รหัสลับที่แตกสลาย

แสงไฟสีฟ้าจากหน้าจอฮอโลแกรมสะท้อนลงบนนัยน์ตาสีเข้มของ ‘คีย์’ แฮ็กเกอร์หนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าไร้ร่องรอยที่สุดในโลกใต้ดิน นิ้วเรียวยาวราวกับศิลปินกำลังพรมลงบนแป้นพิมพ์กลไกเสียงดังรัวระพัดราวกับห่าฝน โค้ดคอมพิวเตอร์นับล้านบรรทัดไหลทะลักผ่านหน้าจอเหมือนสายน้ำเชี่ยวกราก เป้าหมายของเขาคือฐานข้อมูลลับสุดยอดของกรมสอบสวนพิเศษ หน่วยงานที่ต่อให้ใช้เวลาสามชั่วโคตรก็ไม่มีทางเจาะเข้าไปได้ง่ายๆ แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาสำหรับคนอย่างคีย์... ยกเว้นเสียแต่ว่า ในตอนนี้ หน้าจอหลักของเขาไม่ได้มีแค่โค้ดของหน่วยงานรัฐอีกต่อไปแล้ว *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานกะพริบวาบฟ้องอยู่ตรงมุมขวาบน พร้อมกับข้อความตัวอักษรสีขาวเด่นหราที่ถูกส่งตรงมาจากระบบไฟร์วอลล์ระดับทหาร *[Warning: Unauthorized Intrusion Detected. Tracing IP Address... 99%]* "บ้าเอ๊ย ไวกว่าที่คำนวณไว้สามสิบวินาที..." คีย์สบถเบาๆ ในลำคอ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าคมคาย แต่แววตากลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความท้าทายและประกายความดื้อรั้นที่ลุกโชน เขากดปุ่มลัดเพื่อเตรียมโปรแกรมทำลายข้อมูลตัวเองทิ้งทันที หากปล่อยให้พวกมันสาวมาถึงเซิร์ฟเวอร์ตัวนี้ ชีวิตที่หลบๆ ซ่อนๆ ของเขาคงจบเห่แน่ ทว่า... ก่อนที่นิ้วเรียวจะกดลงบนปุ่มเอ็นเทอร์เพื่อเผาทุกอย่างทิ้ง เสียงเคาะประตูก็จุดระเบียบความเงียบงันในห้องพักแคบๆ แห่งนี้ขึ้นมาสามครั้ง *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* มันไม่ใช่เสียงเคาะประตูธรรมดา... แต่มันคือจังหวะที่หนักแน่น ทรงพลัง และเปี่ยมไปด้วยอำนาจคุกคามแบบที่คีย์จำได้ขึ้นใจ ร้อยตำรวจเอกรามิล... ให้ตายสิ เจ้าสารวัตรหน้าตายคนนี้หมาดมเก่งเสียยิ่งกว่าสุนัขตำรวจเสียอีก! “เปิดประตูเดี๋ยวนี้ครับ คุณคีย์ หรือจะให้ผมพังมันเข้ามาแล้วใส่กุญแจมือคุณข้อหาพยายามเจาะระบบความมั่นคงแห่งชาติเพิ่มอีกกระทงดี” เสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์ดังลอดผ่านบานประตูไม้เก่าๆ เข้ามา น้ำเสียงนั้นราบเรียบ เย็นชา และเต็มไปด้วยความมั่นใจเกินร้อย ราmิลไม่จำเป็นต้องขู่ เพราะเขารู้ดีว่าต่อให้คีย์จะหนีเก่งแค่ไหน แต่ในพื้นที่ปิดตายแห่งนี้ แฮ็กเกอร์อัจฉริยะก็ไม่ต่างอะไรกับนกน้อยในกรงทอง คีย์กัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างขัดใจ ดวงตาสีเข้มหันกลับไปมองหน้าจอที่ตอนนี้ตัวเลขการแกะรอยวิ่งมาถึง 99.9% แล้ว ข้อมูลชิ้นสำคัญที่เขาตามหามาครึ่งปีถูกดาวน์โหลดเสร็จสิ้นพอดีพร้อมกับเสียงระบบแจ้งเตือนว่า *‘Download Complete’* รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยหวาน ทว่าแฝงด้วยความกวนประสาทอย่างถึงพริกถึงขิง ในเมื่อหนีไม่พ้น... ก็ไม่ต้องหนี! “เชิญตามสบายครับสารวัตร ประตูไม่ได้ล็อก!” คีย์ตะโกนตอบกลับไปน้ำเสียงยี่ห้อคนปากดีไม่มีเปลี่ยน สิ้นเสียงคำอนุญาต บานประตูไม้ก็ถูกถีบกระเด็นหลุดจากวงกบด้วยแรงมหาศาล เศษไม้กระจัดกระจายไปทั่วห้อง ร่างสูงสง่าในชุดนอกเครื่องแบบของร้อยตำรวจเอกรามิลก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีคุกคาม ไหล่กว้างและส่วนสูงที่ได้สัดส่วนทำให้ห้องพักคับแคบดูแคบลงไปถนัดตา ดวงตาคมกริบกวาดมองรอบห้องอย่างรวดเร็วก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างโปร่งบางซึ่งนั่งไขว่ห้างหมุนเก้าอี้หันมาสบตาเขาด้วยรอยยิ้มระรื่น รามิลก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวในพริบตาเดียว มือหนาคว้าเข้าที่ปกเสื้อเชิ้ตของคีย์แล้วกระชากให้ลุกขึ้นยืนประชิดตัว แรงปะทะทำให้แผ่นหลังของคีย์ชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานอย่างจัง ลมหายใจอุ่นๆ ของทั้งคู่ปะทะกันในระยะประชิดจนสัมผัสได้ถึงความร้อนรุ่มที่พุ่งพล่าน “เก่งนักนะ” รามิลกระซิบเสียงต่ำ ใบหน้าคมเข้มโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาของสารวัตรหนุ่มไม่ได้มีแค่ความโกรธขึงจากการทำผิดกฎหมาย แต่มันเจือความหงุดหงิดระคนห่วงหาที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดขรึม “ชอบท้าทายอำนาจรัฐนักใช่ไหมครับ หรือว่าแอบคิดถึงหน้าผมจนต้องหาเรื่องให้มาหาถึงที่นี่” คีย์ไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นแตะไหล่แกร่งของอีกฝ่ายเบาๆ สัมผัสได้ถึงมัดกล้ามเนื้อที่เกร็งแน่นภายใต้เนื้อผ้า แววตาสีเข้มพินิจพิเคราะห์ใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างเพียงคืบด้วยรอยยิ้มเย้าแหย่ “แหม สารวัตรครับ ชมตัวเองหน้าด้านๆ แบบนี้ ระวังความดันขึ้นนะครับ... อีกอย่าง หน้าตาอย่างคุณ ต่อให้ผมเหงาแค่ไหน ก็ไม่เคยอยู่ในลิสต์ที่ผมอยากเจอตอนตีสองหรอกครับ” รามิลขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ความดื้อรั้นและฝีปากกล้าของคนตรงหน้ามักจะทำให้เขาสติหลุดได้ง่ายๆ ทุกทีสิน่า มือหนาเปลี่ยนจากการจับปกเสื้อมาเป็นบีบเข้าที่คางมนของคีย์เบาๆ บังคับให้เงยหน้าขึ้นรับการสบตาตรงๆ “ปากดีแบบนี้ เดี๋ยวคงได้ไปอวดฝีปากในห้องสอบสวนยาวๆ ล่ะครับ” รามิลเอ่ยเสียงพร่า สายตาคมกริมเลื่อนลงมองริมฝีปากอิ่มที่ยังคงขยับเถียงไม่หยุดด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย “เชิญตามสบายครับ เพราะต่อให้คุณขังผมไว้จนลืมทางออก... ข้อมูลที่ผมต้องการ ตอนนี้มันอยู่ในหัวผมหมดแล้ว” คีย์ยิ้มเยาะอย่างผู้กำชัยชนะ รามิลแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลงไปอีกจนริมฝีปากเกือบจะแนบชิดกับใบหูของอีกฝ่าย น้ำเสียงทุ้มต่ำเอמהกระซิบแผ่วเบาที่ทำให้หัวใจของแฮ็กเกอร์ตัวแสบกระตุกวูบ “งั้นเหรอครับ... แต่ก่อนจะไปถึงโรงพัก ผมเกรงว่าเราคงต้องเคลียร์ ‘บัญชีลับ’ ส่วนตัวกันก่อนดีกว่ามั้งครับคุณแฮ็กเกอร์” คีย์ชะงักไปนิดเมื่อสัมผัสได้ถึงปลายนิ้วอุ่นของรามิลที่ไล้เบาๆ บริเวณเอวสอบผ่านเนื้อผ้าบางเบา บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความตึงเครียดของการจับกุม กลายเป็นความเร่าร้อนที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะในชั่วพริบตา ทว่า... ก่อนที่รามิลจะได้ทำอะไรไปมากกว่าการขู่ขวัญ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกาวน์ของสารวัตรหนุ่มก็แผดเสียงดังลั่นทำลายบรรยากาศสีชมพูแกมอันตรายนั้นลง รามิลขมวดคิ้วอย่างขัดใจผละตัวออกห่างเล็กน้อยเพื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ แต่เพียงแค่สายตาปะทะเข้ากับเบอร์ที่โทรเข้ามา รัศมีเยือกเย็นและจริงจังก็แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาทันที คีย์สังเกตเห็นความผิดปกติในแววตาของอีกฝ่ายได้อย่างรวดเร็ว รอยยิ้มกวนประสาทเลือนหายไป แทนที่ด้วยความสงสัย รามิลกดรับสายโดยไม่ละสายตาไปจากคีย์ น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยกรอกลงไป “ว่าไง... มีอะไรรายงาน” เสียงปลายสายตื่นตระหนกจนเล็ดลอดออกมาให้คีย์ได้ยินชัดเจน ท่ามกลางความเงียบงันในห้องพัก *[สารวัตรครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! หน่วยข่าวกรองแจ้งว่าเซิร์ฟเวอร์สำรองที่เรากำลังแกะรอยอยู่... ไม่ใช่ขององค์กรอาชญากรรมอย่างที่เราคิด แต่มันเชื่อมตรงกับฐานข้อมูลลับของหน่วยงานความมั่นคงต่างประเทศ และตอนนี้... มีบุคคลที่สามกำลังพยายามลบไฟล์ทั้งหมดจากทางไกลครับ!]* รามิลเบิกตากว้างเล็กน้อย หันขวับกลับมามองหน้าคีย์ที่ตอนนี้สีหน้าถอดสีลงอย่างเห็นได้ชัด ความตระหนกวาบผ่านดวงตาสีเข้มของแฮ็กเกอร์หนุ่มเป็นครั้งแรก ไม่ใช่ฝีมือของคีย์... และไม่ใช่ฝีมือของตำรวจ! ก่อนที่รามิลจะทันได้เอ่ยปากถามอะไร เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นที่ชั้นล่างของตัวตึก แรงสั่นสะเทือนทำให้ผนังห้องสั่นสะเทือน ฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดาน ไฟสำรองในห้องดับพรึบลงเหลือเพียงแสงสีแดงฉานจากสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินที่กะพริบถี่ระรัว รามิลคว้าตัวคีย์เข้าหาตัวตามสัญชาตญาณปกป้อง ขณะที่เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบกำลังวิ่งกรูขึ้นมาตามบันไดมุ่งตรงมายังชั้นนี้ *[โปรดติดตามตอนต่อไป]* ฝากกดหัวใจ กดเข้าชั้น และคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "มหายุทธ์ไร้เทียมทาน" คนนี้ด้วยนะครับ!