คืนที่ฝนตกหนัก

เสียงฟ้าคำรามลั่นสนั่นหูพร้อมกับกระแสไฟฟ้าภายในร้านที่ตัดขาดลงในเสี้ยววินาที ความมืดมิดเข้ากลืนกินทุกตารางนิ้วทันที เหลือเพียงแสงเรืองรองสีส้มอมแดงจากเตาถ่านสำรองและแสงแฟลชจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์บาร์ รวินท์ชะงักไปเล็กน้อย หัวใจกระตุกวูบเมื่อได้ยินประโยคที่ทิ้งปมปริศนาชิ้นใหญ่ไว้กลางอก—ประโยคที่คริษฐ์เพิ่งเอ่ยออกมาก่อนที่ไฟจะดับลง "คุณไม่เคยสงสัยเลยเหรอครับ... ว่าทำไมผมถึงยอมให้คนแปลกหน้าอย่างคุณเข้ามาอยู่ในเซฟเฮาส์หลังนี้ตั้งแต่แรก" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ มีเพียงเสียงเม็ดฝนที่โหมกระหน่ำซัดสาดกระทบกระจกหน้าร้านอย่างบ้าคลั่ง ด้านนอกนั้นมืดสนิทและถูกตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสมบูรณ์ รวินท์ขยับตัวเล็กน้อย แผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางขวดไวน์ด้านหลังอย่างเลี่ยงไม่ได้ ในขณะที่คริษฐ์ก้าวเข้ามาประชิดตัวในระยะประชิด กลิ่นอายเฉพาะตัวของเชฟหนุ่ม ทั้งกลิ่นจางๆ ของเมล็ดกาแฟคั่ว อบเชย และกลิ่นกายสะอาดสะอ้าน ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวอบอวลและน่าอึดอัดในเวลาเดียวกัน "ผมว่าคุณกำลังดื่มไวน์มากเกินไปแล้วนะครับ เชฟคริษฐ์" รวินท์พยายามดึงน้ำเสียงให้ราบเรียบและเยือกเย็นที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าเสียงหัวใจในอกจะเต้นรัวจนน่าหงุดหงิด "ผมมีสติครบถ้วนดีครับ คุณนักสืบ" คริษฐ์โน้มตัวลงมา ใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากรวินท์เพียงแค่คืบ แสงไฟสีส้มจากเตาถ่านสาดกระทบสันจมูกโด่งและดวงตาคู่นคมที่กำลังจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเขา "หรือว่าคุณกลัว... กลัวว่าความลับที่คุณพยายามซ่อนไว้ มันจะถูกผมมองทะลุผ่านไปหมดแล้ว" รวินท์ไม่ถอยหนี เขาสบตากลับด้วยแววตานิ่งสนิท ปลายนิ้วเรียวที่ไขว้ไว้ด้านหลังกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "ถ้าคุณมีอะไรจะพูด ก็พูดออกมาตรงๆ ดีกว่าครับ ไม่เห็นจำเป็นต้องมาเล่นเกมทายใจอะไรตอนนี้เลย" "เกมเหรอ?" คริษฐ์หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเล็กน้อย เจือความขมขื่นที่รวินท์ไม่เคยได้ยินมาก่อน "คุณคิดว่าผมมีอารมณ์มาเล่นเกมกับคนที่เข้ามาปั่นป่วนชีวิตผมเหรอครับ รวินท์... คุณเข้ามาในชีวิตผมพร้อมกับคดีบ้าๆ นั่น และคุณก็รู้ดีว่าทำไมผมถึงปฏิเสธคุณไม่ได้ตั้งแต่แรก" รวินท์ขมวดคิ้วมุ่น "หมายความว่ายังไง" "หมายความว่า... คนที่ส่งคุณมา ไม่ใช่สารวัตรธนาหรอกครับ" คริษฐ์กระซิบแผ่วเบา ชิดริมใบหูของรวินท์จนคนฟังรู้สึกวابวับไปทั้งร่าง "แต่เป็นคนในอดีตที่คุณพยายามลืมต่างหากล่ะ" ราวกับมีสายฟ้าอีกสายผ่าลงมากลางใจ รวินท์เบิกตากว้าง ความสุขุมเยือกเย็นที่สั่งสมมานานปีพังทลายลงในพริบตา เขายกมือขึ้นดันแผงอกอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่คริษฐ์กลับคว้าข้อมือทั้งสองข้างของเขาตรึงไว้กับชั้นวางไวน์ด้านหลังอย่างรวดเร็ว แรงปะทะที่ไม่ทันตั้งตัวทำให้ขวดไวน์บนชั้นสั่นไหวเกือบตกลงมาแตก "ปล่อยผมนะ!" รวินท์กดเสียงต่ำ ดวงตาคู่สวยฉายแวววาวด้วยความกรุ่นโกรธ ปนความตกใจที่ปิดไม่มิด "ถ้าผมปล่อย คุณก็จะวิ่งหนีความจริงอีกเหมือนเคย" คริษฐ์จ้องมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นของรวินท์ด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ถึงความปั่นป่วนที่เกิดขึ้นในใจของทั้งสองฝ่าย "คุณเก่งมากนะรวินท์ เก่งในการสืบเรื่องคนอื่น แต่กลับโง่เง่าที่สุดเวลาต้องเผชิญหน้ากับความรู้สึกของตัวเอง" "คุณไม่มีสิทธิ์มาตัดสินผม!" "ผมมีสิทธิ์มากกว่าที่คุณคิด..." คริษฐ์พูดเสียงพร่า สายตากวาดมองทั่วใบหน้าของรวินท์อย่างโหยหาและโกรธเกรี้ยวในเวลาเดียวกัน "ในเมื่อคุณไม่ยอมพูดความจริงดีๆ งั้นเรามาคุยกันในแบบที่ผมถนัดก็แล้วกัน" บรรยากาศในร้านตลบอบอวลไปด้วยความตึงเครียดที่พุ่งสูงจนถึงขีดสุด เคมีระหว่างคนทั้งคู่ร้อนระอุราวกับเปลวไฟที่พร้อมแผดเผา รวินท์เม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความใกล้ชิดที่แนบ 1 นิ้วนี้กำลังทำลายกำแพงป้องกันทั้งหมดที่เขาสร้างขึ้นมาตลอดหลายปี ก่อนที่บทสนทนาอันร้อนแรงจะดำเนินไปไกลกว่านั้น เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านดังขึ้นสามครั้งท่ามกลางเสียงฝน *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* ทั้งรวินท์และคริษฐ์ชะงักกึกพร้อมกัน คริษฐ์ค่อยๆ คลายมือที่ตรึงข้อมือรวินท์ออกอย่างไม่เต็มใจนัก รวินท์หอบหายใจเบาๆ รีบผละตัวออกห่างแล้วจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างรวดเร็ว ในขณะที่คริษฐ์หันขวับไปมองยังประตูกระจกหน้าร้านด้วยใบหน้าบึ้งตึงและแววตาหงุดหงิดสุดขีด ท่ามกลางความมืดและม่านฝนหนาทึบ ร่างสูงโปร่งของใครบางคนยืนสงบนิ่งอยู่หลังกระจก เงาร่างนั้นเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากที่แฝงความหมายบางอย่างปรากฏขึ้นแม้จะมองเห็นไม่ชัดเจนนัก ก่อนที่มือเรียจะผลักบานประตูกระจกที่ไม่ได้ลงกลอนเดินเข้ามาในร้านอย่างถือวิสาสะ "ขอโทษทีครับที่มารบกวนเวลาส่วนตัว... แต่ดูเหมือนผมจะมาทันเวลาพอดีสินะครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักทายท่ามกลางความเงียบ รวินท์หันขวับไปมองผู้มาเยือนคนใหม่ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเห็นใบหน้านั้นชัดเจน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความลับนี้ด้วยกันนะครับ