แผนการร้ายเบื้องหลัง

"อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากให้ละอองเวทนี่กลายเป็นใบมีดกรีดลำคอของอาจารย์" น้ำเสียงของเซเลสเทียราบเรียบ ทว่าสั่นสะเทือนด้วยอำนาจธาตุลมที่หมุนวนอยู่รอบปลายนิ้ว เธอยืนอยู่เบื้องหลังเงาร่างสูงใหญ่ของอาจารย์ใหญ่มาคัสภายในห้องลับใต้หอคอยต้องห้าม กลิ่นอายของความชื้นและไอเวทมนตร์โบราณอบอวลจนน่าคลื่นไส้ แสงสลัวจากตะเกียงเวทมนตร์สะท้อนให้เห็นแผ่นหลังของชายผู้กุมชะตาโรงเรียนที่กำลังสั่นไหวเพียงเล็กน้อย มาคัสไม่ได้หันกลับมา เขายังคงจดจ่ออยู่กับการวางอักขระเวทสีเลือดลงบนแท่นหินใจกลางห้อง "เธอมีความสามารถในการจับผิดที่น่าชื่นชมเสมอมา เซเลสเทีย แต่เธอคิดว่าเด็กสาวที่เพิ่งเรียนรู้การควบคุมธาตุเพียงไม่กี่ปี จะหยุดยั้งสิ่งที่จะเปลี่ยนแปลงโลกใบนี้ได้จริงหรือ?" "การเปลี่ยนโลกด้วยการทำลายผนึกที่บรรพชนอุตส่าห์สร้างไว้เพื่อกักขังความมืดน่ะหรือคะ?" เซเลสเทียขยับก้าวเข้าใกล้ จังหวะการก้าวของเธอเงียบเชียบดุจแมวป่า ในมือซ้ายของเธอกำด้ามไม้กายสิทธิ์ที่สลักจากกิ่งไม้โบราณแน่น "อาจารย์หลอกทุกคนมานานเกินไปแล้ว ความใจดีที่มอบให้พวกเรา... แท้จริงแล้วเป็นเพียงเหยื่อล่อเพื่อเตรียมการสำหรับพิธีกรรมในคืนจันทรคราสที่กำลังจะถึงนี้ใช่ไหมคะ" คาร์ลอสที่แอบสังเกตการณ์อยู่มุมมืดของห้องขมวดคิ้ว เขาเห็นความผิดปกติบางอย่างบนแท่นหิน กลไกเวทมนตร์ที่เขาคุ้นเคยกำลังทำงานย้อนกลับ มันไม่ใช่การผนึก แต่เป็นการ 'ถ่ายโอน' พลังงานมหาศาลจากหอคอยเข้าสู่ตัวผู้ร่ายเวท เขารีบกระซิบผ่านอาคมสื่อสารทางจิต "เซเลสเทีย... อย่าเข้าใกล้เขามากเกินไป กลไกที่เขากำลังทำอยู่มันดูดกลืนกระแสเวทโดยรอบ ถ้าเธอปะทะกับเขาตอนนี้ พลังของเธอจะกลายเป็นเชื้อเพลิงให้เขาทันที!" เซเลสเทียชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาสีไพลินของเธอวูบไหวแต่ยังคงความเยือกเย็น เธอเปลี่ยนท่าทางการยืนเป็นแบบพร้อมรับมือ การต่อสู้กับจอมเวทระดับอาจารย์ใหญ่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ความฉลาดของเธอไม่ได้มีไว้เพื่อบุกตะลุย แต่มีไว้เพื่อ 'อ่านเกม' "คุณไม่ได้ต้องการเปิดผนึกเพื่อทำลายหอคอย" เซเลสเทียเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอเริ่มเปลี่ยนเป็นวิเคราะห์ "แต่คุณต้องการพลังมหาศาลที่ถูกกักขังอยู่ภายในชั้นในสุดเพื่อเติมเต็ม 'เวทต้องห้าม' ที่สูญหายไป... พลังที่จะคืนชีวิตให้ใครบางคนที่ตายไปแล้ว... ใช่ไหมคะ อาจารย์ใหญ่มาคัส?" หลังประโยคนั้น มาคัสหยุดมือที่กำลังสลักอักขระทันที เขาค่อยๆ หันกลับมา เผยให้เห็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและดวงตาที่แดงก่ำราวกับถูกปีศาจครอบงำ "เธอฉลาดเกินไป... ฉลาดจนฉันไม่อาจปล่อยให้เธออยู่รอดจนถึงเช้าวันพรุ่งนี้ได้" สิ้นคำพูดของเขา ไอเวทสีดำทมิฬก็พุ่งทะลักออกมาจากร่างของมาคัส ก่อตัวเป็นงูเวทมนตร์นับร้อยพุ่งเข้าใส่เซเลสเทีย เธอดีดตัวถอยหลังอย่างรวดเร็วพร้อมสะบัดมือเรียกม่านพลังธาตุดินขึ้นมาเป็นโล่กำบัง เสียงปะทะดังกึกก้องไปทั่วห้องใต้ดิน แรงสั่นสะเทือนทำให้เพดานหินเริ่มร่วงหล่นลงมา "คาร์ลอส! ทำลายวงจรกลไกที่แท่นหิน เดี๋ยวนี้!" เซเลสเทียตะโกนแข่งกับเสียงระเบิดของเวทมนตร์ คาร์ลอสกัดฟันกรอด เขาตัดสินใจพุ่งตัวออกจากเงามืด มือหนาหยิบอุปกรณ์ชิ้นเอกที่เขาสร้างขึ้นเพื่อหยุดกลไกเวทมนตร์ออกมา แต่ทว่า... ก่อนที่เขาจะเข้าถึงแท่นหินได้ เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเข้าห้องลับ พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิด คนผู้นั้นสวมชุดคลุมสีเงินยาว กลิ่นอายเวทมนตร์ที่แผ่ออกมานั้นรุนแรงและเยือกเย็นจนทำให้แม้แต่มาคัสยังต้องหยุดชะงัก "พอได้แล้ว... มาคัส" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยอำนาจสั่งการดังขึ้น คนผู้นั้นก้าวเข้ามาในแสงไฟ เผยให้เห็นใบหน้าที่เซเลสเทียแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง "การแสดงของเธอ จบลงเพียงเท่านี้" เซเลสเทียเบิกตากว้าง มือที่ถือไม้กายสิทธิ์สั่นเทาด้วยความตื่นตะลึง บุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'อดีตอาจารย์ใหญ่' ผู้ซึ่งได้รับการขนานนามว่าเสียชีวิตไปนานแล้วจากการสำรวจหอคอยอาถรรพ์เมื่อสิบปีก่อน และที่น่ากลัวกว่านั้นคือ... ในมือของเขา กำลังถือ 'กุญแจผนึก' ชิ้นสุดท้ายที่ควรจะถูกทำลายไปนานแล้ว มาคัสทรุดเข่าลงกับพื้นด้วยความเคารพอย่างสูง "ท่านอาจารย์... ข้าทำตามแผนที่ท่านสั่งทุกประการ" ชายคนนั้นหันมามองเซเลสเทีย ดวงตาของเขาว่างเปล่าไร้ความรู้สึก "ยินดีที่ได้พบกันนะ เซเลสเทีย... หลานสาวเพียงคนเดียวของฉัน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นระทึกไปกับเซเลสเทียในตอนนี้นะคะ ด้วยรักจากใจ แอสทริดธาตุมนต์