สไลม์ตัวนี้ไม่ได้มีดีแค่เด้งดึ๋ง

"ถ้าคำตอบของเธอคือความเงียบ ฉันถือว่านั่นเป็นการปฏิเสธข้อเสนอของมหาจอมเวทแห่งหอคอยรกร้างอย่างฉันนะคะ, เร็น" ปลายนิ้วเรียวยาวที่จิ้มอยู่ตรงกลางหน้าอกของเร็นไม่ได้ออกแรงกดลงมามากนัก ทว่าน้ำหนักของมันกลับหนักอึ้งราวกับภูเขาหิมะทั้งลูก แรงกดดันระดับมหาเวทจากเซลิน่ายังคงอบอวลอยู่ในห้องสมุดโบราณที่ฝุ่นละอองลอยเคว้งคว้างท่ามกลางแสงจันทร์สีคราม ดวงตาสสีอเทอรีลของอาจารย์สาวหรี่ลงเล็กน้อย คล้ายกำลังประเมินความคุ้มค่าของเด็กหนุ่มตรงหน้าผู้มีสถานะเป็นแค่ ‘ฮีลเลอร์ตกอับ’ จากกิลด์ระดับล่าง เร็นกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก เสียงหอบหายใจของตัวเองดังสะท้อนก้องในโสตประสาท เขารู้ดีว่าทางเลือกอื่นไม่มีเหลืออีกแล้ว โลกภายนอกหอคอยแห่งนี้คือดินแดนรกร้างไร้กฎเกณฑ์ที่พวกกิลด์ ‘อัศวินโล่ทองคำ’ ส่งคนมาดักรอเชือดเขาตั้งแต่ก้าวขาออกจากเมืองเริ่มต้น เพียงเพราะเขาบังเอิญไปรู้ความลับเรื่องการฮุบดันเจี้ยนระดับสูงของพวกมันเข้า "ผมไม่ได้บอกว่าจะปฏิเสธสักหน่อยนี่ครับ... เอ๊ย! หมายถึง... ค่ะ!" เร็นรีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากที่แฝงแววอันตรายของอีกฝ่ายปรากฏขึ้น เซลิน่าหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นก้องกังวานราวกับเสียงกระดิ่งแก้วในคืนฤดูหนาว "ดีมากค่ะ อย่างน้อยเธอก็ยังมีสมองไว้คิดเร็วกว่ากล้ามเนื้อ ในเมื่อยอมรับการฝึกสอนแล้ว ก็จงจำใส่ใจไว้... ในดินแดนของฉัน ไม่มีคำว่า ‘ความเมตตา’ สำหรับฮีลเลอร์สายซัพพอร์ตเหยาะแหยะหรอกนะคะ" ทันทีที่สิ้นเสียงประกาศิต ร่างของเซลิน่าก็สลายกลายเป็นละอองแสงสีม่วงจางหายไป ทิ้งให้เร็นยืนอยู่ลำพังท่ามกลางกองตำราเวทมนตร์เก่าคร่ำครึนและกลิ่นอายอับชื้นของกระดาษโบราณ บนโต๊ะไม้สลักลายวิจิตรเบื้องหน้า ปรากฏคัมภีร์เวทเล่มหนาที่เปิดหน้ากระดาษค้างไว้ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในหัว *(ติ๊ง! ผู้เล่น ‘เร็น’ ยอมรับเงื่อนไขการฝึกสืบทอดจาก ‘เซทเทรีย เซลิน่า’ ปลดล็อกเควสต์ลับ: [วิถีฮีลเลอร์นอกรีต - บทที่ 1: การชำระล้างจิตวิญญาณแห่งการรักษา])* "ให้ตายสิ... นี่ฉันกำลังกระโดดลงไปในหลุมพรางปีศาจชัดๆ" เร็นถอนหายใจยาวเหยียด ยกมือขึ้นกุมขมับด้วยความปวดหัว แต่รอยยิ้มมุมปากกลับจุดประกายขึ้นอย่างท้าทาย ดวงตาคู่คมฉายแววความมุ่งมั่นที่ถูกกดทับมานาน ในเมื่อไม่มีอะไรจะเสีย การกลายเป็นฮีลเลอร์ที่แม้แต่กิลด์ใหญ่มหาอำนาจยังต้องหวาดกลัว ก็อาจจะเป็นทางออกเดียวที่จะล้างมลทินให้ตัวเองได้ ก้าวแรกของการฝึกเริ่มต้นขึ้นทันทีในค่ำคืนนั้น เซลิน่าไม่ได้สอนคาถาฟื้นฟูหรือบทสวดศักดิ์สิทธิ์แบบที่วิหารหลวงใช้กัน แต่เธอกลับบังคับให้เร็นใช้เวทมนตร์ฟื้นฟูพลังชีวิต (Heal) ผสมผสานเข้ากับเวทธาตุดินเพื่อซ่อมแซมโครงสร้างหอคอยที่ผุพัง ทฤษฎีที่เธอกล่าวอ้างคือ *‘การฮีลที่แท้จริงไม่ใช่การเยียวยาเนื้อหนัง แต่เป็นการทำความเข้าใจโครงสร้างและตรรกะของการคงอยู่’* ผ่านไปสามวันสามคืนเต็มที่เร็นต้องอดหลับอดนอน วนเวียนอยู่กับการร่ายเวทฮีลใส่ผนังหิน เสาปูน และรากไม้โบราณ จนค่ามานา (MP) ของเขาติดลบซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างกายสะบักสะบอมราวกับผ่านสนามรบมาหมาดๆ แต่สิ่งที่แลกกลับมาคือความเข้าใจในระบบพลังงานเวทที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าผู้เล่นคนใดในเซิร์ฟเวอร์ กระทั่งเช้าวันที่สี่ แสงแดดสีทองสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างกระจกสีของหอคอย เร็นที่กำลังนั่งหอบหายใจพิงกำแพงหินด้วยความเหนื่อยล้า ก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงบางอย่างขยับอยู่ใต้กองเศษซากตำราเวทที่มุมห้อง *สวบ... สวบ... แปะ... แปะ...* "เสียงอะไรน่ะ?" เร็นขมวดคิ้วแน่น มือขวาชักไม้เท้าฮีลเลอร์ประจำตัวขึ้นมาตั้งการ์ดโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดในเกม VRMMO สั่งให้เขาระมัดระวังตัวขั้นสูงสุด เพราะในหอคอยปิดตายแห่งนี้ ไม่ควรมีสิ่งมีชีวิตอื่นนอกจากเขาและเซลิน่า กองหนังสือเก่าสั่นกระดืบๆ ก่อนที่ก้อนกึ่งโปร่งแสงสีฟ้าครามขนาดเท่าลูกฟุตบอลจะโผล่พ้นออกมา มันมีดวงตากลมโตสีดำสนิทสองข้างที่กะพริบปริบๆ ไร้พิษภัย ทว่าสิ่งที่ทำให้เร็นต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจคือ ‘แถบสถานะ (HP Bar)’ บนหัวของมัน *-[สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์: สไลม์โบราณ (ระดับพิเศษ) - เลเวล 1]* *- ฉายา: ผู้กลืนกินมานา* *- สถานะพิเศษ: หิวกระหายพลังงานเวทขั้นรุนแรง]* "สไลม์เหรอ? ทำไมถึงมาอยู่ในหอคอยระดับสูงแบบนี้ได้แถมยังมีสถานะแปลกประหลาดนี่อีก?" เร็นพึมพำกับตัวเองด้วยความฉงน ทันใดนั้น เจ้าก้อนสไลม์สีฟ้าครามก็พุ่งตัวด้วยความเร็วสูงชนิดที่สไลม์ทั่วไปไม่มีทางทำได้ มันกระโจนเข้าใส่ใบหน้าของเร็นอย่างจัง! "เฮ้ย! เดี๋ยวสิ เจ้าก้อนเยลลี่นี่!" เร็นร้องลั่น พยายามใช้มือปัดป้ายแต่มันกลับเกาะติดหนึบราวกับกาวตราช้าง ทว่า แทนที่จะโจมตีหรือกัดกิน HP ของเขา เจ้าสไลม์ตัวนี้กลับอ้าปากกว้างแล้วดูดซับละอองมานาที่รั่วไหลออกมาจากการฝึกเวทของเร็นเข้าไปจนหมดเกลี้ยง *(ติ๊ง! สไลม์กลายพันธุ์ ‘บีบี’ ได้รับพลังงานเวทบริสุทธิ์จากท่าน ความสนิทสนมเพิ่มขึ้น 50%)* *(แจ้งเตือนระบบ: สไลม์ ‘บีบี’ ทำการดูดซับและวิเคราะห์โครงสร้างเวท ‘ฮีลกระแทก (Impact Heal)’ ของท่าน สำเร็จ!)* "หา? มันทำอะไรลงไปนะ?" เร็นดึงเจ้าก้อนสไลม์ออกจากหน้าอกแล้วยกขึ้นมาจ้องมองในระดับสายตา เจ้าบีบีส่งเสียงร้อง ‘อู๊ดๆ’ คล้ายลูกหมูผสมเสียงกระเพาะคราก มันพุงป่องกลมดิ๊กเพราะอิ่มมานา ก่อนที่ดวงตากลมโตจะหรี่ลงแล้วพ่นลำแสงสีเขียวจางๆ ออกมาจากตัว *ปุ!* ลำแสงฮีลพุ่งชนเข้าใส่แจกันดอกไม้โบราณที่ตั้งอยู่มุมห้อง ซึ่งแตกหักเสียหายมาตั้งแต่ตอนที่เขาเข้ามาวันแรก ปรากฏว่าเศษแจกันชิ้นนั้นพุ่งกลับมารวมตัวกันและประสานรอยร้าวได้อย่างสมบูรณ์แบบในพริบตา! เร็นอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน เวทฮีลที่เขาสอนมันไปเมื่อวานนี้ เจ้าสไลม์ตัวนี้แอบจำไปใช้แถมยังประยุกต์จนกลายเป็น ‘ฮีลโจมตี’ ที่สามารถซัดศัตรูให้กระเด็นได้ด้วยการฟื้นฟูสภาพวัตถุอย่างรวดเร็ว "นี่แก... ไม่ใช่แค่สไลม์ธรรมดาแล้วมั้งเนี่ย" เร็นหัวเราะแห้งๆ ออกมาด้วยความทึ่งและความเอ็นดูระคนกัน เขายื่นนิ้วไปจิ้มเบาๆ ที่ตัวนิ่มๆ ของมัน เจ้าบีบีเอาหัวถูไถกับนิ้วของเขาอย่างออดอเซียนราวกับลูกแมวเชื่องๆ ทว่า ความเงียบสงบในหอคอยก็ถูกทำลายลงในเสี้ยววินาทีต่อมา เมื่อเสียงระฆังเตือนภัยเวทมนตร์จากชั้นล่างสุดดังสนั่นหวั่นไหว แสงไฟสีแดงฉานกะพริบถี่ระรัวไปทั่วทุกซอกมุมของกำแพงหิน *(แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบผู้บุกรุกภายนอกหอคอย!)* *(กลุ่มเป้าหมาย: กิลด์ ‘อัศวินโล่ทองคำ’ - กำลังพลระดับท็อป 20 คน นำโดย ‘บารอน’ รองหัวหน้ากิลด์)* *(เป้าหมายของผู้บุกรุก: กวาดล้างและชิงตัวฮีลเลอร์เร็น)* เร็นสะดุ้งเฮือก สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในทันที เขายังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับกองกำลังระดับท็อปของกิลด์ใหญ่ในตอนนี้ ระดับเลเวลของเขายังห่างชั้นเกินไป ในจังหวะนั้นเอง ประตูบานใหญ่ของห้องสมุดก็ถูกแรงระเบิดมหาศาลซัดจนพังครืนเป็นจุล ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่ว ร่างหนาใหญ่ในชุดเกราะทองคำอร่ามของ ‘บารอน’ ก้าวเท้าเข้ามาพร้อมรอยเหยียดยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก ดวงตากวาดมองหาเป้าหมายก่อนจะมาหยุดอยู่ที่เร็น "เจอตัวจนได้นะไอ้สตรีมเมอร์ตกอับ แกคิดว่าจะหลบอยู่ในซากปรักหักพังนี้ได้ตลอดชาติเลยหรือไง?" บารอนหัวเราะลั่น ดาบใหญ่ในมือเปล่งประกายออร่าสีทองขู่ขวัญ เร็นถอยหลังก้นชนกำแพง เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มแผ่นหลัง เขาเตรียมเรียกใช้ไม้เท้าเพื่อสู้ตาย ทว่าก่อนที่ดาบในมือของบารอนจะฟันลงมา ร่างของเซลิน่าก็ปรากฏตัวขึ้นขวางกลางระหว่างคนทั้งสองด้วยท่าทีเยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง "กล้าดียังไง... มาเหยียบพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ของฉัน โดยไม่ได้รับอนุญาตคะ?" เสียงหวานใสแต่เยือกเย็นจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจดังขึ้น พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่กดทับจนทหารรับจ้างด้านหลังบารอนถึงกับทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้น บารอนหน้าถอดสี เหงื่อแตกพลั่กเมื่อเผชิญหน้ากับมหาเวทผู้คุมหอคอย แต่ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุดนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนปริศนาจากระบบที่เร็นไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต ก็ดังแทรกขึ้นมาในโสตประสาทของเขาคนเดียว... *(แจ้งเตือนระบบพิเศษจากหอคอยโบราณ: ปลดล็อกเงื่อนไขลับ ‘ผู้ถือครองสลากแห่งพันธสัญญา’... ยืนยันตัวตน... ตรวจพบวิญญาณปริศนาที่สามกำลังเชื่อมต่อเข้าสู่ระบบภายใน 3... 2... 1...)* รอยแยกสีดำสนิทเปิดออกกลางอากาศเหนือศีรษะของบารอน และเงาร่างของใครบางคนก้าวออกมาจากความว่างเปล่า พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้เร็นต้องหยุดหายใจไปชั่วขณะ! --- *(ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเร็นและเจ้าก้อนสไลม์จอมป่วนนะคะ ไว้พบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!)*