สายสืบในคราบผู้ช่วย

"ถ้าคุณยังจับมีดด้วยองศาแบบนั้นอีกแค่ครั้งเดียว ผมจะถือว่าคุณจงใจทำลายวัตถุดิบราคาแพงของผม... รวินท์" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดจงใจกระซิบอยู่ข้างใบหู จนเส้นขนอ่อนบริเวณต้นคอของรวินท์ลุกชันขึ้นพร้อมกันอย่างช่วยไม่ได้ กลิ่นอายเฉพาะตัวของคริษฐ์—กลิ่นหอมสะอาดของสบู่มินต์ผสมกับกลิ่นอายความร้อนระอุจากหน้าเตาฟืน—โอบล้อมเขาไว้ในระยะประชิดเกินความจำเป็น รวินท์สะดุ้งเล็กน้อย แต่เขาเก็บอาการได้ดีเยี่ยมในเสี้ยววินาทีต่อมา ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจออกทางจมูกช้าๆ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยราบนิ่งราวกับผิวน้ำในบึงใหญ่ ก่อนจะหันไปสบตากับเชฟหนุ่มเจ้าของเซฟเฮาส์ผู้ยืนซ้อนหลังอยู่ "ผมเป็นผู้ช่วยเชฟฝึกหัดครับ ไม่ใช่หุ่นยนต์โปรแกรมอัตโนมัติ ความผิดพลาดเล็กน้อยย่อมเกิดขึ้นได้ในห้องครัว... เชฟคริษฐ์" รวินท์ย้อนกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มราบเรียบ ทว่าแววตาคู่คมกลับพราวระยับด้วยประกายความท้าทาย เกมจบแล้ว... ดันเจี้ยนมาสเตอร์ ประโยคสั้นๆ ที่ดังก้องอยู่ในหัวจากเหตุการณ์เมื่อคืนยังคงสร้างแรงกระเพื่อมในใจของรวินท์ เขาไม่ได้เข้ามาที่นี่เพียงเพื่อล้างจาน หั่นผัก หรือทำตามคำสั่งจุกจิกของเชฟจอมเผด็จการคนนี้ เป้าหมายที่แท้จริงคือการเจาะเข้าระบบความปลอดภัยที่ซ่อนอยู่หลังห้องครัวลับ และการเข้าถึงฐานข้อมูลของคริษฐ์ก็คืองานหลักที่เขาต้องทำให้สำเร็จก่อนที่ความลับจะแตก แต่ดูเหมือนว่าการเป็น "สายสืบในคราบผู้ช่วย" จะไม่ง่ายอย่างที่คิด เมื่อเป้าหมายของเขากลับมีประสาทสัมผัสที่เฉียบคมราวกับสุนัขป่า คริษฐ์ไม่เคยปล่อยให้รวินท์คลาดสายตาเลยแม้แต่ก้าวเดียว "หุ่นยนต์อาจจะทำงานได้ดีกว่าคุณในตอนนี้ด้วยซ้ำ" คริษฐ์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่ปลายนิ้วเรียวที่ถือมีด ไปจนถึงใบหน้าด้านข้างที่นิ่งสนิทของอีกฝ่าย เชฟหนุ่มก้าวเข้ามาประชิดอีกนิดโดยอ้างว่าต้องการสาธิตวิธีหั่นเนื้อวากิวให้ถูกหลัก มือหนาเอื้อมมาทาบทับลงบนหลังมือของรวินท์อย่างรวดเร็ว สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือของคริษฐ์ส่งผ่านผิวหนังสัมผัสเข้ามาจนรวินท์เผลอกลั้นหายใจ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอเริ่มรัวเร็วขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ รวินท์ขยับตัวจะถอยหนี แต่ท่อนแขนแข็งแรงของอีกฝ่ายกลับกักตัวเขาไว้กับเคาน์เตอร์หินอ่อนอย่างแนบเนียน "จับแบบนี้... นิ้วโป้งต้องล็อกไว้ด้านหลังสันมีด ไม่ใช่ปล่อยลอยเคว้งคว้างแบบนั้น คุณกำลังคิดอะไรอยู่รวินท์? หรือว่าสติของคุณมันไม่ได้อยู่กับเนื้อวัวเกรดเอตรงหน้าตั้งแต่แรกแล้ว" เสียงกระซิบนั้นใกล้เสียจนริมฝีปากของคริษฐ์แทบจะเฉียดผ่านใบหูของเขา "ผมแค่กำลังคิดว่า... เชฟคริษฐ์ควรจะถอยออกไปห่างๆ สองก้าว เพื่อความปลอดภัยของอาหารและตัวเชฟเองครับ" รวินท์สวนกลับทันควัน นัยน์ตาสีนิลเงີบขึ้นสบตาตรงๆ ไม่ยอมหลบความกดดันที่พุ่งเข้าใส่ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบเดียว เคมีที่อัดแน่นด้วยความระแวง ความดึงดูด และแรงปะทะทางอารมณ์แผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวคล้ายจะร้อนระอุขึ้นมา คริษฐ์หรี่ตาลงเล็กน้อย มุมปากหยักยกยิ้มร้ายกาจ "ความปลอดภัยเหรอ? หึ... ผมไม่ยักรู้ว่านักสืบเอกชนที่ถูกจ้างมาสืบเรื่องลับๆ อย่างคุณ จะมาใส่ใจเรื่องความปลอดภัยในครัวของผมด้วย" คำพูดนั้นทำเอารวินท์ชะงักไปชั่วขณะ หัวใจกระตุกวูบ แต่นิ่งงันได้เพียงเสี้ยววินาที รวินท์ก็ซ่อนพิรุธทั้งหมดไว้ภายใต้รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก "คุณพูดเรื่องอะไรครับ? ผมก็แค่คนตกงานที่มาสมัครเป็นลูกมือ..." "เลิกเล่นละครน้ำเน่าได้แล้ว รวินท์" คริษฐ์ตัดบทเสียงเรียบ ดวงตาคมกริบกวาดมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากความสุขุม "คุณคิดว่าผมโง่พอที่จะไม่รู้ตัวเลยเหรอว่ามีคนพยายามเจาะเข้าระบบเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวของผมเมื่อคืนนี้? และบังเอิญเหลือเกิน... ว่าช่วงเวลาที่ระบบถูกพยายามแฮก มันตรงกับเวลาที่คุณเดินวนเวียนอยู่แถวห้องทำงานพอดี" บรรยากาศในห้องครัวที่เคยคุกรุ่นด้วยความใกล้ชิด เปลี่ยนเป็นความตึงเครียดเฉียบพลันในทันที รวินท์รู้ทันทีว่าเขาไม่มีประโยชน์ที่จะต้องปฏิเสธอีกต่อไปแล้ว การเคลื่อนไหวเมื่อคืนนี้รัดกุมดีแล้วแท้ๆ แต่คริษฐ์กลับไวกว่าที่คาดไว้มาก รวินท์ค่อยๆ วางมีดในมือลงบนเขียงช้าๆ เขาเลิกแสร้งทำเป็นเด็กฝึกงานผู้ซื่อบื้อ ร่างโปร่งหันกลับมาเผชิญหน้ากับเจ้าของเซฟเฮาส์เต็มตัว แววตาที่เคยราบเรียบแปรเปลี่ยนเป็นความเฉียบคมดุดัน สมกับสถานะที่แท้จริงของนักสืบมืออาชีพ "ในเมื่อคุณรู้แล้ว... ทำไมถึงไม่ไล่ผมออก หรือแจ้งตำรวจไปเลยล่ะครับ เชฟคริษฐ์?" รวินท์เอ่ยถามเสียงเย็นเยียบ ท้าทายอำนาจของอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว คริษฐ์ไม่ถอยหนี เขากลับโน้มตัวเข้าหาด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันที่ทรงเสน่ห์จนน่าหมั่นไส้ "ไล่ออกเหรอ? สนุกจะตายไป... ที่มีแมวขโมยแอบย่องเข้ามาในบ้านตัวเอง แล้วทำท่าทางอวดดีใส่แบบนี้" มือหนายื่นออกไปปลายนิ้วเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของรวินท์แผ่วเบา เป็นการกระทำที่แสดงความเหนือกว่าอย่างชัดเจน "ผมอยากรู้นักว่า... คุณจะเก่งได้สักกี่น้ำ รวินท์" ก่อนที่รวินท์จะทันได้ตอบโต้อะไรกลับไป เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้ารหัสลับจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกันเปื้อนก็ดังขึ้นเบาๆ เป็นสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินจากภายนอกเซฟเฮาส์ รวินท์ชะงัก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อหน้าจอแสดงผลข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏขึ้นมาแวบหนึ่ง— *'มีคนกำลังบุกรุกเข้ามาทางด้านหลัง... ระวังตัว'* คริษฐ์สังเกตเห็นความผิดปกติทางสีหน้าของรวินท์ได้ทันที รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าของเชฟหนุ่มหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตัวระดับสูงสุดในเสี้ยววินาที ทว่า... ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้ขยับตัว เสียงระเบิดตูมสนั่นก็ดังขึ้นจากชั้นใต้ดิน แรงสั่นสะเทือนทำให้ข้าวของบนเคาน์เตอร์ร่วงหล่นลงมาแตกกระจาย ไฟฟ้าภายในเซฟเฮาส์ทั้งหมดดับพรึบลงพร้อมกัน เหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานที่กะพริบวับวาบสาดส่องไปทั่วบริเวณ ในความมืดสลัวและเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังระรัว คริษฐ์คว้าข้อมือของรวินท์ไว้แน่นด้วยสัญชาตญาณ ดึงร่างโปร่งให้เข้ามาหลบหลังเสาปูนหนาอย่างรวดเร็ว "เกิดอะไรขึ้น..." คริษฐ์พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด ดวงตาดุดันกวาดมองความมืดมิดเบื้องหน้า รวินท์ที่ถูกดึงเข้ามาแนบชิดในความมืด ขมวดมุ่นด้วยความตกใจ แต่สัญชาตญาณนักสืบสั่งให้เขาตั้งสติอย่างรวดเร็ว มือเรียวเอื้อมไปจับข้อมือของคริษฐ์ที่ยังคงกุมข้อมือเขาไว้แน่น พร้อมกับกระซิบเสียงต่ำด้วยความตื่นตัว "ไม่ใช่ฝีมือผมแน่ๆ... แต่ดูเหมือนว่า 'แขกไม่速เชิญ' ตัวจริงกำลังจะมาเคาะประตูบ้านคุณแล้วล่ะครับ" ในจังหวะที่ทั้งสองคนกำลังแนบชิดกันเพื่อหลบภัย ท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยที่กรีดร้อง แสงไฟฉุกเฉินสีแดงสาดส่องกระทบใบหน้าของกันและกันจนเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความระแวงและระคนตื่นเต้น... ประตูเหล็กนิรภัยทางเข้าห้องครัวหลักก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงด้วยฝ่าเท้าของใครบางคน เงาร่างสูงใหญ่หลายร่างก้าวเข้ามาพร้อมกับประกายแสงเย็นเยียบของอาวุธปืนในมือ! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งร้อนแรงและอันตรายคู่นี้เสมอนะครับ