ล็อกอินเข้าสู่โลกที่ไม่มีใครอยากอยู่

"ถ้าแกคิดจะใช้คลาส ‘นักบุญโลหิต’ ของกิลด์เราต่อล่ะก็ ไินหนู... ออกไปไ्सซะตั้งแต่ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าเข้าประตูเมือง!" เสียงตะคอกแหบพร่าพร้อมแรงกระแทกจากปลายนิ้วหนาของหัวหน้าฝ่ายต้อนรับประจำกิลด์ใหญ่ ‘มหาพฤกษา’ ดังสะท้อนก้องท่ามกลางโถงล็อกอินของเกม *Aetheria Online* เซิร์ฟเวอร์หลักที่เพิ่งเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการได้ไม่ถึงสามชั่วโมง แสงไฟนีออนสีฟ้าครามจากแคაფ์ซูล Vizard รุ่นล่าสุดยังคงกะพริบสะท้อนอยู่บนเรติน่าของเร็น ขณะที่กลิ่นอายความอับชื้นผสมกลิ่นโอโซนสังเคราะห์ของห้องจำลองความรู้สึกยังติดอยู่ที่ปลายจมูก เร็นไม่ได้ถอยหลังหนี เขายืนนิ่ง ใบหน้าเรียบเฉยจนเกือบจะเย็นชา ภายใต้ฮู้ดสีดำสนิทที่ดึงปีกหมวกต่ำลงเพื่อบังแสงจ้าจากป้ายโฆษณาโฮโลแกรม เขากำบัตรลงทะเบียนในมือแน่นจนมุมกระดาษยับยู่ยี่ ตราสัญลักษณ์กิลด์ระดับท็อปเทนที่ประทับอยู่บนนั้นสะท้อนแสงสีทองเยาะเย้ยถากถาง "ผมแค่มาลงทะเบียนคลาสเริ่มต้นตามสิทธิ์ที่ระบบจัดสรรให้ตามผลทดสอบเบต้าเทสค่ะ ทำไมผมถึงไม่มีสิทธิ์เข้าเมือง?" เร็นเอ่ยถาม น้ำเสียงนุ่มนวลแต่ราบเรียบ ไร้ซึ่งร่องรอยความหวาดกลัว แม้ว่ารอบกายจะเต็มไปด้วยสายตานับร้อยคู่ของเหล่าเกมเมอร์รุ่นพี่ที่จับจ้องมาด้วยความสมเพช "สิทธิ์งั้นเหรอ? ฮ่าๆๆ!" เสียงหัวorsเยาะดังมาจากชายหนุ่มเกราะทองอร่ามผู้สวมผ้าคลุมปักตราหัวหน้ากิลด์ย่อย เขาเดินเข้ามาตบบ่าเร็นเบาๆ ด้วยแรงที่จงใจให้เจ็บ "ในโลกนี้ ‘กฎ’ มันมีไว้สำหรับคนที่มีพลังพอจะเขียนมันขึ้นมาต่างหาก นายมันก็แค่ ‘ขยะรีไซเคิล’ จากช่วงเบต้าเทสที่ดันทลึ่งเลือกสายฮีลที่ไร้ประโยชน์ที่สุด แถมยังดื้อด้านไม่ยอมขายไอดีให้กิลด์เรา... คิดเหรอว่าหมาข้างถนนอย่างนายจะมีที่ยืนในเมืองหลวงแห่งนี้?" เร็นเหลือบมองชายตรงหน้า ดวงตาเรียวรีสีดำสนิทฉายแวววาววับขึ้นวูบหนึ่งอย่างรู้ทัน ก่อนจะจางหายไปแทนที่ด้วยรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก โลกเสมือนจริงใบนี้... ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยสินะ ต่อให้ระบบจะถูกออกแบบมาให้สมบูรณ์แบบแค่ไหน ความโลภและความโสมมของมนุษย์ก็ยังคงเป็นบั๊กชิ้นแรกที่ถูกติดตั้งเข้ามาในซอร์สโค้ดเสมอ "ถ้าเมืองนี้ไม่มีที่ให้คนไร้ค่าอย่างผม..." เร็นเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ "งั้นผมก็คงต้องสร้าง ‘อาณาจักร’ ของตัวเองนอกกำแพงเมืองแล้วล่ะมั้งคะ" คำพูดนั้นเรียกเสียงหัวเราะครืนใหญ่จากพนักงานและผู้เล่นรอบข้าง ทว่าก่อนที่ใครจะได้ทันเอ่ยคำดูถูกอะไรเพิ่มเติม เสียงแจ้งเตือนจากระบบส่วนกลางก็ดังขึ้นกังวานในโสตประสาทของทุกคนในพื้นที่ [ประกาศจากระบบหลัก: ตรวจพบผู้เล่น ‘เร็น’ ทำการปฏิเสธข้อเสนอผูกขาดจากกิลด์ระดับท็อป] [ระบบทำการประเมินสถานะตัวละครใหม่... เสร็จสิ้น] [ปลดล็อกคลาสพิเศษนอกเหนือจากบันทึก: ‘เนโครฮีลเลอร์สายวิวัฒนาการ (Evolutionary Necro-Healer)’] [คำเตือน: นี่คือคลาสต้องห้ามที่ผสานพลังฟื้นฟูเข้ากับการกลายพันธุ์ของมอนสเตอร์ คุณจะสูญเสียสิทธิ์ในการเข้าเมืองปลอดภัยถาวร จนกว่าจะสร้างอาณาเขตของตนเองสำเร็จ] บรรยากาศในโถงต้อนรับเงียบกริบลงในพริบตา แสงไฟโฮโลแกรมรอบตัวเปลี่ยนจากสีฟ้าใสเป็นสีแดงฉานกะพริบเตือนภัยอันตรายระดับวิกฤต ร่างของเร็นถูกห่อหุ้มด้วยละอองแสงสีม่วงเข้มที่ค่อยๆ ย้อมเส้นผมสีดำของเขาให้กลายเป็นสีเงินยวงยามต้องแสงระบบ "นะ... นั่นมันอะไรวะ? บั๊กรึเปล่า?" หัวหน้าฝ่ายต้อนรับหน้าถอดสี ถอยหลังกรูดจนชนเข้ากับเคาน์เตอร์ เร็นไม่ได้สนใจเสียงโวยวายรอบข้าง เขาก้มมองมือตัวเองที่ตอนนี้มีออร่าสีดำทมิฬไหลวนอยู่ตามปลายนิ้ว ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วร่าง ราวกับเซลล์ทุกเซลล์ในโลกเสมือนกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหล ทันใดนั้นเอง พื้นเบื้องหน้าของเขาก็แตกออกเป็นรอยแยกสีดำสนิท ไอหมอกสีขาวจัดพวยพุ่งขึ้นมาพร้อมกับเสียงกระดิ่งใสๆ กังวาน... แต่มันไม่ใช่เสียงต้อนรับที่น่ารื่นรมย์เลยสักนิด "โอ๊ะโอ... ดูเหมือนว่าเด็กน้อยของฉันจะหาเรื่องใส่ตัวเร็วกว่าที่คิดไว้นะเนี่ย" เสียงหวานใสติดจะเย้าแหย่ดังขึ้นมาจากความว่างเปล่า ร่างของหญิงสาวในชุดคลุมนักเวทสีชาดโบราณ ประดับด้วยลวดลายฟันเฟืองและวงแหวนเวทที่หมุนวนด้วยตัวเองอย่างไม่รู้จบ ก้าวออกมาจากรอยแยกนั้นอย่างสง่างาม เส้นผมสีทองอร่ามยาวสยายถึงกลางหลัง ดวงตาสีฟ้าครามราวกับห้วงอวกาศคู่นั้นกวาดมองรอบตัวด้วยความเบื่อหน่าย ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่เร็น "อ... อาจารย์เซลิน่า!" หัวหน้ากิลด์เกราะทองถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่อเห็นใบหน้าของหญิงสาวผู้มาใหม่ "ทำไมผู้ดูแลหอคอยโบราณถึง..." เซลิน่าไม่แม้แต่จะชายตามองชายผู้นั้น นางปัดมือเบาๆ ส่งแรงลมมหาศาลซัดร่างของคนกลุ่มนั้นกระเด็นไปอัดติดกำแพงโถงจนหมดสติไปในพริบตาเดียว ก่อนจะเดินเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าเร็น ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ใกล้จนเร็นได้กลิ่นหอมจางๆ คล้ายกลิ่นกระดาษเก่าและดอกไม้ยามค่ำคืนจากตัวเธอ "เธอทำแผนของฉันรวนหมดแล้วนะ เร็น" เซลิน่าเอียงคอเล็กน้อย ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา มุมปากหยักยิ้มร้ายกาจ "ตั้งใจจะไปเป็นฮีลเลอร์ไส้แห้งแถวไหนล่ะ ถึงได้เลือกปลดล็อกคลาสบ้าๆ นี้ขึ้นมา?" "ผมไม่ได้อยากเป็นฮีลเลอร์ธรรมดาอยู่แล้วนี่คะ อาจารย์" เร็นตอบกลับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ถอดแบบมาจากเธอมิเพี้ยน "อีกอย่าง... ผมแค่เบื่อที่จะต้องเดินตามทางที่คนอื่นปูไว้ให้" เซลิน่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นางยกนิ้วเรียวขึ้นแตะคางของเร็นแผ่วเบา สัมผัสเย็นเฉียบผ่านผิวเนื้อเสมือนจริงทำเอาเร็นสะดุ้งเล็กน้อย ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอ่ยถามอะไร มือขาวผ่องนั้นก็สะบัดออกเบื้องหน้า เรียกหน้าต่างระบบสีทองอร่ามที่เต็มไปด้วยโค้ดลับซับซ้อนขึ้นมาขวางกลางอากาศ [ภารกิจลับระดับ SSS: ‘รังสีแห่งการเกิดใหม่’ ถูกกระตุ้นโดยผู้ดูแลหอคอยเซลิน่า] [เป้าหมาย: เดินทางสู่ ‘หุบเขาซากอสูร’ ภายใน 24 ชั่วโมง และทำการชุบชีวิต ‘ราชלבมอนสเตอร์โบราณ’ ที่ถูกทอดทิ้งให้สำเร็จ] [บทลงโทษหากล้มเหลว: ลบตัวละครถาวรและรีเซ็ตข้อมูลชีวมิติของผู้เล่นทั้งหมด] เซลิน่าหรี่ตามองตัวเลขถอยหลังที่เริ่มเดินเครื่องสีแดงฉาน นางโน้มใบเข้าไปกระซิบข้างหูเร็นด้วยน้ำเสียงกระเส่าและเย้ายวน ทว่าแฝงไว้ด้วยความกดดันที่ทำเอาลมหายใจสะดุด "ทางเลือกอยู่ตรงหน้าแล้ว เจ้าลูกศิษย์ตัวแสบ... จะเดินออกไปตายอย่างวีรบุรุษข้างนอกนั่น หรือจะยอมให้ฉัน ‘ฝึกสอน’ ให้เธอจนกว่าจะไม่มีใครกล้าขวางทางเธอได้อีก... เลือกเอาสิคะ" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับกิลด์ป่วนๆ นี้ด้วยกันนะคะ!