การตัดสินใจครั้งใหญ่

"ถ้าเธอเดินเข้าไปในนั้น... นั่นหมายความว่าเธอเลือกที่จะเป็นศัตรูกับคนทั้งโรงเรียน รวมถึงฉันด้วย" เสียงของคาร์ลอสแหบพร่าราวกับถูกบีบคั้นด้วยแรงอัดอากาศ เขากำด้ามไม้เท้าเวทมนตร์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ยืนขวางทางเชื่อมระหว่างระเบียงหินอ่อนกับประตูเหล็กกล้าที่ขึ้นสนิมเขรอะ ซึ่งเป็นทางเข้าสู่ 'หอคอยต้องห้าม' เซเลสเทียไม่ได้หันกลับไปมอง เธอเพียงแค่นิ่งเงียบ สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่สลักตรามังกรสี่หัวบนบานประตูที่กำลังสั่นไหวเบาๆ ราวกับมีลมหายใจของสิ่งมีชีวิตอยู่เบื้องหลัง มันไม่ใช่แค่เรื่องของความอยากรู้อยากเห็น แต่มันคือการตามหาชิ้นส่วนความทรงจำที่หายไปในคืนที่ตระกูลของเธอถูกกวาดล้าง "คาร์ลอส... นายเป็นคนเดียวที่รู้ว่าทำไมฉันถึงต้องทำ" เซเลสเทียตอบ เสียงของเธอราบเรียบ หากทว่าแฝงไปด้วยความร้าวรานที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น "ครอบครัวฉันไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุทางเวทมนตร์ และท่านอาจารย์ใหญ่มาคัสไม่ใช่ผู้ใจดีที่รับเลี้ยงเด็กกำพร้าอย่างที่ใครๆ เขาคิดกันหรอกนะคะ" "ฉันรู้!" คาร์ลอสตะคอก เสียงนั้นสะท้อนไปตามทางเดินแคบๆ "แต่ที่นั่นมันไม่ใช่สถานที่สำหรับมนุษย์! กฎที่ตั้งไว้มันมีไว้เพื่อคุ้มครองพวกเราจากสิ่งที่อยู่ในหอคอยนั้น ไม่ใช่เพื่อกักขังความจริงอย่างที่เธอพยายามจะหลอกตัวเอง!" เซเลสเทียหมุนตัวกลับมา เผยให้เห็นดวงตาสีเทาหม่นที่สั่นไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาสงบนิ่งดั่งน้ำแข็ง เธอค่อยๆ ชูมือขวาขึ้น ละอองเวทมนตร์สีฟ้าครามดั่งสายน้ำและสีแดงเพลิงดั่งลาวาก่อตัวขึ้นรอบปลายนิ้ว ความสมดุลของธาตุที่หาได้ยากยิ่งในหมู่จอมเวทแสดงถึงพลังที่เหนือชั้นของเธอ "ถ้านายต้องการจะหยุดฉัน ก็ต้องทำเดี๋ยวนี้ค่ะคาร์ลอส เพราะถ้าฉันก้าวเท้าเข้าไปแล้ว... ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต ฉันก็จะเปิดประตูบานนี้ออกให้ได้" คาร์ลอสชะงัก สายตาเขามองเห็นความมุ่งมั่นที่น่ากลัวนั่น มันไม่ใช่ความโกรธแค้น แต่มันคือความสิ้นหวังที่แปรเปลี่ยนเป็นแรงขับเคลื่อนอันมหาศาล เขาถอยหลังหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ปล่อยให้ร่างบางของเซเลสเทียเดินผ่านหน้าไปราวกับภูตผี มือของเธอแตะลงบนพื้นผิวเย็นเฉียบของบานประตูทันทีที่เดินถึง ทันใดนั้น กลไกเวทมนตร์นับร้อยในหอคอยก็เริ่มทำงาน เสียงฟันเฟืองที่ขบกันดังก้องกังวานราวกับเสียงหัวใจของยักษ์ใหญ่ที่กำลังตื่นจากการหลับใหลยาวนาน เซเลสเทียหลับตาลง สื่อสารกับธาตุทั้งสี่ที่ไหลเวียนอยู่ในตัว ความรู้สึกถึงกระแสมานาที่ผิดปกติพุ่งเข้าปะทะกับประสาทสัมผัส มันไม่ใช่มานาบริสุทธิ์ แต่มันเต็มไปด้วยความอาฆาตและไอสังหารของคนที่ตายไปแล้วภายในหอคอยแห่งนี้ "เธอคิดว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่... เซเลสเทีย?" เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจดังมาจากด้านหลัง ทั้งสองคนสะดุ้งสุดตัว เซเลสเทียหันกลับไปพบกับร่างของอาจารย์ใหญ่มาคัสที่ยืนอยู่กลางเงามืดของเสาหิน ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยแสงสีม่วงที่น่าสะพรึงกลัว ในมือถือไม้เท้าที่สลักจากกระดูกมังกรโบราณ "อาจารย์ใหญ่..." คาร์ลอสเปล่งเสียงแทบไม่ได้ยิน "ความอยากรู้อยากเห็นเป็นดาบสองคม เสมอมา" มาคัสเดินเข้ามาใกล้ขึ้น ทุกย่างก้าวที่เขากดลงบนพื้นหินดูเหมือนจะทำให้บรรยากาศหนักอึ้งขึ้นเป็นทวีคูณ "เธอคิดว่าเด็กอย่างเธอจะค้นพบความลับที่สภาจอมเวทพยายามซ่อนไว้มากว่าร้อยปีได้งั้นรึ? ช่างเป็นความทะเยอทะยานที่น่าขบขันจริงๆ" เซเลสเทียไม่ตอบโต้อย่างไร้สติ เธอแอบรวบรวมเวทลมไว้ที่ฝ่าเท้าเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการหลบหลีก "ถ้าความลับนั้นคือสิ่งที่บริสุทธิ์ ทำไมต้องมีเวทมนตร์พันธนาการหนาแน่นขนาดนี้ล่ะคะ? ทำไมต้องปิดตายหอคอยที่พ่อแม่ของฉันเคยเป็นผู้ดูแล?" มาคัสหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงที่แห้งแล้งและเย็นเยียบ "เพราะในนั้นไม่ได้มีแค่ความลับ... มันมี 'บางอย่าง' ที่รอคอยจะกลืนกินคนที่มีสายเลือดอย่างเธออยู่ยังไงล่ะ" ทันใดนั้น บานประตูหอคอยก็เริ่มแยกออกจากกันโดยที่เซเลสเทียไม่ได้ลงมือทำอะไร ความมืดมิดที่หนาแน่นกว่าปกติพวยพุ่งออกมาจากช่องว่างนั้น พร้อมกับเสียงกระซิบที่ฟังดูคล้ายชื่อของเธอซ้ำไปซ้ำมา "เซเลสเทีย... เข้ามาสิ... ลูกสาวแห่งพันธสัญญา..." เซเลสเทียรู้สึกถึงแรงดึงดูดประหลาดที่ฉุดกระชากดวงวิญญาณของเธอ มันไม่ใช่แรงดึงดูดทางกายภาพ แต่เป็นพันธนาการที่เชื่อมโยงระหว่างเลือดของเธอกับหอคอยแห่งนี้โดยตรง เธอหันไปมองคาร์ลอสที่ทำหน้าตื่นตระหนก ก่อนจะตัดสินใจก้าวเท้าเข้าไปในความมืดนั้นโดยไม่หันกลับมามองอีก แต่เมื่อเธอพ้นบานประตูเข้าไปเพียงครึ่งก้าว ร่างของเธอก็ต้องหยุดชะงัก แสงสลัวจากคบเพลิงในหอคอยเผยให้เห็นร่างของชายคนหนึ่งที่นั่งพิงผนังอยู่ด้านใน ร่างนั้นดูอ่อนแรง สวมเครื่องแต่งกายแบบเดียวกับอาจารย์ใหญ่มาคัสไม่มีผิดเพี้ยน แต่ใบหน้านั้นกลับดูเหมือนใครบางคนที่เซเลสเทียคุ้นเคยเป็นอย่างดี... ใบหน้าของชายที่เธอคิดว่าตายไปแล้วในกองเพลิงเมื่อสิบปีก่อน เขาลืมตาขึ้น เผยให้เห็นดวงตาที่มีสีสันของธาตุทั้งสี่ที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "อย่า... เซเลสเทีย... อย่าก้าวเข้ามาหาฉัน... เพราะฉันคือ 'คำสาป' ที่แท้จริงของเธอนะลูกรัก" ความลับที่ถูกปิดตายไว้ภายใต้หอคอยต้องห้ามกำลังจะถูกเปิดเผย พร้อมกับการเผชิญหน้ากับความจริงที่อาจเปลี่ยนชะตากรรมของโลกเวทมนตร์ไปตลอดกาล แล้วเซเลสเทียจะเลือกทำอย่างไรในเมื่อศัตรูที่ร้ายกาจที่สุด กลับกลายเป็นคนเดียวที่เธอโหยหามาทั้งชีวิต ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความลับอันดำมืดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ แอสทริดธาตุมนต์