จุดเริ่มต้นของอาณาจักร

"เซ็นชื่อตรงนี้ค่ะคุณรินทร์ ทุกอย่างในเครือข่ายบล็อกสถาบันการเงินและโฮลดิ้งใหม่เอี่ยมถูกจดทะเบียนภายใต้ชื่อ 'วานิลลา กรุ๊ป' เรียบร้อยสมบูรณ์แบบแล้วนะคะ" เสียงหวานใสของทนายความสาวมือหนึ่งแห่งเอเชียเอ่ยขึ้น พร้อมกับเลื่อนแฟ้มหนังสีดำสนิทที่ประดับด้วยตราโลโก้ทองคำวาววับมาตรงหน้า รินทร์ปรายตามองเอกสารมูลค่าหลายแสนล้านบาทนั้นด้วยแววตานิ่งสงบ ราวกับว่าอาณาจักรธุรกิจขนาดมหึมาที่กำลังจะพลิกโฉมหน้าประวัติศาสตร์เศรษฐกิจของประเทศ ไม่ได้มีน้ำหนักมากไปกว่ากระดาษเศษหน้าเดียว ในห้องประชุมเพนท์เฮ้าส์ชั้นสูงสุดของตึกระฟ้าใจกลางย่านธุรกิจ บรรยากาศอบอวลไปด้วยความตึงเครียดและกลิ่นหอมจางๆ ของชา Earl Grey ชั้นเลิศ น้ำขิงภรรยาอันเป็นที่รักของเขากำลังยืนมองออกไปนอกกระจกใสบานยักษ์ที่สะท้อนภาพตึกราบ้านช่องนับร้อยเบื้องล่าง แสงไฟนีออนของเมืองหลวงยามค่ำคืนระยิบระยับราวกับดวงดาวที่ถูกนำมาวางแทบเท้า แม้ในอดีตพวกเขาจะเคยเป็นเพียงมนุษย์เงินเดือนผู้ยากไร้ที่ต้องนั่งนับเศษเหรียญซื้อมาม่าประทังชีวิต แต่ในวินาทีนี้... โลกทั้งใบกำลังจะต้องสั่นสะเทือนภายใต้การกุมบังเหียนของสามีเธอ "ไม่เลวเลยนี่คุณรินทร์... แต่ดูเหมือนว่า 'เกมจริง' มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นนะ" รินทร์ทวนคำพูดของกวินในใจ ศัตรูตัวฉกาจผู้เคยเหยียดหยามเขาอย่างสนุกปากในวันที่เขาตกอับ ไร้บ้าน ไร้งาน และไร้ทางสู้ กวินคงคิดว่าการไล่เขาออกจากบริษัทและพยายามบีบคั้นให้เขาคุกเข่าอ้อนวอนคือชัยชนะอันยิ่งใหญ่ แต่นั่นเป็นเพียงการจุดชนวนระเบิดเวลาที่จะทำลายล้างตระกูลของกวินให้ราบคาบเป็นจุลต่างหาก รินทร์หยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงระยับขึ้นมาจรดปลายลงบนกระดาษแผ่นสุดท้าย เส้นหมึกสีดำสนิทลากผ่านชื่อของเขาอย่างเด็ดเดี่ยวและมั่นคง ในวินาทีที่ลายเซ็นเสร็จสมบูรณ์ เสียงแจ้งเตือนจากระบบสมองกลและโทรศัพท์มือถือทุกเครื่องในห้องก็ดังระรัวพร้อมกัน มันไม่ใช่เสียงเตือนธรรมดา แต่เป็นเสียงสังเคราะห์จากระบบเอไอระดับสูงที่ประกาศก้องถึงการถือกำเนิดของยักษ์ใหญ่ตัวใหม่ [ระบบ 'วานิลลา โฮลดิ้งส์' เชื่อมต่อสำเร็จ] [สินทรัพย์รวม: 500,000,000,000 บาท] [สถานะ: ควบรวมกิจการธนาคารพาณิชย์ 14 แห่ง และอสังหาริมทรัพย์เกรด A ทั่วประเทศเรียบร้อย] น้ำขิงหันกลับมามองสามี รอยยิ้มบางๆ ที่เปี่ยมไปด้วยความเข้าใจและรักมั่นคงปรากฏขึ้นบนใบหน้าเรียวสวย เธอเดินเข้ามาใกล้ วางมือเรียอบนบ่ากว้างของรินทร์เบาๆ สัมผัสอุ่นๆ นั้นทำให้ความเย็นชาในแววตาของรินทร์ละลายหายไป เหลือเพียงความอ่อนโยนที่เขามีให้เธอแค่เพียงคนเดียวในโลก "เหนื่อยไหมคะ?" น้ำขิงเอ่ยถามเสียงนุ่ม ดวงตากลมโตสะท้อนภาพใบหน้าของเขาด้วยความภาคภูมิใจ "พี่ไม่เหนื่อยเลยสักนิดครับ... เอ่อ, พี่ไม่เหนื่อยเลยค่ะ" รินทร์เกือบเผลอหลุดคำพูดเดิมๆ ออกมา แต่รีบปรับน้ำเสียงและสรรพนามในใจทันทีเมื่อนึกถึงโลกใบนี้ "ตราบใดที่มีขิงอยู่เคียงข้าง อาณาจักรพวกนี้ก็เป็นเพียงแค่ของเล่นแก้เบื่อเท่านั้นเองค่ะ" น้ำขิงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาพราวระยับ "พูดจาเกินไปแล้วนะคะคุณสามี ประธานบริษัทโฮลดิ้งมูลค่าครึ่งล้านล้านมาบอกว่าเป็นของเล่น ระวังพวกไฮโซตระกูลใหญ่เขาจะพากันอกแตกตายนะคะ" "ให้พวกเขาอกแตกตายไปเถอะค่ะ" รินทร์วางปากกาลงแล้วดึงเอวบางของภรรชาเข้ามากอดแนบกาย สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ จากเส้นผมของเธอ "โดยเฉพาะตระกูลกวิน... ฉันได้ข่าวว่าช่วงนี้บริษัทของพวกเขากำลังยื่นเรื่องขอสินเชื่อก้อนใหญ่จากธนาคารในเครือของเรา เพื่อพยุงไม่ให้หุ้นร่วงใช่ไหมคะ?" น้ำขิงพยักหน้ารับ รอยยิ้มซุกซนปรากฏที่มุมปาก "ใช่ค่ะ ได้ยินมาว่าพวกเขากำลังมั่นใจสุดขีด คิดว่าเส้นสายที่มีจะช่วยให้ผ่านการอนุมัติได้ภายในสัปดาห์นี้ และคนที่เซ็นอนุมัติคนสุดท้าย... ก็คือประธานใหญ่ของธนาคาร ซึ่งก็คือคุณรินทร์เองไม่ใช่เหรอคะ?" รินทร์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงทันตาเห็น "ถูกต้องค่ะ พวกเขาคงกำลังฝันหวานว่าจะได้เงินสดก้อนโตไปหมุนธุรกิจ และคงเตรียมตัวจะจัดงานฉลองเยาะเย้ยฉันกับเธออีกครั้ง น่าเสียดายจริงๆ นะคะที่ความฝันนั้นกำลังจะกลายเป็นฝันร้ายที่ไม่มีวันตื่น" เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูของรินทร์สั่นขึ้นหน้าจอ ปรากฏชื่อสายเรียกเข้าที่ไม่ได้รับเชิญ—"กวิน" รินทร์ปรายตามองหน้าจอที่สว่างวาบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับและเปิดสปีดสปีกเกอร์เพื่อให้ภรรยาได้ยินด้วย น้ำเสียงร้อนรนและเย่อหยิ่งแบบจอมปลอมดังลอดออกมาจากลำโพงทันที "นี่แก! ไอ้นายรินทร์ตกอับ แกยังมีชีวิตอยู่รอดหัวซุกหัวซุนอยู่ที่ไหนวะ?" เสียงกวินตะคอกมาด้วยความเกรี้ยวกราด "ฉันรู้ว่าแกคงโกรธที่โดนไล่ออก แต่อย่ามาทำตัวเป็นขยะสังคมหลบหน้าแบบนี้หน่อยเลย ว่าแต่แกพอจะมีทางติดต่อผู้บริหารระดับสูงของ 'วานิลลา โฮลดิ้งส์' หรือธนาคารในเครือไหมล่ะ? ฉันมีเรื่องจะให้แกช่วยวิ่งเต้นหน่อย แลกกับเศษเงินสงสารสักบาทสองบาท... แกสนใจไหมล่ะไอ้จนตรอก!" น้ำขิงปิดปากกลั้นขำจนตัวสั่น ส่วนรินทร์เพียงแค่ยกยิ้มเย็นชา เขายังไม่เอ่ยปากพูดอะไรปล่อยให้อีกฝ่ายพล่ามต่อด้วยความโง่เขลา "เงียบทำไมวะ? หรือว่ากำลังร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่ ฟังให้ดีนะรินทร์ บริษัทของครอบครัวฉันกำลังจะได้เงินกู้ห้าพันล้านจากธนาคารใหญ่ ถ้าแกฉลาดพอที่จะมาคุกเข่ากราบตีนขอโทษฉันตอนนี้ ฉันอาจจะเมตตาให้แกมาเป็นคนสวนที่คฤหาสน์ของฉันก็ได้นะ ฮ่าๆๆๆ!" รินทร์ฟังเสียงหัวเราะเยาะเย้ยนั้นด้วยความรู้สึกขบขันระคนสมเพช เขายกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู น้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลังจนอีกฝ่ายถึงกับชะงักกึก "คุยโม้เสร็จแล้วใช่ไหมคะคุณกวิน..." รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย "พอดีเลยค่ะ ฉันก็กำลังรอสายคุณอยู่พอดีเหมือนกัน" "แกหมายความว่ายังไงวะ? เสียงแกดูแปลกๆ นะ หรือว่าเพียรประสาทกินไปแล้ว?" กวินขมวดคิ้วถามด้วยความหงุดหงิด "เปล่าหรอกค่ะ ฉันแค่จะบอกคุณว่า..." รินทร์หยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ให้ปลายสายได้ตั้งใจฟัง ก่อนจะเอ่ยประโยคต่อมาด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดราวกับยมทูตประกาศิต "เรื่องเงินกู้ห้าพันล้านที่คุณยื่นเรื่องเข้ามา... ในฐานะที่ฉันเป็น 'เจ้าของตัวจริง' ของธนาคารและโฮลดิ้งทั้งหมดที่คุณกำลังกราบกรานขอร้องอยู่..." รินทร์หันไปสบตากับน้ำขิงที่ส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้กำลังใจ ก่อนจะพูดประโยคพิฆาตปิดท้าย "ฉันขอปฏิเสธคำขอของคุณอย่างเป็นทางการนะคะ... และต่อจากวินาทีนี้ไป เตรียมตัวต้อนรับการยึดทรัพย์ทุกตารางนิ้วของตระกูลคุณได้เลยค่ะ!" *กริ๊ก—* รินทร์กดตัดสายทิ้งทันทีโดยไม่ให้อีกฝ่ายได้เปล่งเสียงอุทานสักแอะเดียว ในห้องเพนท์เฮ้าส์เงียบสงบลงชั่วขณะ ก่อนที่เสียงแจ้งเตือนจากระบบจะดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับภาพหน้าจอโฮโลแกรมสามมิติที่ฉายภาพความเคลื่อนไหวของตระกูลกวินกำลังหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้มเมื่อได้รับอีเมลปฏิเสธสินเชื่อด่วนจี๋จากธนาคาร รินทร์โอบกอดเอวน้ำขิงเข้ามาแนบชิด สายตาทั้งคู่มองลงไปเบื้องล่างที่แสงไฟเมืองกำลังเริ่มสว่างไสวขึ้นอีกครั้ง อาณาจักรที่สร้างด้วยมือของเขาได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว... และเกมการแก้แค้นที่แท้จริง เพิ่งจะลั่นระฆังเปิดฉากขึ้นในวินาทีนี้เองค่ะ *(ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในอาณาจักรแห่งความสะใจนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!)*