การแข่งขันประชันเวท

“จงทำลายมันเสีย... ก่อนที่มันจะทำลายเจ้า” คำพูดของหญิงสาวชุดขาวในกระจกเงาแห่งห้วงมิตินั้นยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท ราวกับเสียงกระซิบจากความตาย เซเลสเทียกำไม้กายสิทธิ์ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ท่ามกลางเสียงโห่ร้องกึกก้องของเหล่านักเรียนในลานประลองเวทแห่งโรงเรียนอาคาเดเมียแห่งเวทมนตร์ “เซเลสเทีย! เจ้ากำลังเหม่ออะไรอยู่? คู่ต่อสู้ของเจ้าเริ่มร่ายเวทแล้วนะ!” เสียงกระซิบของคาร์ลอสที่ยืนอยู่ข้างสนามดึงสติเธอให้กลับมาเผชิญหน้ากับความเป็นจริง เด็กหนุ่มทายาทตระกูลขุนนางขยับแว่นสายตาพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ราวกับจะตรวจตราความผิดปกติผ่านกลไกเวทมนตร์ขนาดจิ๋วที่เขาสร้างขึ้นเอง “ฉันไม่ได้เหม่อหรอกคาร์ลอส... ฉันแค่กำลังคิดว่า ทำไมอาจารย์ใหญ่มาคัสถึงจ้องมองมาทางนี้ไม่วางตา” เซเลสเทียเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาของเธอวูบไหวเพียงครู่เดียวเมื่อเหลือบไปเห็นเงาร่างของชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีดำสนิทบนอัฒจันทร์ฝั่งประธาน เขานั่งนิ่งดุจรูปปั้น แต่รอยยิ้มที่มุมปากนั้นกลับแฝงความหมายบางอย่างที่ทำให้ขนลุกชัน “จำไว้ว่าการแข่งขันครั้งนี้คืองานฉากหน้า” คาร์ลอสกำชับ “เราต้องหาจังหวะที่เซนเซอร์เวทมนตร์ของหอคอยทำงานผิดพลาดในช่วงที่พลังธาตุปะทะกัน หากเจ้าใช้เวทมนตร์สี่ธาตุที่สมดุลปล่อยออกมาพร้อมกัน มันจะสร้างแรงกระเพื่อมที่เปิดเผยช่องโหว่ของกำแพงเวทมนตร์รอบหอคอยได้” เซเลสเทียพยักหน้าเบาๆ เธอก้าวเข้าสู่เขตสนามประลอง พื้นหินที่สลักลวดลายเวทมนตร์โบราณเริ่มเรืองแสงสีฟ้าอ่อนรับกับพลังในตัวเธอ “เริ่มการประชันได้!” เสียงประกาศของกรรมการดังขึ้นพร้อมกับม่านพลังที่กางออก คู่ต่อสู้ของเซเลสเทียคือรุ่นพี่ปีสี่ผู้เชี่ยวชาญเวทไฟ เขาไม่ต้องรอช้าที่จะซัดเปลวเพลิงสีส้มฉานเข้าใส่เธออย่างดุดัน ความร้อนระอุแผ่ซ่านจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว เซเลสเทียไม่ได้หลบ เธอเพียงแค่สะบัดข้อมือเบาๆ ธาตุน้ำก่อตัวเป็นโล่ไอเย็นปะทะกับเปลวเพลิงจนเกิดไอน้ำหนาทึบปกคลุมไปทั่วสนาม นี่คือโอกาสของเธอ เซเลสเทียไม่ได้ร่ายเวทเพื่อเอาชนะ เธอปิดเปลือกตาลง สัมผัสถึงกระแสพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ใต้พื้นหินสนามแข่ง พลังที่ถูกดูดซับมาจากศิลาเวทต้นกำเนิดภายในหอคอยต้องห้าม *มันอยู่ที่นั่น... พลังที่เหมือนกับของฉัน* ในขณะที่ทุกคนกำลังจดจ้องกับเปลวเพลิงที่ปะทุขึ้น เซเลสเทียตัดสินใจเร่งกระแสธาตุทั้งสี่ในร่างให้หมุนวนอย่างรุนแรง เธอไม่ได้ต้องการโจมตีรุ่นพี่ตรงหน้า แต่เธอต้องการ “เปิดประตู” ความลับของมาคัส “คาร์ลอส ดูที่นาฬิกาเวทของเจ้า!” เซเลสเทียส่งกระแสจิต คาร์ลอสที่เฝ้าสังเกตการณ์อยู่ขอบสนามตาเบิกกว้าง “ตัวเลขพลังงานในหอคอยพุ่งขึ้นสูงผิดปกติ! เซเลสเทีย เจ้ากำลังทำอะไรอยู่? ถ้าทำแบบนั้น...” “ถ้าไม่ทำแบบนี้ เราก็ไม่มีวันรู้ว่าหอคอยกำลังปิดบังอะไรอยู่!” เซเลสเทียปลดปล่อยแรงอัดมหาศาลจากธาตุลมที่หมุนวนเป็นเกลียว ผสมกับธาตุดินที่พุ่งขึ้นจากรอยแตกของพื้นหิน แรงสั่นสะเทือนมหาศาลไม่ได้เพียงแค่ทำให้สนามประลองสั่นคลอน แต่มันส่งผลสะท้อนกลับไปยังโครงสร้างหลักของหอคอยต้องห้ามที่ตั้งตระหง่านอยู่หลังสนามแข่ง *ครืนนน...* เสียงก้อนหินขนาดใหญ่เคลื่อนที่ดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ ท้องฟ้าที่เคยสดใสกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่นอย่างกะทันหัน ทุกคนบนอัฒจันทร์ต่างพากันลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นตระหนก อาจารย์ใหญ่มาคัสลุกขึ้นจากเก้าอี้ ดวงตาของเขาฉายแววอาฆาตมาดร้ายที่ปิดไม่มิด ทว่า ในขณะที่ความโกลาหลกำลังถึงขีดสุด เซเลสเทียกลับสังเกตเห็นบางอย่างในกลุ่มไอน้ำที่เธอสร้างขึ้น หญิงสาวในชุดคลุมสีขาวคนเดิม—คนที่มีใบหน้าเหมือนเธอไม่มีผิดเพี้ยน—เดินทะลุผ่านม่านน้ำและม่านพลังเวทออกมาอย่างนิ่มนวล นางไม่ได้มองมาที่คู่ต่อสู้ของเซเลสเทีย แต่นางเดินตรงมาที่เธอด้วยสายตาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง พร้อมกับชี้ไม้กายสิทธิ์ในมือที่ดูเหมือนทำจากกระดูกมังกรมาที่หน้าอกของเธอ “เจ้ายังไม่พร้อมจะรับภาระนี้... เซเลสเทีย” หญิงปริศนาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกับเสียงของเธอเองทุกประการ “และการที่คุณมาคัสเชิญเจ้ามาที่นี่ ก็เพียงเพื่อจะใช้เจ้าเป็น ‘ภาชนะ’ รอการจุติใหม่ของข้าเท่านั้น” ก่อนที่เซเลสเทียจะได้อ้าปากถามอะไร ฝ่ามือเย็นเยียบของหญิงสาวคนนั้นก็สัมผัสเข้าที่หน้าผากของเธอ รอยตราสัญลักษณ์ธาตุทั้งสี่ที่ข้อมือของเซเลสเทียพลันเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท และภาพเหตุการณ์ในอดีตที่เธอไม่เคยจำได้ก็หลั่งไหลเข้ามาดุจเขื่อนแตก พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาของมาคัสที่ยืนอยู่ข้างหลังหญิงสาวคนนั้น และเขากำลังหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ขอบคุณที่ร่วมมือนะ หลานรักของข้า” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมไขปริศนาไปกับเซเลสเทียในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ ด้วยรักจากใจ แอสทริดธาตุมนต์