การสะกดรอยตาม

"อย่าเพิ่งขยับ... ถ้าไม่อยากให้ไอเวทมนตร์ที่คุณสะสมไว้ในกำไลข้อมือระเบิดออกจนนิ้วขาดทั้งห้านิ้ว" เซเลสเทียกระซิบเสียงเย็นเยียบ ปลายไม้กายสิทธิ์ที่ทำจากไม้โอ๊คดำจ่อเข้าที่จุดชีพจรตรงลำคอของร่างสูงโปร่งที่ยืนแข็งทื่ออยู่ในมุมมืดของห้องสมุดต้องห้าม กลิ่นอายของน้ำยาปรุงยาเก่าเก็บผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ อบอวลอยู่ในอากาศ คาร์ลอสที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังขยับตัวเข้าประชิด เขาไม่ได้ใช้กำลัง แต่ใช้กลไกเวทมนตร์อาคมที่เขาเพิ่งร่ายขึ้นเป็นตาข่ายเงาปิดล้อมเส้นทางหนีเพียงหนึ่งเดียว "เธอกำลังก้าวล้ำเส้นเกินไปแล้ว เซเลสเทีย" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยเอ่ยตอบ แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบ แต่อาจารย์มาคัสกลับไม่มีท่าทีหวาดหวั่น เขายังคงรักษารอยยิ้มจางๆ ไว้ที่มุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้เซเลสเทียรู้สึกขยะแขยงถึงกระดูกสันหลัง "เส้นที่ว่านั่น ท่านอาจารย์เป็นคนขีดมันขึ้นมาเองไม่ใช่หรือคะ?" เซเลสเทียกดไม้กายสิทธิ์ให้แนบแน่นขึ้น นัยน์ตาสีเทาควันบุหรี่ของเธอหรี่ลง จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ดูใจดีของอีกฝ่าย "เราพบสมุดบันทึกในห้องใต้ดินของหอคอยอาถรรพ์ ลายมือการสะกดมนต์ดำแบบย้อนกลับ... มันเป็นสัญลักษณ์เดียวกับตราประทับบนรายงานการสอนของท่าน" คาร์ลอสเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาของเขาฉายความกังวลอย่างปิดไม่มิด "เซเลสเทีย ถอยออกมาเถอะ มันอันตรายเกินไป" "อันตรายงั้นหรือ?" มาคัสหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งและเปราะบาง "โลกนี้ไม่ได้หมุนด้วยความถูกต้องหรอกนะเด็กน้อย มันหมุนด้วยผู้ที่มีอำนาจจะบิดเบือนกฎเกณฑ์ต่างหาก พวกเธอคิดว่าการตามรอยอาจารย์ใหญ่จะเป็นทางรอดงั้นหรือ? พวกเธอแค่กำลังเดินเข้าสู่กรงขังที่ฉันเตรียมไว้ให้ตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้าโรงเรียนแห่งนี้" ทันใดนั้น บรรยากาศในห้องสมุดก็บิดเบี้ยว อากาศโดยรอบหนักอึ้งขึ้นจนเซเลสเทียรู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นมากดทับหัวไหล่ เธอสัมผัสได้ถึงพลังธาตุดินที่กำลังสั่นไหวอย่างรุนแรงจากพื้นหินเบื้องล่าง อาจารย์มาคัสไม่ได้แค่สู้ด้วยเวทมนตร์ทั่วไป เขากำลังดึงเอาพลังงานจากหอคอยต้องห้ามขึ้นมาใช้ "คาร์ลอส ระวัง!" เซเลสเทียตะโกนลั่นพร้อมกับสะบัดไม้กายสิทธิ์สร้างโล่ธาตุลมเป็นวงกลมรอบตัว ร่างของอาจารย์มาคัสเริ่มเลือนรางเหมือนเงาในน้ำที่ถูกรบกวน เขาไม่ได้คิดจะปะทะตรงๆ แต่กำลังใช้มนต์พรางตาขั้นสูงเพื่อหลบหนี เธอรู้ดีว่าหากปล่อยให้เขาหายไปในเงามืดครั้งนี้ ความลับเรื่องหอคอยอาถรรพ์จะถูกฝังกลบไปพร้อมกับชีวิตของนักเรียนที่เหลือ หญิงสาวหลับตาลง ดึงสัมผัสธาตุทั้งสี่ในตัวให้หลอมรวมกัน เธอไม่ได้ใช้พลังเพื่อทำลาย แต่ใช้เพื่อ 'อ่าน' กระแสเวทมนตร์ที่ค้างอยู่ในอากาศ มันเหมือนเส้นใยสีเงินที่ร้อยเรียงกันเป็นโครงข่ายซับซ้อน เธอพบมันแล้ว... จุดเชื่อมต่อระหว่างร่างกายของอาจารย์มาคัสกับหอคอยแห่งนี้ "คุณหนีฉันไม่พ้นหรอกค่ะ" เธอพุ่งตัวออกไป สองมือประสานกันเป็นท่วงท่าเบิกเนตรเวทมนตร์ รัศมีสีฟ้าครามแผ่ออกมาจากปลายนิ้ว กระแทกเข้ากับม่านพลังที่มองไม่เห็นจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับแก้วที่กำลังแตกละเอียด มาคัสปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งในสภาพใบหน้าที่ซีดเผือก เขาเซถอยหลังไปพิงชั้นวางหนังสือโบราณ "เธอเป็นเพียงเด็กสาวที่สูญเสียครอบครัว... ทำไมถึงกล้าขัดขืนอำนาจที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ได้?" มาคัสแค่นยิ้ม เลือดสีดำคล้ำเริ่มไหลซึมออกมาจากมุมปากของเขา "เพราะครอบครัวของฉันไม่ได้ถูกฆ่าโดยความบังเอิญ" เซเลสเทียก้าวเข้าไปหาอย่างเด็ดเดี่ยว ทุกย่างก้าวของเธอมั่นคงและเย็นชา "และเพราะฉันจะไม่ยอมให้ใครต้องสูญเสียอนาคตไปกับปริศนาโสโครกในหอคอยนี้อีก... บอกมา อาจารย์ใหญ่มาคัส ใครคือคนที่สั่งให้คุณทำเรื่องทั้งหมดนี้? ใครคือเจ้านายที่แท้จริงของคุณ?" คาร์ลอสรีบวิ่งเข้ามาสมทบ เขาใช้เวทมนตร์โซ่ตรวนแห่งแสงพันธนาการข้อมือของมาคัสไว้แน่น ทว่าชายวัยกลางคนกลับทำสิ่งที่เหนือความคาดหมาย เขากลับหัวเราะร่วนจนตัวโยน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเพดานห้องสมุดที่เริ่มร้าวพังลงมาจากการควบคุมพลังที่ผิดพลาด "เจ้านายงั้นหรือ?" มาคัสทวนคำด้วยน้ำเสียงสมเพช "น่าขันสิ้นดี... พวกเธอคิดว่าฉันคือผู้บงการหรือเหยื่อ? เปล่าเลย เซเลสเทีย ฉันเป็นเพียง 'ประตู' เท่านั้น" พื้นดินใต้เท้าของเซเลสเทียแยกออกอย่างกะทันหัน แรงดึงดูดประหลาดฉุดกระชากร่างของเธอให้ตกลงไปสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง เสียงกรีดร้องของคาร์ลอสที่ดังตามหลังมาดูห่างไกลเหลือเกิน ในจังหวะที่ร่างของเธอเคว้งคว้างอยู่นั้น เธอเห็นเงาของใครบางคนยืนรออยู่ท่ามกลางความมืดมิดใต้หอคอย—เงาที่สวมแหวนตระกูลเดียวกับที่เธอเคยเห็นในสมุดบันทึกเก่าของบิดาผู้ล่วงลับ นั่นไม่ใช่มาคัส... และไม่ใช่คนที่เธอคาดคิดไว้เลยแม้แต่นิดเดียว ทุกอย่างที่เคยเชื่อมาตลอดชีวิต กำลังจะพังทลายลงในวินาทีนี้... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและค้นหาความจริงไปกับเซเลสเทียนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ แอสทริดธาตุมนต์