รินทร์คนเดิมที่เปลี่ยนไป

ความเงียบงันภายในห้องประชุมวีไอพีของธนาคารระดับประเทศเวลานี้ ราวกับถูกดูดกลืนอากาศออกไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงเสียงลมหายใจติดขัดและเสียงหัวใจที่เต้นรัวกระหน่ำราวกับกลองเพลของกวิน ใบหน้าที่เคยเชิดขึ้นด้วยความหยิ่งยระดูถูกเหยียดหยาม บัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด นัยน์ตาเบิกโพรงจ้องมองเอกสารสิทธิ์การถือครองหุ้นร้อยละหายนะบนโต๊ะสลับกับใบหน้าของรินทร์ที่ยืนกอดอกนิ่งสนิท "เป็นไปไม่ได้..." กวินพึมพำออกมาด้วยเสียงที่สั่นระริก ร่างกายของไฮโซหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลเมื่อครู่ทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นพรมราคาแพงอย่างไม่เหลือศักดิ์ศรี "นาย... นายเป็นแค่ไอ้พนักงานกระจอกที่ถูกฉันไล่ออกจากบริษัทเมื่อเดือนก่อน ทำไม... ทำไมถึงเป็นเจ้าของหุ้นใหญ่ที่สุดของธนาคารนี้ได้!" รินทร์ก้าวเข้าไปใกล้ชิดอีกนิด ปลายรองเท้าหนังขัดเงาสะท้อนเงาบิดเบี้ยวของกวินที่กำลังสั่นกลัว รินทร์ไม่ได้ตะคอก ไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยวออกมาแม้แต่น้อย ทว่ารอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นนั้นกลับเย็นชาและทรงพลังจนกดดันให้กวินแทบหายใจไม่ออก "โลกมันกลมดีใช่ไหมคะ คุณกวิน" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าก้องกังวานในความเงียบ "วันที่คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันและภรรยาในห้องทำงานแคบๆ นั้น คุณคงไม่คิดว่าจะมีวันนี้... วันที่ชะตากรรมของคุณและบริษัทใกล้เจ๊งของคุณ อยู่ในกำมือของคนที่คุณเคยเรียกว่า 'สวะ' คนนี้" น้ำขิงที่ยืนอยู่เคียงข้างเงยหน้ามองสามีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความระคนประหลาดใจและประกายแห่งความรักที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม มือเรียวเล็กของเธอเอื้อมไปจับชายเสื้อสูทราคาแพงของรินทร์ไว้เบาๆ สัมผัสอุ่นซ่านที่ส่งผ่านความรู้สึกทำให้รินทร์เหลือบสายตากลับมามองภรรยา ดวงตาที่เคยวาวโรจน์ด้วยความเยືือกเย็นแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นละมุนละไมในเสี้ยววินาที เขายื่นมือหนาไปกุมมือบางของน้ำขิงไว้แน่น ราวกับจะบอกเธอว่า ไม่ว่าโลกใบนี้จะเปลี่ยนไปสักแค่ไหน หัวใจของเขาก็ยังคงมีเพียงเธอคนเดียวเสมอ ความเด็ดขาดที่ทรงพลังแต่เปี่ยมด้วยความอ่อนโยนในการปกป้องเธอนี้ ทำให้น้ำขิงรู้สึกราวกับหัวใจดวงน้อยกำลังพองโตขึ้นจนคับอก ความรู้สึกหลงรักสามีคนนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าไหลทะลักเข้ามาในหัวใจจนขอบตาร้อนผ่าว เธอยืนหยัดเคียงข้างเขาในวันที่มืดมนที่สุด และในวันนี้... เธอยิ่งภูมิใจเหลือเกินที่ได้เป็นผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างกายมหาเศรษฐีผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาดคนนี้ "รินทร์..." น้ำขิงกระซิบเรียกชื่อเขาเบาๆ ด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อยจากความตื้นตัน รินทร์หันมาสบตากับภรรยา ส่งยิ้มอ่อนโยนที่ทำให้โลกทั้งใบของน้ำขิงสว่างไสว ก่อนที่เขาจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับกวินที่กำลังพยายามตะเกียกตะกายคลานเข้ามาหาเพื่อโอบกอดข้อร้อง "คุณรินทร์ครับ! ผมขอร้อง... ช่วยเซ็นอนุมัติเงินกู้ให้บริษัทผมเถอะครับ ไม่งั้นผมล้มละลายแน่! หุ้นทั้งหมดที่ผมมี ครอบครัวผม... ทุกอย่างจะพังหมด!" กวินร้องคร่ำครวญ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความสิ้นหวัง มือสั่นเทาพยายามจะเอื้อมมาจับชายกางเกงของรินทร์ แต่รินทร์กลับถอยหลังหลบอย่างรังเกียจราวกับกลัวเชื้อโรค "ตอนที่คุณไล่ภรรยาผมออกท่ามกลางสายตาคนนับร้อย ตอนที่คุณหัวเราะเยาะตอนที่พวกเราไม่มีแม้แต่เงินซื้อข้าวสารกิน คุณเคยคิดถึงคำว่า 'พัง' ของครอบครัวเราบ้างไหมคะ?" รินทร์เอ่ยถามเสียงเย็นเฉียบ สายตาคมกริบมองกวินราวกับมองมดปลวก กวินสะอึกพูดไม่ออก ความจริงอันเจ็บปวดและผลกรรมที่เขาก่อกำลังย้อนกลับมาขย้ำคอหอยเขาอย่างไม่ปรานี "บัญชีสินเชื่อทั้งหมดของบริษัทกวินกรุ๊ป... ระงับถาวร" รินทร์ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ไร้ซึ่งความลังเลใดๆ "และในฐานะผู้ถือหุ้นใหญ่ ผมขอใช้สิทธิ์ยื่นฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายจากคดีทุจริตภายในบริษัทของคุณย้อนหลังทั้งหมด เตรียมตัวรับหมายศาลพรุ่งนี้เช้าได้เลยค่ะ" สิ้นคำประกาศิตนั้น ร่างของกวินก็ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ดวงตาเหม่อลอยสิ้นหวังราวกับคนตายทั้งกลม ความเย่อหยิ่งจองหองทั้งหมดถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดีภายใต้เงาอำนาจของชายคนที่เขาเคยเหยียดหยาม รินทร์ไม่สนใจใยดีเศษสวะที่กำลังนอนรอความพังทลายอีกต่อไป เขารวบเอวบางของน้ำขิงเข้าหาตัวอย่างทะนุถนอม สัมผัสอบอุ่นและกลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอดึงให้เขากลับคืนสู่โลกแห่งความสุขที่แท้จริง "กลับบ้านกันเถอะค่ะที่รัก วันนี้ภรรยาคนเก่งของผมเหนื่อยมามากพอแล้ว" รินทร์เอמהกระซิบข้างใบหูของน้ำขิงด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง น้ำขิงพยักหน้ารับรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้ม ทั้งสองก้าวเดินเคียงคู่กันออกไปจากห้องประชุม ทิ้งให้กวินกรีดร้องโหยหวนอยู่เบื้องหลัง ทว่าในขณะที่ทั้งคู่กำลังก้าวเท้าขึ้นรถลิมูซีนหรูหราที่จอดรอรับอยู่ด้านหน้าธนาคาร ประตูรถฝั่งตรงข้ามก็ถูกเปิดออกอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงระยับที่ก้าวลงมา เผยให้เห็นใบหน้าที่ถอดสีและดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อสบตากับรินทร์ตรงๆ... นันนิภา อดีตแฟนเก่าผู้เคยทิ้งรินทร์ไปหาผู้ชายที่รวยกว่า กลับมายืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา พร้อมกับเสียงกระซิบสั่นๆ ที่ทำให้น้ำขิงต้องชะงักฝีเท้า "รินทร์... หรือว่าคุณคือคนที่กว้านซื้อหุ้นบริษัทตระกูลเราทั้งหมด?!" (โปรดติดตามตอนต่อไป) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนเค้กวานิลลามาโดยตลอดนะคะ