเรื่องที่ชวนให้หายใจไม่ทั่วท้องอยู่ดี รินทร์เพียงแค่ยกยิ้มมุมปากอย่างใจเย็น มือหนาอบอุ่นเอื้อมไปกุมมือของภรรยาไว้เพื่อส่งผ่านความมั่นใจ เขาลูบหลังมือเธอเบาๆ สัมผัสที่คุ้นเคยและอบอุ่นนี้ทำให้น้ำขิงค่อยๆ คลายความตื่นกลัวลง รินทร์กวาดสายตาคมกริบมองไปยังชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบเต็มยศที่เดินเข้ามาพร้อมบอดี้การ์ดร่างยักษ์อีกสี่นาย ท่านเสธ หรือ พลเอกณรงค์เดช ปราบไพรี หรี่ตามองชายหนุ่มผู้ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า เขาไม่เคยเห็นหน้ารินทร์มาก่อนในแวดวงสังคมชั้นสูง จึงคิดเอาเองว่านี่คงเป็นแค่แมงดาเกาะผู้หญิงกิน หรือไม่ก็พวกพนักงานกระจอกๆ ที่แอบอزเข้ามาหาเศษหาเลยในงานระดับนี้ “แกเป็นใคร? กล้าดียังไงมาขวางทางฉันกับคุณกวิน” ท่านเสธเอ่ยเสียงกร้าว น้ำเสียงทรงอำนาจที่ใช้กดขี่ข่มเหงผู้อื่นมานับไม่ถ้วนถูกงัดออกมาใช้ กวินรีบก้าวเข้ามาทำหน้าที่สอพลอทันที “ท่านเสธครับ หมอนี่มันเป็นแค่ไอ้ขี้แพ้ที่เคยถูกผมไล่ออกจากบริษัทครับ! สงสัยมันคงใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไรสักอย่างเพื่อพาเมียไต่เต้าเข้ามาในงานนี้ได้ หวังจะมาเกาะแข้งเกาะขาพวกเราเพื่อขอความช่วยเหลือสินล่ะครับ หึ... ช่างไม่เจียมตัวเอาเสียเลย” เสียงซุบซิบนินทาเริ่มดังขึ้นจากแขกเหรื่อรอบข้างที่หันมามอง หลายคนส่งสายตาสมเพชเวทนามายังรินทร์และน้ำขิง โดยเฉพาะพวกไฮโซปลอมที่เคยเลียแข้งเลียขากวินต่างพากันหัวเราะคิกคัก รอจังหวะที่จะได้เหยียบย่ำคนทั้งคู่ให้จมดิน แต่น้ำขิงกลับไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวอย่างที่พวกมันคาดหวัง หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววเย้ยหยันอย่างเงียบๆ เมื่อนึกถึงยอดเงินในบัญชีของสามีที่สามารถซื้อโรงแรมหรูแห่งนี้ได้ทั้งหลังโดยไม่ต้องกระพริบตา “ไล่ออกจากบริษัทอย่างนั้นเหรอ?” รินทร์ทวนคำพูดของกวินด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น เขายกแก้วแชมเปญในมือขึ้นจิบนิดๆ ก่อนจะวางลงบนถาดของบริกรที่เดินผ่านมาพอดี “กวิน นายคิดจริงๆ หรือว่าการที่ฉันออกจากบริษัทวันนั้น... เป็นเพราะนายไล่ฉันออก?” กวินชะงักไปนิดเมื่อเจอสายตาที่นิ่งสนิทจนน่ากลัวของรินทร์ แต่ก็รีบหัวเราะกลบเกลื่อนความประหม่า “ฮ่าๆๆ! เลิกทำฟอร์มเก๊กท่าได้แล้วรินทร์ แกมันก็แค่ลูกจ้างกระจอกๆ ที่ฉันเซ็นใบไล่ออกด้วยมือตัวเอง! อย่ามาทำเป็นใหญ่โตแถวนี้เลย แกไม่มีปัญญาแม้แต่จะจ่ายค่าอาหารมื้อนี้ด้วยซ้ำ!” ท่านเสธขมวดคิ้วอย่างรำคาญใจ เขาไม่อยากเสียเวลากับมดปลวกไร้ค่าพวกนี้ จึงโบกมือไล่ “จัดการเอาตัวมันออกไปซะ อย่าให้มาขวางหูขวางตาฉันกับคุณกวินเรื่องการเซ็นสัญญาอนุมัติวงเงินกู้โครงการใหญ่เลย” บอดี้การ์ดร่างยักษ์สองนายก้าวพรวดเข้ามาหมายจะกระชากแขนของรินทร์ให้ออกไปจากตรงนั้น น้ำขิงสูดหายใจเข้าลึกเตรียมจะก้าวออกมาปกป้องสามี แต่รินทร์กลับเร็วกว่า เขาเพียงแค่ยกมือซ้ายขึ้นแบไว้เล็กน้อย “ช้าก่อน ท่านเสธ... ดูท่าทางท่านจะเข้าใจอะไรผิดมหันต์เลยนะ” รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลังจนทุกคนในรัศมีสับเมตรต้องหันมามอง เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน หยิบการ์ดสีดำสนิทที่ทำจากโลหะไทเทเนียมแท้ ฝังด้วยลวดลายทองคำขาวบริสุทธิ์และเพชรเม็ดเล็กที่ส่องประกายระยิบระยับออกมา ทันทีที่การ์ดใบนั้นปรากฏสู่สายตา บรรยากาศรอบข้างก็พลันเงียบกริบลงทันที แม้แต่ท่านเสธผู้ผ่านโลกมาโชกโชน เมื่อเห็นโลโก้และรหัสโค้ดที่สลักอยู่บนการ์ดใบนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนจากความเย่อหยิ่งกลายเป็นความซีดเผือดในเสี้ยววินาที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีดจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง “นะ... นั่นมัน...” ท่านเสธพึมพำเสียงสั่น ร่างกายเริ่มเกร็งโดยอัตโนมัติ รินทร์ยื่นการ์ดใบนั้นไปข้างหน้า ชายหนุ่มส่งยิ้มสุภาพให้ท่านเสธ แต่แววตากลับเยียบเย็นราวกับภูเขาน้ำแข็ง “การ์ดอภิสิทธิ์สูงสุดของธนาคารกลางระดับโลก... และใช่ครับ ผมคือประธานกรรมการบริหารสูงสุดของกลุ่มการเงินที่กำลังจะปล่อยกู้โครงการเมกะโปรเจกต์ให้ท่านในอีกห้านาทีข้างหน้านี้” กวินอ้าปากค้าง สมองของเขาขาวโพลนจนประมวลผลไม่ทัน “ทะ... เป็นไปไม่ได้! แกเป็นแค่พนักงานเงินเดือน! แกเอาเงินที่ไหนมาซื้อการ์ดปลอมๆ นี่! ท่านเสธครับ อย่าไปหลงเชื่อมันนะครับ มันเป็นแค่คนล้มละลาย!” “หุบปาก!” ท่านเสธตวาดลั่นใส่กวินด้วยความโมโหจนหน้าดำคร้านัด เขาหันขวับกลับมามองรินทร์ด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ขาทั้งสองข้างเริ่มสั่นเทาจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น เพราะเขารู้ดีว่าการ์ดใบนี้มีเพียงแค่สามคนในประเทศนี้เท่านั้นที่ถือครองได้ และหนึ่งในนั้นคือกุมอำนาจทางการเงินที่สามารถปลดเขาออกจากตำแหน่งได้ด้วยการที่ดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว! รินทร์ปรายตามองกวินที่กำลังยืนตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า ก่อนจะหันไปสบตากับน้ำขิงที่ส่งยิ้มหวานละมุนให้เขาอย่างรู้ใจ “คุณกวิน... อยากรู้ไหมล่ะครับว่า ถ้าผมไม่เซ็นอนุมัติเงินกู้ให้ท่านเสธในคืนนี้ บริษัทอสังหาริมทรัพย์ปลอมๆ ของคุณกับโครงการที่เอาชื่อเสียงไปค้ำประกันไว้ จะกลายเป็นขยะไร้ค่าภายในกี่วินาที?” รินทร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ทุกคำพูดกลับบาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจของศัตรู กวินหน้าซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย เข่าทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นพรมราคาแพงทันทีโดยไม่รักษาฟอร์มไฮโซอีกต่อไป น้ำขิงยืนมองภาพนั้นด้วยความสะใจที่เอ่อล้นอยู่ในอก ในขณะที่ทุกคนกำลังตะลึงงันกับสถานการณ์ที่พลิกผันอย่างไร้ทางสู้ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงฮือฮาก็ดังขึ้นที่ทางเข้าประตูใหญ่ของห้องโถงวีไอพี บอดี้การ์ดในชุดสูทสากลนับสิบชีวิตเดินเรียงแถวเข้ามาเปิดทางให้บุคคลปริศนาผู้มาใหม่ ชายวัยชราผู้ทรงอิทธิพลระดับประเทศและเป็นเจ้าของโรงแรมแห่งนี้ ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะตรงดิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้ารินทร์ แล้วภาพที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น... ท่านประธานใหญ่แห่งเครือโรงแรมระดับโลก คุกเข่าลงข้างหนึ่งต่อหน้ารินทร์ท่ามกลางความตกตะลึงของแขกเหรื่อทั้งงาน พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนแทบหยุดหายใจ “ท่านประธานครับ... ระบบตรวจสอบบัญชีฉุกเฉินแจ้งเตือนว่า มีการทำธุรกรรมถอนเงินสดมูลค่าห้าหมื่นล้านบาทเพื่อซื้อกิจการทั้งหมดของคู่กรณีในเขตนี้... ยืนยันคำสั่งเลยไหมครับ?” รินทร์หันมาสบตากลับด้วยรอยยิ้มพึงใจ ก่อนจะเอ่ยเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน —โปรดติดตามตอนต่อไป— ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและฟินไปกับความคลั่งรักและความสะใจในบทนี้ด้วยกันนะคะ — เค้กวานิลลา