เที่ยวบินส่วนตัว

เสียงลากกระเป๋าเดินทางล้อโพลียูรีเทนบนพื้นหินอ่อนขัดเงาของสนามบินส่วนตัว ดังสะท้อนก้องกังวานท่ามกลางความเงียบสงบ น้ำขิงก้มมองกระเป๋าเดินทางใบโตของตัวเองสลับกับใบหน้าของสามีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความประหลาดใจระคนตื่นเต้น “รินทร์คะ... นี่มันหมายความว่ายังไงกันแน่คะเนี่ย?” น้ำขิงเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับกะพริบตาปริบๆ เมื่อครู่เธอก็แค่ตั้งใจจะมาส่งสามีไปทำธุระต่างจังหวัดตามที่เขาบอกเมื่อคืน แต่ทำไมตอนนี้เธอกลับมายืนอยู่หน้าประตูทางเข้าอาคารผู้โดยสารส่วนบุคคล ที่มีพนักงานต้อนรับในชุดสูทสากลยืนเรียงแถวโค้งคำนับให้ถึงแปดคน รินทร์อมยิ้มบางๆ เขาเอื้อมมือไปเกลี่ยปอยผมที่ปลิวมาปรกลำ颈ของภรรยาอย่างอ่อนโยน ดวงตาคู่คมที่เคยเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าจากการถูกกดขี่ในสังคม ตอนนี้กลับพราวระยับไปด้วยประกายแห่งความสุขและความคลั่งรักที่มีแค่น้ำขิงคนเดียวเท่านั้นที่เป็นเจ้า “ก็หมายความว่า... เราจะไปฮันนีมูนรอบที่เท่าไหร่ดีล่ะคะที่รัก” รินทร์กระซิบตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มชวนใจสั่น “ฮันนีมูนอะไรกันล่ะคะ? ไหนคุณบอกว่าแค่ไปเคลียร์เรื่องงานที่ต่างจังหวัดไงคะ แล้วชุดพวกนี้... กระเป๋าใบใหญ่เบ้อเริ่มนี่อีก ฉันไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจอะไรเลยนะคะรินทร์!” น้ำขิงท้วงขึ้นพลางทำแก่งอนแก้มป่องอย่างน่ารัก น่าเอ็นดูจนรินทร์อยากจะคว้าตัวมากอดฟัดให้หายหมั่นเขี้ยวเสียตรงนั้น “ไม่ต้องเตรียมอะไรเลยค่ะ เพราะทุกอย่างบนเครื่อง... และทุกอย่าง ณ จุดหมายปลายทาง เตรียมไว้รอ ‘คุณนายรินทร์’ คนนี้หมดแล้ว” รินทร์พูดพลางยื่นมือไปกุมมือเรียอบอุ่นของภรรยาไว้แน่น ก่อนจะพยักหน้าให้เจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินจัดการเรื่องสัมภาระ ทันทีที่ผ่านพิธีการตรวจคนเข้าเมืองแบบรวดเร็วพิเศษโดยไม่ต้องต่อแถวให้เสียเวลา รินทร์ก็พาน้ำขิงเดินผ่านอุโมงค์กระจกใสที่ทอดยาวออกไปยังลานจอดอากาศยานกว้างขวาง และภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าก็ทำให้น้ำขิงถึงกับต้องอ้าปากค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตะลึงงัน กลางลานบินส่วนตัว... เครื่องบินเจ็ตส่วนบุคคลลำมหึมาลำตัวสีขาวมุกสลับลวดลายเส้นสายสีทองอร่าม โดดเด่นเป็นสง่าสะท้อนแสงแดดประกายระยิบระยับ ชื่อรุ่นระดับท็อปที่มหาเศรษฐีระดับโลกเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์ครอบครองจอดนิ่งสนิทอยู่ตรงนั้น บันไดเทียบเครื่องบินถูกปูด้วยพรมกำมะหยี่สีแดงเข้มทอดยาวลงมา พร้อมกับกัปตันและลูกเรือที่ยืนตรงทำความเคารพอย่างให้เกียรติสูงสุด “นี่มัน... รินทร์คะ นี่มันเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวเลยไม่ใช่เหรอคะ? เรา... เราจะขึ้นเครื่องบินลำนี้กันจริงๆ เหรอ?” น้ำขิงหันมามองสามีด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ มือเล็กๆ เผลอจับแขนเสื้อของรินทร์ไว้แน่นราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นแค่ความฝัน “ใช่ค่ะ เครื่องบินลำนี้ชื่อว่า ‘The Vanilla Queen’... เป็นชื่อที่ฉันตั้งใจสั่งต่อเป็นพิเศษเพื่อภรรยาคนสวยของฉันโดยเฉพาะ” รินทร์กระซิบข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงอบอุ่นและจริงจัง “ตลอดเวลาที่ผ่านมา คุณต้องทนลำบากเคียงข้างฉันมาตลอด ทนเห็นฉันโดนคนพวกนั้นเหยียดหยาม ทนร้องไห้เงียบๆ คนเดียวในห้องเช่าแคบๆ... จากนี้ไป รินทร์คนเดิมที่ไม่มีอะไรเลยได้ตายไปแล้วค่ะ น้ำขิง ทรัพย์สิน อำนาจ และโลกทั้งใบของฉัน... มีไว้เพื่อให้ราชินีของฉันมีความสุขที่สุดในโลกเท่านั้น” คำพูดที่จริงใจและเปี่ยมไปด้วยความรักความลึกซึ้งนั้น ทำให้น้ำขิงรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตา ความทรงจำอันเจ็บปวดในวันที่พวกเขาถูกกวินและพวกพ้องเหยียดหยามไล่ตะردเหมือนหมูเหมือนหมาไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว แต่มันกลับถูกชำระล้างจนหมดสิ้นด้วยอ้อมกอดที่อบอุ่นและมั่นคงของสามีในวินาทีนี้ “รินทร์... ขอบคุณนะคะ ขอบคุณจริงๆ” น้ำขิงโผเข้ากอดเอวของสามีแน่น ซบใบหน้าลงกับอกแกร่ง ปล่อยให้น้ำตาแห่งความตื้นตันไหลรินออกมาอย่างไม่อายใคร รินทร์กอดตอบเธอแน่นไม่แพ้กัน ฝ A ริมฝีปากหยักจูบลงบนกลุ่มผมนุ่มอย่างทะนุถนอม หลังจากจัดการอารมณ์ซาบซึ้งกันเรียบร้อยแล้ว ทั้งคู่ก็ก้าวเดินขึ้นบันไดพรมแดงสู่ความหรูหราที่เหนือจินตนาการภายในตัวเครื่องบินเจ็ต ภายในห้องโดยสารของ ‘The Vanilla Queen’ ไม่ได้เป็นแค่ห้องโดยสารธรรมดา แต่มันถูกเนรมิตให้กลายเป็นห้องสวีทสุดหรูระดับโรงแรมเจ็ดดาว มีเตียงนอนคิงไซส์ปูด้วยผ้าปูที่นอนไหมแท้สีขาวสะอาดตา มุมโซฟาหนังแท้สีครีมนำเข้าจากอิตาลี โต๊ะอาหารกระจกนิรภัยที่จัดเตรียมแชมเปญวินเทจราคาแพงระยับพร้อมกับคาเวียร์ชั้นดีไว้รอท่า และยังมีห้องน้ำส่วนตัวพร้อมอ่างอาบน้ำขนาดย่อมๆ เรียกว่าครบครันและสะดวกสบายยิ่งกว่าบ้านจัดสรรราคาแพงเสียอีก น้ำขิงกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความทึ่ง พลางหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟานุ่มนิ่มอย่างระมัดระวัง “นี่มัน... ฟุ่มเฟือยเกินไปแล้วนะคะรินทร์ ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเจ้าหญิงในนิทานเลยค่ะ” “คุณคู่ควรกับสิ่งที่ดีที่สุดในโลกใบนี้ค่ะ น้ำขิง” รินทร์เดินเข้ามานั่งลงข้างๆ พร้อมกับรินแชมเปญใส่แก้วคริสตัลใสยื่นให้ภรรยา “ดื่มฉลองให้กับอิสรภาพของเรา และฉลองให้กับชีวิตใหม่ที่เราจะบินสูงขึ้นไปเรื่อยๆ จนพวกที่เคยเหยียบย่ำเราไม่มีวันเอื้อมมือมาถึงอีก” น้ำขิงรับแก้วแชมเปญมาถือไว้ รอยยิ้มหวานหยดระบายอยู่บนใบหน้าสวย “หมดแก้วค่ะ เพื่อพวกเรา” เสียงแก้วคริสตัลกระทบกันเบาๆ กังวานใส ท่ามกลางบรรยากาศแสนหวานและโรแมนติกที่อบอวลไปทั่วห้องโดยสาร เครื่องบินเจ็ตค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากหลุมจอดอย่างนุ่มนวล มุ่งหน้าสู่รันเวย์ก่อนจะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าสีครามด้วยความเร็วสูง ทิ้งเบื้องล่างไว้ซึ่งความวุ่นวายและผู้คนที่เคยดูถูกเหียดหยามพวกเขาไว้เบื้องหลัง เวลากล่วงเลยผ่านไปหลายชั่วโมง รินทร์และน้ำขิงกำลังนั่งพักผ่อนพูดคุยกันอย่างมีความสุขที่มุมรับประทานอาหาร จู่ๆ เสียงสัญญาณเตือนจากระบบสื่อสารภายในห้องโดยสารก็ดังขึ้นเบาๆ ขัดจังหวะบรรยากาศอันแสนหวาน กัปตันส่งเสียงรายงานตรงมายังโทรศัพท์ภายในห้องของรินทร์ “เรียนท่านประธานครับ... ทางหอควบคุมการบินแจ้งว่า มีเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวอีกหนึ่งลำกำลังบินตามประกบเส้นทางของเราในระยะกระชั้นชิด และทางนั้นพยายามติดต่อขอใช้คลื่นความถี่วิทยุเพื่อสื่อสารกับเราเป็นการด่วนครับ ท่านประธานจะให้ดำเนินการอย่างไรดีครับ?” รินทร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย รอยยิ้มอบอุ่นเมื่อครู่เลือนหายไปชั่วพริบตา แววตาเปลี่ยนเป็นความเยียบเย็นเฉียบขาดทันที เขาหันไปมองหน้าภรรยาที่เริ่มมีสีหน้ากังวลใจ “ใครกันคะที่ตามเรามากลางฟ้าแบบนี้?” น้ำขิงถามด้วยความแปลกใจ รินทร์ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยันที่ยากจะคาดเดา เขาเอื้อมมือไปแตะหน้าจอแท็บเล็ตควบคุมระบบอัจฉริยะบนโต๊ะ ก่อนจะกดเปิดลำโพงเสียงสนทนาจากภายนอกให้ดังขึ้นทั่วห้องโดยสาร “ต่อสายเข้ามาเลยครับกัปตัน... ผมอยากรู้เหมือนกันว่า ‘หมาลอบกัด’ ตัวไหนมันมีปัญญาบินตามหลังผมมาถึงบนนี้ได้” เสียงสัญญาณเชื่อมต่อดังขึ้นสามครั้ง ก่อนที่เสียงปลายสายที่คุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียนจะดังแทรกเข้ามาผ่านลำโพง ทำให้น้ำขิงถึงกับสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ “รินทร์! แกอยู่ที่ไหนวะไอ้สวะ! คิดว่าหนีฉันพ้นเหรอวะ... เปิดประตูเครื่องบินลงมาคุยกับฉันเดี๋ยวนี้!” ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เค้กวานิลลา" มาโดยตลอดนะคะ