ผลกระทบของเวทมนตร์

“ร่องรอยของเขาไม่ได้แค่หายไป แต่มันถูก ‘ลบ’ ออกไปจากโครงสร้างของมิติด้วยซ้ำค่ะ” เซเลสเทียเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องสมุดลับใต้หอคอย มือเรียวบางของเธอสั่นเทาเล็กน้อยขณะแตะลงบนตำราเวทมนตร์ที่เคยมีชื่อของคาร์ลอสจารึกอยู่ ทว่าตอนนี้บนหน้ากระดาษกลับเหลือเพียงพื้นที่ว่างเปล่า ราวกับว่าเด็กหนุ่มคนนั้นไม่เคยถือกำเนิดขึ้นมาในโลกใบนี้ บรรยากาศโดยรอบดูแปลกไปกว่าทุกวัน พลังงานเวทมนตร์ในอากาศที่เคยไหลเวียนอย่างสมดุล กลับกลายเป็นไอสีเทาขุ่นมัวที่เกาะกินไปตามผนังหินราวกับราดำที่ลุกลาม หอคอยที่เคยโอ่อ่าเริ่มสั่นไหวเบาๆ พร้อมกับรอยร้าวที่ปรากฏขึ้นบนเพดานอย่างช้าๆ แต่ชัดเจน “เธอจะบอกว่า พลังงานด้านลบกำลังกัดกินตัวตนของเขาอย่างนั้นหรือ?” เสียงแหบพร่าของอาจารย์ใหญ่มาคัสดังขึ้นจากเงามืดด้านหลัง แม้ท่าทีจะดูเป็นกังวล แต่เซเลสเทียสังเกตเห็นแววตาที่เต้นระริกด้วยความพึงพอใจอย่างประหลาดในดวงตาคู่นั้นของเขา เซเลสเทียหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีอเมทิสต์ของเธอหรี่ลง จ้องมองผู้มีอำนาจสูงสุดของโรงเรียนด้วยสายตาคมกริบ “อาจารย์ใหญ่คะ... ท่านดูไม่แปลกใจเลยสักนิดที่เพื่อนสนิทที่สุดของหนูหายตัวไป ทั้งที่ท่านเองไม่ใช่หรือคะที่เน้นย้ำเรื่องความปลอดภัยของนักเรียนเป็นอันดับหนึ่ง?” มาคัสเดินก้าวออกมาจากเงามืด ชายเสื้อคลุมสีรัตติกาลของเขาลากผ่านฝุ่นผงที่กำลังลอยคว้าง “นักเรียนที่ไม่มีตัวตนย่อมไม่มีความเสี่ยงต่ออันตราย จริงไหมล่ะเซเลสเทีย? โรงเรียนของเรากำลังปรับสมดุลใหม่ พลังงานที่คาร์ลอสเคยถือครอง... ตอนนี้มันกลายเป็นส่วนหนึ่งของเสาหลักหอคอยไปแล้ว” คำพูดนั้นเปรียบเสมือนเข็มแหลมที่พุ่งเข้าทิ่มแทงใจของเด็กสาว เซเลสเทียกำหมัดแน่น พลังธาตุทั้งสี่ในกายเริ่มปั่นป่วน เธอรู้สึกได้ถึงไอความเย็นเยือกจากธาตุน้ำ ความร้อนระอุของธาตุไฟ และความสั่นไหวของธาตุดินที่โอบล้อมรอบตัวเธอ ภายนอกหน้าต่างบานใหญ่ เสียงกรีดร้องของนักเรียนคนอื่นๆ ดังแว่วมาตามสายลม ไม่ใช่เสียงกรีดร้องจากความกลัวธรรมดา แต่เป็นเสียงที่บ่งบอกถึงการสูญเสียตัวตน เมื่อหันมองออกไป เซเลสเทียเห็นต้นไม้ในสวนเวทมนตร์ค่อยๆ เหี่ยวเฉาเป็นสีนิล และเหล่านักเรียนชั้นปีต่ำที่กำลังยืนนิ่งค้าง ราวกับรูปปั้นที่ไร้วิญญาณ “ท่านกำลังทำลายโรงเรียนนี้... เพื่ออะไรกันแน่?” เธอถาม เสียงของเธอเย็นชาและหนักแน่นขึ้นเรื่อยๆ “เพื่อเปิดประตูสู่สิ่งที่อยู่ลึกกว่านั้น” มาคัสก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นไอเวทมนตร์สาปแช่งที่รุนแรง “ศัสตราเวทสี่ธาตุของเธอคือกุญแจสุดท้าย ไม่ใช่เพื่อปกป้องโรงเรียน แต่เพื่อถอนคำสาปที่พันธนาการหอคอยแห่งนี้มานับพันปี และหากต้องสังเวยด้วยตัวตนของเพื่อนเธอก่อน... นั่นก็เป็นราคาที่คุ้มค่าไม่ใช่หรือคะ?” เซเลสเทียไม่ได้ตอบ แต่เธอรวบรวมพลังเวททั้งหมดที่ปลายนิ้ว เปลวไฟสีน้ำเงินลุกโชนขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของห้องสมุด เธอไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเขาในทันที แต่เธอต้องถ่วงเวลาเพื่อทำความเข้าใจกลไกที่กำลังทำลายโรงเรียนนี้อยู่ ทันใดนั้นเอง ผนังห้องสมุดก็ระเบิดออกด้วยพลังงานมหาศาล เสียงกรีดร้องของความว่างเปล่าดังก้องไปทั่วอาณาบริเวณ กระจกทุกบานในโรงเรียนแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับร่างของคาร์ลอสที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศชั่วพริบตา—แต่เขาไม่ได้มาในสภาพที่เป็นมนุษย์ ร่างกายของเขากึ่งโปร่งแสงและเต็มไปด้วยอักขระเวทมนตร์โบราณที่ส่องสว่างสีเลือด เขามองมาที่เซเลสเทียด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ก่อนจะเอ่ยชื่อเธอออกมาเป็นครั้งสุดท้าย “หนีไป... เซเลสเทีย... อย่า... เชื่อ... เขา...” ร่างของเขาสลายกลายเป็นละอองสีทองและหายวับไปอีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายที่คุ้นเคยที่เริ่มจางหายไปจนเกือบหมดสิ้น มาคัสหัวเราะออกมาเบาๆ ขณะที่แสงสีเลือดจากอักขระบนผนังเริ่มขยายตัวครอบคลุมทุกตารางนิ้วของโถงทางเดิน ในเสี้ยววินาทีก่อนที่สติของเซเลสเทียจะดับวูบไปจากแรงปะทะของพลังงานนั้น เธอสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติ... มือของใครบางคนเอื้อมมาคว้าข้อมือเธอไว้จากด้านหลัง พร้อมกับเสียงกระซิบที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่กลับทำเอาหัวใจของเธอหยุดเต้นไปชั่วขณะ *“ฉันยังไม่หายไปไหน... และตอนนี้ ฉันก็เห็น ‘ความลับ’ ที่อาจารย์ใหญ่ซ่อนไว้หลังดวงตาคู่นั้นแล้ว”* เซเลสเทียลืมตาโพลงขึ้นในความมืดมิดที่ไร้สิ้นสุด พร้อมกับสัมผัสที่เย็นเฉียบจากปลายนิ้วของคาร์ลอสที่ทิ้งไว้บนฝ่ามือของเธอ... มันไม่ใช่รอยประทับธรรมดา แต่มันคือแผนผังการทำลายล้างหอคอยที่ซ่อนอยู่ในจิตใต้สำนึกของเธอเอง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้กับเซเลสเทียนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ แอสทริดธาตุมนต์