เซฟเฮาส์นรกหรือสวรรค์

เสียงกุญแจมือกระทบกับขอบโต๊ะเหล็กในห้องสี่เหลี่ยมทึบแสงดัง *กริ๊ก* สั้นๆ แต่กลับบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของคนฟังจนต้องขบกรามแน่น คีย์เหลือบมองรอยแดงบนข้อมือขาวของตัวเองแวบหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงใหญ่ที่ยืนค้ำหัวอยู่ด้วยรอยยิ้มหยันที่มุมปาก ร้อยตำรวจเอกรามิลไม่ได้พูดอะไรสักคำตั้งแต่ลากเขาขึ้นรถตู้ทึบจนมาถึงสถานที่อภิมหาลับแห่งนี้ มีเพียงแววตาเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกที่จ้องมองราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "ถ้าคุณยังใช้สายตาแบบนั้นมองผมอีกที ผมจะถือว่าคุณกำลังเรียกร้องความสนใจในรูปแบบที่สิ้นคิดที่สุดนะ-ครับคุณแฮ็กเกอร์อัจฉริยะ" รามิลเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเล็กน้อยแต่ทรงพลังจนทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดขึ้นเป็นเท่าตัว คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายอย่างไม่เกรงกลัว "เรียกความสนใจ? ต้องเป็นคนหลงตัวเองขนาดไหนถึงคิดว่าผมอยากได้ความสนใจจากตำรวจหัวโบราณที่ใช้อำนาจเถื่อนลักพาตัวพลเมืองดีอย่างคุณล่ะครับสารวัตร" "พลเมืองดี?" รามิลทวนคำเสียงสูง ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วจนคีย์ต้องเอนหลังหนีโดยอัตโนมัติ ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับกำแพงปูนเปลือยเย็นเฉียบ กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นอายความเป็นผู้ชายอันตรายลอยเข้าแตะจมูก "พลเมืองดีที่ไหนเขามีรหัสผ่านเข้าถึงฐานข้อมูลลับของกรมสอบสวนคดีพิเศษแบบเรียลไทม์ หืม? หรือว่าคุณแค่เหงา เลยอยากหาเพื่อนคุยในห้องขังพิเศษนี่กันแน่" ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน คีย์เบี่ยงหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อหลบเลี่ยงลมหายใจอุ่นร้อนที่รดอยู่ข้างแก้ม หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดที่อันตรายเกินไปต่างหาก ไอความเย็นชาเมื่อครู่ของอีกฝ่ายถูกแทนที่ด้วยความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวของสารวัตรหนุ่มจนน่าฉุนเฉียว "ถอยไปหน่อยครับ กลิ่นตัวคุณมันรบกวนสมาธิในการคิดคำนวณของผม" คีย์แกล้งทำเป็นตีหน้าตาย ทั้งที่ฝ่ามือชื้นเหงื่อเริ่มจิกเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก "ปากเก่งให้ได้ตลอดเถอะ" รามิลกระซิบชิดใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะคาดเดา "ที่นี่ไม่มีอินเทอร์เน็ต ไม่มีโลกไซเบอร์ที่คุณถนัด มีแค่คุณกับผม... สองคน" คำพูดนั้นทำให้คีย์ต้องหันขวับกลับมาสบตา ปะทะเข้ากับนัยน์ตาคู่คมที่พราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่ไม่อ่านไม่ออก มันไม่ใช่แววตาของตำรวจผู้รักษากฎหมายกำลังสอบสวนผู้ต้องหา แต่มมันคือแววตาของนักล่าที่กำลังจ้องมองเหยื่อในกรงทอง เซฟเฮาส์หลังนี้ถูกซ่อนไว้ใต้ดินลึกหลายเมตร ไร้ซึ่งสัญญาณสื่อสารภายนอก ผนังห้องเก็บเสียงอย่างดีจนแม้แต่เสียงลมหายใจก็ยังสะท้อนก้องกังวาน คีย์กวาดสายตามองรอบห้อง สำรวจทางหนีทีไล่ตามสัญชาตญาณของคนเคยรอดตายจากเงื้อมมือองค์กรลับ แต่ทว่า... ทุกช่องทางถูกปิดตายด้วยระบบล็อกอิเล็กทรอนิกส์ที่ต่อตรงกับแผงควบคุมของรามิลเพียงคนเดียว "กักขังหน่วงเหนี่ยว ละเมิดสิทธิเสรีภาพขั้นพื้นฐาน รู้ตัวไหมครับว่าคุณกำลังทำผิดกฎหมายเสียเอง" คีย์เชิดหน้าขึ้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่แฝงความประชดประชัน "ผมเป็นตำรวจ และผมกำลังปกป้องหลักสำคัญที่สุดของคดี... ซึ่งก็คือตัวคุณ" รามิลผละตัวออกไปเล็กน้อย ยืนกอดอกมองสำรวจเรือนร่างโปร่งบางของแฮ็กเกอร์หนุ่มด้วยสายตาที่แทะโลมอย่างไม่ปิดบัง "ถ้าปล่อยให้อยู่ข้างนอก ป่านนี้คุณคงโดนเก็บไปต้มยำทำแกงโดยพวกมันไปแล้ว คิดว่าใครกันล่ะที่ตามเช็ดตามล้างก้นให้คุณตั้งแต่เมื่อคืน?" คีย์ชะงักไปเล็กน้อย ภาพเหตุการณ์กระสุนปืนเฉียดหัวเมื่อคืนวานแวบเข้ามาในหัว เขารู้ดีว่าถ้าไม่ได้ร้อยตำรวจเอกรามิลพุ่งตัวเข้ามาคว้าตัวหลบกระสุน ป่านนี้เขาคงกลายเป็นศพไร้ญาติไปแล้ว แต่จะให้ยอมรับออกไปตรงๆ ว่าติดหนี้บุญคุณคนตรงหน้าน่ะหรือ? ฝันไปเถอะ! "ผมเอาตัวรอดเองได้โดยไม่ต้องพึ่งตำรวจปากเสียหรอกครับ" "ปากดีแบบนี้ คืนนี้คงต้องคุยกันยาว..." รามิลเอ่ยเสียงพร่า มุมปากหยักลึกยกยิ้มร้ายกาจที่ทำให้คีย์รู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด ทว่า... ก่อนที่บทสนทนาอันตรายระหว่างทั้งคู่จะได้ดำเนินไปมากกว่านั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงก็ดังลั่นสนั่นตึก เสียงไซренаก้องกังวานไปทั่วเซฟเฮาส์ แสงไฟสีส้มสลับขาวกะพริบถี่รัวจนบรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นสีเลือด รามิลหุบยิ้มฉับพลัน แววตาเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจใบมีดโกน ร่างสูงพุ่งตัวไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักเพื่อเช็กระบบรักษาความปลอดภัยทันที คีย์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ ระบบความปลอดภัยระดับนี้ต่อให้เป็นแฮ็กเกอร์มือพระกาฬก็ไม่มีทางเจาะเข้ามาได้ภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที "เป็นไปไม่ได้..." รามิลพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าหล่อเหลาตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อหน้าจอแสดงผลข้อความเตือนบางอย่าง "เกิดอะไรขึ้นครับ?" คีย์ถามด้วยสัญชาตญาณ ก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะควบคุมโดยลืมตัวว่ายังมีกตรวนข้อมือติดอยู่ รามิลหันขวับมามองเขา ดวงตาสองคู่ประสานกันท่ามกลางแสงไฟฉุกเฉินที่กะพริบไหว "มีคนกำลังถอดรหัสเซฟเฮาส์หลังนี้... และรหัสที่มันใช้ คือชุดโค้ดลับตัวเดียวกับที่คุณใช้แฮกเข้าระบบของกรมเมื่ออาทิตย์ก่อน" คีย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ชุดโค้ดนั้นมีเขาเขียนขึ้นมาใช้คนเดียวบนโลกใบนี้เท่านั้น! *ปัง!* เสียงระเบิดดังสนั่นมาจากชั้นใต้ดิน แรงสั่นสะเทือนทำให้ฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดาน ก่อนที่ประตูเหล็กหนาหนักของห้องเซฟเฮาส์จะถูกระเบิดเปิดออกด้วยแรงดันมหาศาล ควันสีเทาคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ พร้อมกับร่างเงาดำปริศนาหลายร่างที่ก้าวเท้าเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ และคนที่เดินนำหน้าสุดในชุดสูทสีดำสนิทพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ก็เอ่ยขึ้นด้วยเสียงที่ทำให้เลือดในกายของคีย์เย็นเฉียบลงทันที "สวัสดีครับสารesิล... และสวัสดีครับเจ้าหนูนักโทษชั่วคราว ไม่นึกเลยว่าจะตามมาเจอพวกคุณเร็วกว่าที่คิด" ฝากกดหัวใจ กดเข้าชั้น และคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "มหายุทธ์ไร้เทียมทาน" คนนี้ด้วยนะครับ!