ศัตรูที่มาเยือน

ความเย็นยะเยือกของไอรังสีความจริงพุ่งทะลักเข้าสู่โสตประสาทเร็วกว่าอุณหภูมิในตู้แช่แข็งเสียอีกครับ "หมดเกลี้ยงเลยเหรอ โก้" คริษฐ์ทวนคำ เสียงของเชฟหนุ่มที่ปกติมักจะราบเรียบและเต็มไปด้วยความมั่นใจ บัดนี้กลับแหաբพร่าลงเล็กน้อย ดวงตาคู่คมที่มักมองทุกอย่างในครัวด้วยสายตาจับผิด กวาดมองไปที่ความว่างเปล่าภายในตู้แช่สเตนเลสสตีลขนาดยักษ์ ซึ่งไร้เงาของเนื้อวากิลเกรดพรีเมียมและทรัฟเฟิลขาวที่เพิ่งบินตรงมาจากยุโรปเมื่อวานนี้ "ครับเชฟ... กล้องวงจรปิดหลังร้านก็โดนพ่นสเปรย์ปิดทับตั้งแต่ตีสอง ช่วงที่ระบบไฟสำรองตัดพอดีด้วยครับ" ลูกมือหนุ่มหน้าตาตื่นตระหนกละล่ำละลักรายงาน มือเปียกชื้นเหงื่อจนต้องเช็ดกับผ้ากันเปื้อนไปมา ในมุมห้องเก็บวัตถุดิบ รวินท์ที่ยืนกอดอกพิงชั้นวางกระป๋องซอสมะเขือเทศไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดวงตาสีนิลคู่คมกริบของอดีตนักสืบเอกชนกวาดสำรวจร่องรอยบนพื้นผิวอย่างรวดเร็ว ไม่มีรอยงัดแงะ ไม่มีเศษโลหะหล่นร่วง กุญแจสำรองก็ยังแขวนอยู่ครบในล็อกเกอร์ส่วนตัวของคริษฐ์ นี่ไม่ใช่ฝีมือของโจรโง่เง่าที่หวังแค่ทรัพย์สิน แต่มันคือ "การฆาตกรรมทางธุรกิจ" ที่วางแผนมาอย่างแยบยลเพื่อทำลายล้างเซฟเฮาส์แห่งนี้ให้ล่มสลายก่อนการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศในวันพรุ่งนี้ "ใคร..." คริษฐ์พึมพำลอดไรฟัน กรามขบเข้าหากันจนสันนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ความโกรธเกรี้ยวแผดเผาอยู่ในดวงตาคู่นั้น แต่ในขณะเดียวกัน มันก็มีความเปราะบางซ่อนอยู่ลึกๆ จนรวินท์ต้องขยับตัวเข้ามาใกล้โดยไม่รู้ตัว "ใจเย็นก่อนคริษฐ์" รวินท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่มั่นคง มือหนาวางลงบนลาดไหล่กว้างภายใต้เสื้อเชอร์ตึงเปรี๊ยะของเชฟหนุ่มอย่างให้กำลังใจ "การที่มันทำแบบนี้ แปลว่าพวกมันกำลังกลัวฝีมือคุณ กลัวว่าร้านคุณจะคว้าชัยชนะไป" คริษฐ์หันขวับมามองหน้าอีกฝ่าย ดวงตาคลอไปด้วยประกายไฟแห่งความคับแค้น ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มของรวินท์เพราะระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินพอใจ "จะให้ผมใจเย็นได้ยังไงรวินท์! วัตถุดิบพวกนั้นคือหัวใจของเมนูพรุ่งนี้ ถ้าไม่มีมัน ร้านผมก็เป็นแค่ร้านอาหารกระจอกๆ ที่แพ้ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มสู้!" "คุณไม่ใช่คนกระจอก และเซฟเฮาส์นี้ก็ไม่ใช่แค่ร้านอาหารธรรมดา" รวินท์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเข้มงวดขึ้นเล็กน้อยเพื่อดึงสติคนตรงหน้า ดวงตาทั้งคู่สบประสานกันท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียด เคมีดิบเถื่อนแต่เร่าร้อนบางอย่างสะท้อนไหวอยู่ในอากาศ ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะท่ามกลางวิกฤต ทว่า ยังไม่ทันที่คริษฐ์จะทันได้ตอบโต้อะไรกับคำพูดที่ทำเอาใจสั่นไหว เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงหัวเราะเยาะเย้ยก็ดังแว่วมาจากโซนด้านหน้าร้าน ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปราคาแพงก้าวเข้ามาอย่างไร้มารยาท พร้อมด้วยลูกน้องร่างยักษ์อีกสองคนเดินประกบซ้ายขวา "อุ๊ย ตายจริง... บรรยากาศดูเคร่งเครียดกันจังเลยนะครับ เชฟคริษฐ์คนเก่ง" เสียงทุ้มกวนประสาทเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก "ธน ภัทร" เจ้าของร้านอาหารคู่แข่งชื่อดังอย่าง "The Grandeur" ที่ตั้งอยู่หัวมุมถนนฝั่งตรงข้าม ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าห้องครัวด้วยท่าทีถือดี สายตากวาดมองความพินาศย่อยยับตรงหน้าด้วยความสะใจที่ปิดไม่มิด คริษฐ์สะบัดตัวหลุดจากการกุมสติของรวินท์ ก้าวฉับๆ ออกไปเผชิญหน้ากับผู้มาเยือนทันที รังสีความเกรี้ยวกราดแผ่ซ่านรอบตัวจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลง "นายเองสินะ ธน... ทุเรศสิ้นดี ถึงกับต้องใช้แผนสกปรกแบบนี้เลยเหรอวะ ถึงจะชนะฉันได้" คริษฐ์พุ่งเข้าไปหากะจะกระชากคอเสื้ออีกฝ่าย แต่ถูกรวินท์คว้าแขนรั้งไว้เสียก่อนด้วยความรวดเร็ว ธนหัวเราะในลำคออย่างไม่ยี่ห้อ เขายกมือขึ้นปัดปกเสื้อสูทตัวเองเบาๆ ราวกับรังเกียจฝุ่นละออง ทั้งที่ไม่มีอะไร "พูดจาให้เกียรติกันหน่อยสิครับ เชฟคริษฐ์ หลักฐานก็ไม่มี มาปรักปรำกันแบบนี้ระวังจะโดนฟ้องข้อหาหมิ่นประมาชนะครับ... อีกอย่าง คนระดับผม ไม่จำเป็นต้องลงมือทำอะไรต่ำๆ แบบนั้นหรอกครับ วัตถุดิบชั้นดีพวกนั้น คงแค่... เดินทางมาไม่ถึงมือคนไม่มีปัญญาดูแลก็เท่านั้นเอง" รวินท์หรี่ตามองธนอย่างพิจารณา สมองทำงานอย่างรวดเร็วราวกับคอมพิวเตอร์ รอยยิ้มมั่นอกมั่นใจเกินเหตุ ประกายตาที่กวาดมองตู้แช่เปล่าๆ โดยไม่มีทีท่าตกใจแม้แต่น้อย ทั้งหมดนี้ฟ้องชัดเจนว่าหมอนี่รู้เห็นเป็นใจ หรืออย่างน้อยก็เป็นผู้สั่งการตัวจริง "ปากดีแบบนี้ ระวังจะไม่มีที่ยืนในวงการอาหารนะคุณธน" รวินท์ก้าวแทรกตัวมายืนเคียงข้างคริษฐ์ บังคับให้เชฟหนุ่มถอยหลังไปครึ่งก้าวเพื่อคุมเชิง น้ำเสียงเย็นเยียบไร้ความเกรงกลัวพุ่งตรงไปที่คู่แข่งตัวฉกาจ "การขโมยวัตถุดิบมีโทษทางอาญา และกล้องวงจรปิดรอบตัวเมืองไม่ได้เสียทุกตัวหรอกนะ... คุณธนคิดว่าตำรวจจะใช้เวลาสืบสวนกี่วันกันเชียว?" รอยยิ้มบนใบหน้าของธนกระตุกไปชั่วขณะ ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว แต่เหงื่อกาฬที่ซึมตามไรผมไม่ได้รอดพ้นจากสายตาเฉียบคมของอดีตนักสืบ "หึ... นักสืบตกอับกับเชฟปากจัด เหมาะสมกันดีนี่ครับ" ธนยัก كتفอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินกลับออกไป "ผมแค่แวะมาดูความพินาศของพวกคุณเฉยๆ เผื่อพรุ่งนี้ร้านคุณจะเจ๊งจนต้องปิดตัวถาวร ผมจะได้กว้านซื้อที่ดินตรงนี้ต่อในราคาถูกๆ หวังว่าจะยังไหวตัวทันนะ... เชฟคริษฐ์" ธนทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันก่อนจะหันหลังก้าวเท้าเดินออกไป ทว่ายังไม่ทันที่ร่างของเจ้าของร้านคู่แข่งจะพ้นประตูทางออก เสียงแจ้งเตือนข้อความในสมาร์ทโฟนของรวินท์ก็ดังขึ้น *ติ๊ง!* รวินท์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดู ปรากฏว่าเป็นภาพจากกล้องวงจรปิดลับของร้านสะดวกซื้อฝั่งตรงข้ามที่เขาให้สายสืบส่วนตัวช่วยเช็กให้เมื่อครู่ และภาพที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาคริษฐ์ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ในภาพนั้น... ลูกน้องคนสนิทของธนกำลังช่วยกันย้ายกล่องโฟมบรรจุเนื้อวากิลราคาแพงขึ้นท้ายรถกระบะป้ายแดงของร้าน The Grandeur เมื่อเวลาตีสามครึ่งพอดิบพอดี "เดี๋ยวก่อนคุณธน..." รวินท์เอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่ทรงพลังพอที่จะหยุดฝีเท้าของทุกคนในร้านให้ชะงักงัน ธนหันกลับมาด้วยสีหน้าหงุดหงิด "อะไรอีก หะ—" รวินท์หมุนหน้าจอโทรศัพท์มือถือให้เห็นภาพหลักฐานจะๆคาตา พร้อมกับรอยยิ้มเย็นที่มุมปากที่ทำเอาคนมองต้องขนลุกเกรียว "พอดีว่าเพื่อนผมส่งภาพนี้มาให้ดูเมื่อกี้... สงสัยว่าเนื้อวากิลล็อตนี้ คงไม่ได้เดินทางไปไหนไกลหรอกมั้งครับ มันแค่ย้ายบ้านไปนอนอยู่ในตู้แช่ของร้านคุณธนชั่วคราวเท่านั้นเอง..." บรรยากาศในร้านเงียบกริบลงในทันที คริษฐ์หันมามองหน้ารวินท์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความทึ่งและประกายความหลงใหลที่ปิดไม่มิด ขณะที่ธนหน้าถอดสี ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดกำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของคริษฐ์ก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ เชฟหนุ่มหยิบมันขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ก่อนจะกดรับและกรอกเสียงลงไป "สวัสดีครับ... อะไรนะ!" สีหน้าของคริษฐ์เปลี่ยนเป็นซีดเผือดในพริบตา ดวงตาคู่คมเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อได้ยินเสียงปลายสายรายงานข่าวร้ายระลอกใหม่ที่หนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม "เชฟครับ... แย่แล้วครับ! ตอนนี้อาหารตัวอย่างรอบตัดสินของพรุ่งนี้... ถูกสลับกล่องที่ห้องควบคุมกลางของกองประกวดเรียบร้อยแล้วครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความระทึกและเคมีร้อนแรงนี้ด้วยกันนะครับ