การทรยศของมิตร

“เจ้าทำอะไรลงไป... คาร์ลอส?” เสียงของเซเลสเทียสั่นพร่าท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นราวกับจะสูบอากาศออกจากปอด ในห้องสมุดลับใต้หอคอยต้องห้าม แสงจากตะเกียงเวทมนตร์วูบไหวราวกับลมหายใจที่กำลังจะขาดห้วง ตรงหน้าของเธอไม่ใช่ศัตรูที่ไหน แต่เป็นชายหนุ่มผู้เป็นที่พึ่งพิงเพียงหนึ่งเดียวในยามที่โลกทั้งใบหันหลังให้เธอ คาร์ลอสยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าแท่นศิลาจารึก มือหนาที่เคยอบอุ่นกลับดูเย็นชาและสั่นเทาขณะถือคทาโลหะกลไกที่กำลังส่องประกายสีม่วงคล้ำ—สีของมนตราต้องห้ามที่กัดกินจิตวิญญาณ “ฉัน... ฉันทำสิ่งที่ต้องทำไงล่ะ เซเลสเทีย” คาร์ลอสตอบ เสียงของเขาทุ้มต่ำและราบเรียบเกินไป มันไม่ใช่โทนเสียงที่เธอคุ้นเคย ดวงตาคู่คมที่เคยฉายแววความเห็นอกเห็นใจบัดนี้ถูกเคลือบด้วยม่านหมอกสีดำสนิท ไร้ซึ่งร่องรอยของความเป็นมนุษย์ เซเลสเทียขยับถอยหลัง ก้าวเท้าของเธอสัมผัสได้ถึงพื้นหินที่เย็นเฉียบ เธอพยายามรวบรวมสมาธิเพื่อเรียกเวทธาตุน้ำมาสร้างเกราะกำบัง แต่ทว่า... พลังเวทในอากาศรอบตัวกลับถูกสูบหายไปสิ้น ราวกับห้องนี้กลายเป็นสุญญากาศทางเวทมนตร์ “นายไม่ได้ทำเพื่อตัวเอง” เซเลสเทียรวบรวมสติ แม้หัวใจจะบีบตัวด้วยความเจ็บปวดจากการถูกหักหลัง “นายกำลังถูกบงการโดยมาคัส ใช่ไหม? บอกฉันสิ ว่ามันไม่ใช่ความตั้งใจของนายจริงๆ” คาร์ลอสแค่นหัวเราะ เสียงนั้นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของเด็กสาว “มาคัส? เขาเป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง... เช่นเดียวกับเจ้าที่หลงเชื่อว่าความเก่งกาจของเจ้าจะช่วยไขปริศนาหอคอยนี่ได้ เจ้าช่างไร้เดียงสานัก เซเลสเทีย” เขาขยับตัวก้าวเข้ามาหาอย่างเชื่องช้า แต่ทุกย่างก้าวกลับแฝงด้วยเจตนาสังหารที่ชัดเจน เซเลสเทียสังเกตเห็นรอยประทับรูปอักขระโบราณที่ข้อมือของเขา มันเต้นตุบๆ ตามจังหวะหัวใจที่ผิดปกติ นั่นคือคำสาป 'พันธนาการทมิฬ' สิ่งที่เธอเคยอ่านพบในบันทึกที่สูญหายของบรรพบุรุษ “อย่าเข้ามา!” เซเลสเทียตวาดพลางวาดมือในอากาศ พยายามเค้นพลังธาตุไฟที่หลงเหลือเพียงน้อยนิดสร้างเป็นเปลวเพลิงกั้นกลาง แต่คาร์ลอสกลับปัดมันทิ้งได้อย่างง่ายดายด้วยกลไกเวทมนตร์ที่เขาดัดแปลงขึ้นมาเพื่อต้านทานพลังสี่ธาตุโดยเฉพาะ “เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าข้าคือคนที่สร้างกลไกพวกนี้ขึ้นมากับมือ?” เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้เธอได้กลิ่นไอความตายที่โชยออกมาจากร่างของเขา “พลังของเจ้าไร้ความหมายเมื่อเผชิญหน้ากับเหตุผลที่แท้จริงของโลกใบนี้” “ฉันไม่เชื่อ... ฉันไม่เชื่อว่านายจะทิ้งความทรงจำที่เรามีร่วมกันได้ลง!” เซเลสเทียตะโกน พยายามประคองสติไม่ให้แตกสลาย เธอเห็นประกายความลังเลวูบหนึ่งในแววตาของเขา—เพียงชั่วครู่เดียวเท่านั้นก่อนที่ม่านสีดำจะกลืนกินมันไปอีกครั้ง “ความทรงจำคือพันธนาการของคนอ่อนแอ” คาร์ลอสคว้าข้อมือเธอไว้แน่น มือของเขาเย็นจัดจนเธอรู้สึกถึงความเยือกแข็งที่แล่นผ่านผิวหนังเข้าไปถึงกระดูก “จงส่งมอบกุญแจศิลาในจิตสำนึกของเจ้ามาซะ ก่อนที่ข้าจะต้องทำให้เจ้าต้องเจ็บปวดมากกว่านี้” เซเลสเทียกัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด ในหัวของเธอมีเพียงภาพความทรงจำที่แตกสลาย เธอจะสู้เพื่อนสนิทที่ถูกบงการได้อย่างไรในเมื่อเขารู้จุดอ่อนของเธอดีที่สุด? ความโดดเดี่ยวที่เธอเคยกลัวบัดนี้กลับมาตอกย้ำอีกครั้ง แต่ในความมืดมิดนั้น เธอกลับสัมผัสได้ถึงกระแสพลังงานบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกใต้พื้นหิน—มันคือพลังธาตุดินที่เธอเพิ่งค้นพบว่าเชื่อมโยงกับหอคอยแห่งนี้โดยตรง เธอหลับตาลง ตัดสินใจทำสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด “ถ้าเจ้าต้องการมันนัก... ก็เอาไปเลย!” เซเลสเทียไม่รอช้า เธอสลัดข้อมือออกและกระแทกฝ่ามือลงบนพื้นหิน พื้นห้องสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงกลไกโบราณคำรามราวกับสัตว์ป่าที่ตื่นจากหลับใหล ไม่ใช่เธอที่เรียกพลังจากภายนอก แต่เธอกำลังเปิดประตูมิติที่หอคอยพยายามปิดตายเอาไว้! คาร์ลอสเบิกตากว้างเมื่อเห็นแสงสีทองพุ่งขึ้นจากพื้นดินรอบตัวเซเลสเทีย มันไม่ใช่พลังเวทมนตร์ธรรมดา แต่มันคือตราประทับแห่งผู้ดูแลหอคอยที่แท้จริง! ทันใดนั้น ร่างของอาจารย์ใหญ่มาคัสก็ปรากฏขึ้นจากเงามืดที่มุมห้อง เสียงปรบมือของเขาดังก้องไปทั่วโถงกว้างอย่างเยือกเย็น “ยอดเยี่ยมมาก เซเลสเทีย... ข้าพยายามมานานหลายทศวรรษเพื่อจะเปิดกลไกนี้ และในที่สุด เจ้าก็ทำสำเร็จ” ทว่าก่อนที่มาคัสจะได้ย่างกรายเข้ามาใกล้ คาร์ลอสที่ควรจะอยู่ภายใต้การควบคุมกลับหันคมดาบเวทมนตร์เข้าหาคอหอยของอาจารย์ใหญ่ด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ พร้อมกับกระซิบด้วยเสียงที่สั่นเครือแต่แฝงด้วยความแค้นที่สั่งสมมานาน “ข้าไม่ได้ทำเพื่อท่าน... และเรายังไม่จบกัน เซเลสเทีย วิ่งไปซะ!” ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความลับอันดำมืดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ แอสทริดธาตุมนต์