คืนล้างแค้น

“อย่าได้ริอาจขยับเขยื้อนแม้แต่นิ้วเดียว... ถ้าไม่อยากเห็นเพื่อนรักของเธอหัวหลุดจากบ่า” ปลายมีดสั้นอาบยาพิษสีม่วงคล้ำกดลงบนลำคอระหงของคาร์ลอสจนผิวหนังเริ่มเปลี่ยนสีเป็นรอยช้ำ เซเลสเทียชะงักกึกกลางอากาศ เวทมนตร์สี่ธาตุที่กำลังก่อตัวอยู่รอบปลายนิ้วสั่นไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมกรรโชก เธอไม่ได้สะดุ้งเพราะความกลัว แต่ความเย็นเยียบกำลังแล่นปราดไปทั่วกระดูกสันหลังเมื่อเงาที่ซ่อนตัวอยู่ใต้เงามืดของหอคอยต้องห้ามก้าวออกมา ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นราวกับอากาศถูกดูดออกไปจนหมดสิ้น ร่างนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น ‘เอเลน่า’ เพื่อนสนิทที่เธอเพิ่งร่วมโต๊ะอาหารด้วยเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน แววตาที่เคยใสซื่อและอบอุ่นบัดนี้กลับว่างเปล่าราวกับแก้วที่แตกร้าว ทิ้งไว้เพียงประกายสีแดงก่ำของอาคมต้องห้ามที่เต้นตุบๆ อยู่ในรูม่านตา “เอเลน่า... ทำไมกัน?” เซเลสเทียถาม เสียงของเธอราบเรียบจนน่ากลัว ทว่ามือที่ถือคทาเวทมนตร์กลับสั่นเทาเล็กน้อย ความทรงจำเกี่ยวกับรอยยิ้มของเอเลน่าที่เคยแบ่งปันขนมหวานให้เธอกำลังพังทลายลงเหมือนปราสาททรายที่โดนคลื่นซัด “ทำไมงั้นเหรอ?” เอเลน่าแค่นหัวเราะ เสียงของเธอฟังดูบิดเบี้ยวราวกับมีคนสองคนพูดทับซ้อนกันอยู่ “เพราะร่างกายนี้มันเบื่อหน่ายกับบทบาท ‘เพื่อนสาวผู้ซื่อสัตย์’ เต็มทนแล้วน่ะสิ เซเลสเทีย เธอรู้ไหมว่าการต้องเสแสร้งทำเป็นห่วงใยคนที่ขัดขวาง ‘ท่าน’ มันน่ารำคาญแค่ไหน” คาร์ลอสขยับกรามแน่น เลือดซึมออกมาจากรอยบาดเล็กๆ ที่คอ เขาไม่ได้พยายามดิ้นรน แต่เขากำลังส่งกระแสจิตมาถึงเซเลสเทียผ่านวงแหวนเวทมนตร์ที่ข้อมือ *‘อย่าสนใจฉัน... ร่ายเวทผนึกธาตุสี่ผสานเสียที เซเลสเทีย! หล่อนไม่ใช่เอเลน่าคนเดิมแล้ว!’* เซเลสเทียหลับตาลงชั่วขณะ เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเวทมนตร์ที่คุ้นเคย กลิ่นเหม็นเน่าที่ซ่อนอยู่ใต้กลิ่นน้ำหอมดอกไม้จางๆ กลิ่นเดียวกับที่เธอเคยสัมผัสได้จากห้องทำงานของอาจารย์ใหญ่มาคัส... คำพูดของเขาที่ว่า ‘ร่างที่สมบูรณ์กลับมาหาแม่แล้ว’ ก้องอยู่ในหัว “เธอไม่ใช่เอเลน่า” เซเลสเทียลืมตาขึ้น แววตาของเธอเปลี่ยนไปเป็นความเด็ดเดี่ยวเยือกเย็น “เธอเป็นแค่ภาชนะที่อาจารย์ใหญ่ใช้ทิ้งขยะทางเวทมนตร์” “ปากดีนักนะ!” เอเลน่าตวาด ร่างของเธอพุ่งวาบเข้าหาเซเลสเทียด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ เปลวไฟสีดำสนิทปะทุออกมาจากฝ่ามือของเธอ มันไม่ใช่ไฟที่ให้ความร้อน แต่เป็นไฟที่เผาผลาญวิญญาณ เซเลสเทียตวัดมือขึ้น ม่านพลังสี่ธาตุปรากฏขึ้นเป็นชั้นๆ โล่ดินสกัดกั้นการโจมตี ตามด้วยสายลมที่โหมพัดเพื่อผลักดันศัตรูออกไป เธอเคลื่อนที่พริ้วไหวราวกับสายน้ำ หลบหลีกคมมีดที่เฉียดผ่านแก้มไปเพียงมิลลิเมตร ทุกการเคลื่อนไหวของเธอแม่นยำและไร้ซึ่งความลังเล “คาร์ลอส!” เธอตะโกนขณะกระโดดขึ้นไปบนยอดเสาหิน คาร์ลอสอาศัยจังหวะที่เอเลน่าเสียหลักจากการปะทะ พลิกตัวใช้กลไกเวทมนตร์ที่ข้อมือปล่อยกระแสไฟฟ้าช็อตใส่ร่างของหญิงสาว แม้จะเพียงชั่วครู่แต่ก็เพียงพอให้เอเลน่าชะงัก ในเสี้ยววินาทีนั้น เซเลสเทียรวบรวมพลังเวททั้งหมดไว้ที่ปลายนิ้ว เปลวไฟสีทอง สายน้ำที่หมุนวน ดินที่แข็งแกร่ง และสายลมที่เฉียบคม หลอมรวมกันเป็นศัสตราเวทสี่ธาตุในมือขวาของเธอ เธอไม่ได้ตั้งใจจะฆ่า แต่เธอต้องผนึกตัวตนที่ครอบงำเพื่อนของเธอไว้ให้ได้ “ข้ามอบอิสระให้จิตวิญญาณที่ถูกจองจำ!” เซเลสเทียประกาศก้อง พลังอัดกระแทกเข้าใส่หน้าอกของเอเลน่าจนร่างนั้นกระเด็นไปกระแทกกับกำแพงหอคอยจนสั่นสะเทือน ทว่า... แทนที่จะเห็นความพ่ายแพ้ เอเลน่ากลับเงยหน้าขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่กว้างจนดูน่าประหลาด เสียงกระดูกลั่นเปรี๊ยะดังออกมาจากร่างของหญิงสาว ก่อนที่ดวงตาของเธอจะเปลี่ยนเป็นสีทองสว่างจ้า และเสียงที่เอ่ยออกมานั้นไม่ใช่เสียงของเพื่อนสาวของเธออีกต่อไป แต่เป็นเสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจที่เธอคุ้นเคยดีที่สุดในโรงเรียนแห่งนี้ “เก่งมาก... เซเลสเทีย” เสียงของอาจารย์ใหญ่มาคัสดังออกมาจากลำคอของเอเลน่า “ลูกสาวผู้มีเวทมนตร์ที่สมดุลที่สุด... พลังของเจ้าช่างงดงามราวกับผลไม้ที่สุกงอมพร้อมจะถูกเก็บเกี่ยว” พื้นหอคอยใต้อาคมสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ประตูกลที่ปิดตายมานานหลายศตวรรษค่อยๆ เลื่อนเปิดออกด้วยเสียงครืดคราดที่ชวนขนลุก แสงสว่างสีเขียวมรกตพุ่งออกมาจากความมืดมิดภายในนั้น และสิ่งที่ก้าวออกมาจากหลังประตู ไม่ใช่อาจารย์ใหญ่มาคัส... แต่เป็นร่างโคลนที่มีใบหน้าเหมือนกับเซเลสเทียทุกประการ! ร่างนั้นเดินตรงมาหาเธอ พร้อมกับดวงตาที่ว่างเปล่าราวกับหุ่นเชิด ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของเธอแข็งค้าง “ในที่สุด... แม่ก็ได้เจอตัวตายตัวแทนที่สมบูรณ์แบบเสียทีนะ จ๊ะ... ลูกรัก” ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความลับอันดำมืดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ - แอสทริดธาตุมนต์