รถหรูคันที่สิบ

“เอาคืนไปเถอะค่ะ กวิน... พวกเราไม่ใช่คนในระดับเดียวกับคุณมานานแล้ว” น้ำขิงเอ่ยเสียงเรียบ แม้ดวงตาจะวูบไหวเมื่อเห็นกวินเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยันกลางโชว์รูมรถหรูแห่งนี้ แต่ร่างบางก็ยืนหยัดอยู่ข้างกายรินทร์อย่างมั่นคง มือเล็กที่สั่นเทาถูกกุมไว้แน่นด้วยมือหนาที่อบอุ่นและมั่นคงยิ่งกว่าสิ่งใด กวินหัวเราะร่วน เสียงหัวเราะแหลมสูงที่ฟังดูเหมือนการดูถูกเหยียดหยามมากกว่าการทักทาย “โอ้โห น้ำขิงครับ นี่เธอยังทนกัดก้อนเกลืออยู่กับไอ้กระจอกนี่อีกเหรอ? ดูสภาพสิ พนักงานออฟฟิศตกงานอย่างรินทร์ จะมีปัญญามาดูรถราคาหลักสิบล้านได้ยังไง หรือว่า... กะจะมาขอถ่ายรูปคู่กับรถหรูเพื่อเอาไปลงโซเชียลหลอกคนอื่นว่าตัวเองรวย?” รินทร์ไม่ตอบโต้ เขาไม่ได้แม้แต่จะปรายตาไปมองใบหน้าเหยียดหยามนั่น แววตาของเขาจับจ้องเพียงแค่โครงร่างสีดำเงาวับของซูเปอร์คาร์รุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นที่จอดเด่นเป็นสง่าอยู่กลางโชว์รูม “พนักงานครับ” รินทร์เรียกพนักงานขายที่ยืนทำหน้าไม่ถูกอยู่ใกล้ๆ น้ำเสียงเขานิ่งสนิททว่าทรงอำนาจจนคนฟังต้องชะงัก “คันนี้... รวมออปชั่นพิเศษทั้งหมด ผมรับไว้ครับ” กวินระเบิดหัวเราะออกมาทันที “เฮ้ย! ฟังมันพูด! รินทร์ แกนั่นแหละที่ควรไปหาหมอเช็คสมอง รถคันนี้ราคาเท่าไหร่แกรู้ไหม? ห้าสิบล้าน! แค่ค่าประกันภัยแกก็ไม่มีปัญญาจ่ายแล้ว อย่าให้เขาต้องไล่ออกมาอับอายเลย สงสารน้ำขิงเขาบ้าง” บรรยากาศในโชว์รูมเริ่มตึงเครียด ลูกค้าคนอื่นเริ่มหันมามอง พนักงานขายเหงื่อตกเพราะกวินเป็นลูกค้าประจำที่ชอบอวดเบ่ง ในขณะที่ชายหนุ่มอีกคนดูเหมือนคนทั่วไปที่ไม่ได้แต่งตัวหรูหรา รินทร์ปล่อยมือน้ำขิงเบาๆ ก่อนจะล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบ 'บัตรสีดำสนิท' ที่มีลวดลายสะท้อนแสงนวลตาออกมา การ์ดใบนั้นไม่มีตัวเลข ไม่มีชื่อธนาคาร มีเพียงสัญลักษณ์กราฟิกเรียบหรูที่บ่งบอกถึงสถานะ 'เหนือระดับ' ของผู้ถือครอง “รูดบัตรครับ” รินทร์เอ่ยเบาๆ พนักงานรับบัตรไปมือสั่น เครื่องรูดบัตรแบบพิเศษที่เชื่อมต่อกับระบบเครือข่ายส่วนตัวของธนาคารระดับโลกส่งเสียง 'ติ๊ด' ยาวๆ ทันทีที่สัมผัส สัญญาณไฟสีเขียวสว่างวาบขึ้นกลางโชว์รูม พร้อมเสียงสังเคราะห์หวานหูของระบบที่ประกาศก้องจนคนทั้งโชว์รูมได้ยินชัดเจน *“รายการชำระเงินห้าสิบล้านบาท... ผ่านการอนุมัติเรียบร้อยค่ะ ท่านประธานยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวลูกค้าวีไอพีระดับสูงสุด”* เงียบ... เงียบสนิทจนได้ยินเสียงแอร์ กวินที่กำลังจะอ้าปากเยาะเย้ยถึงกับชะงักค้าง ราวกับถูกตบหน้าฉาดใหญ่จนวิญญาณหลุดออกจากร่าง ใบหน้าที่เคยหยิ่งยโสซีดเผือดลงจนเห็นเส้นเลือด พนักงานขายทำหน้าเหมือนเห็นพระเจ้ามาประทับอยู่ตรงหน้า ความอวดดีของกวินในนาทีที่แล้วกลายเป็นเรื่องตลกที่น่าสมเพชที่สุดในสายตาคนรอบข้าง “เป็นไปไม่ได้...” กวินพึมพำ “แก... แกไปเอาเงินมาจากไหน? แกมันก็แค่ไอ้ขี้แพ้!” รินทร์ก้าวเข้าไปใกล้กวิน สายตาที่มองอีกฝ่ายราวกับมองมดปลวก “กวินครับ... ในฐานะที่ผมเพิ่งซื้อรถคันที่สิบของวันจากโชว์รูมนี้ไป ผมคงมีสิทธิ์แนะนำคุณนิดหน่อยนะ” เขาวางมือบนไหล่กวินแล้วบีบเบาๆ จนอีกฝ่ายสะดุ้งสุดตัว “คนเราน่ะ ถ้ามัวแต่เอาความมั่นใจไปผูกไว้กับราคารถที่ขับ สุดท้ายเราก็จะกลายเป็นแค่สินค้าตกรุ่นราคาถูกๆ ที่ใครเขาก็ไม่เหลียวแล... ส่วนเรื่องเงินของผม ถ้ารู้สึกสงสัยมากนัก ก็ลองกลับไปดูรายงานผลประกอบการธนาคารที่คุณกำลังจะไปกู้เงินดูสิ บางที... คุณอาจจะเจอชื่อผมอยู่ในฐานะ 'เจ้าของ' ที่ตัดสินใจอนุมัติเงินกู้ให้คุณหรือไม่ก็ได้” กวินเข่าอ่อนทรุดลงไปกับพื้นทันที รินทร์หันกลับมาหาน้ำขิงที่ยืนอึ้งด้วยสายตาสุดแสนอ่อนโยน ก่อนจะคว้ามือเธอมาจูบเบาๆ “ไปลองนั่งรถคันใหม่ของเรากันเถอะครับที่รัก วันนี้เราต้องไปรับลูกสาวกลับจากโรงเรียนด้วยรถคันนี้... เขาคงตื่นเต้นน่าดู” ขณะที่ทั้งสองเดินไปที่รถคันใหม่ กวินที่ทำหน้าเหมือนคนเสียสติก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ของตัวเองดังขึ้น เป็นสายตรงจากผู้จัดการธนาคารที่เขาเพิ่งยื่นเรื่องกู้เงินไปเมื่อวาน “คุณกวินครับ! ขอโทษด้วยนะครับ แต่ใบสมัครสินเชื่อของคุณถูกระงับทันที และฝ่ายบริหารระดับสูงเพิ่งสั่งให้เราถอนวงเงินสินเชื่อทั้งหมดที่มีอยู่ของคุณคืนเดี๋ยวนี้!” เสียงตะโกนจากปลายสายดังลั่นจนรินทร์ที่เดินห่างออกมายังได้ยิน เขาเพียงแค่เหยียดยิ้มมุมปากเบาๆ ก่อนจะเปิดประตูรถซูเปอร์คันหรูให้น้ำขิง ทว่า ในจังหวะที่รินทร์กำลังจะก้าวขึ้นรถ เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนของเขาก็ดังขึ้นมาเสียก่อน เป็นข้อความจากระบบบริหารสินทรัพย์ส่วนตัวที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน *“ตรวจพบความพยายามในการแทรกแซงข้อมูลธนาคารจากหมายเลขไอพีที่เกี่ยวข้องกับกวิน... ท่านต้องการให้ระบบกำจัดจุดอ่อนนี้ทิ้งเลยไหมคะ?”* รินทร์หยุดชะงัก ดวงตาคมกริบเหลือบมองกวินที่นั่งสั่นเทาอยู่ตรงทางเดิน ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับเพียงสั้นๆ... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเค้กวานิลลามาถึงตรงนี้นะคะ!