การท้าทายจากรุ่นพี่

“ถ้าคิดว่าตัวเองฉลาดพอจะไขปริศนาหอคอยนั่นได้ ก็ต้องดูให้แน่ใจก่อนว่าขาสองข้างยังยืนหยัดอยู่บนพื้นดินนี้ได้นานแค่ไหน เซเลสเทีย” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องฝึกฝนเวทมนตร์ลับใต้ดิน กลิ่นอับชื้นของศิลาโบราณผสมกับไอคุกรุ่นของเวทมนตร์ธาตุไฟที่ถูกกักเก็บไว้อย่างหนาแน่นกดทับลงมาจนบรรยากาศหนักอึ้ง เซเลสเทียยืนนิ่งอยู่กลางวงล้อมของรุ่นพี่ชั้นปีที่ห้าสามคน นำโดย ‘เดเมียน’ ทายาทตระกูลจอมเวทสายเลือดบริสุทธิ์ที่ขึ้นชื่อเรื่องความหยิ่งยโส เซเลสเทียไม่ได้หลบสายตา มือที่ถือตำราเวทมนตร์กระชับแน่นขึ้นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอสัมผัสได้ถึงกระแสมานาที่ไหลเวียนผิดปกติรอบตัว—ไม่ใช่การฝึกซ้อมธรรมดา แต่มันคือการ ‘คุกคาม’ “ดิฉันเพียงแค่มาตามหาบันทึกการซ่อมบำรุงหอคอยที่หายไปตามหน้าที่ของสมาชิกชมรมรุ่นใหม่ค่ะ” น้ำเสียงของเซเลสเทียราบเรียบและเย็นเยือก ราวกับผิวน้ำในทะเลสาบที่ไม่มีวันสั่นไหว แม้ในใจจะคำนวณระยะห่างระหว่างเธอกับผู้บุกรุกทั้งสามและทิศทางของวงจรเวทมนตร์ที่กำลังถูกวาดขึ้นบนพื้นห้องอย่างรวดเร็ว “หน้าที่หรือความอยากรู้อยากเห็นกันแน่?” เดเมียนก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟสีส้มจากปลายนิ้วของเขาเต้นเร่า ราวกับจะเผาทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า “โรงเรียนนี้มีลำดับชั้นนะแม่สาวน้อย และคนอย่างเธอที่เพิ่งเข้ามาใหม่... ยังไม่มีสิทธิ์แตะต้องสิ่งของในเขตหวงห้าม” *เพล้ง!* เสียงแก้วคริสตัลที่บรรจุเวทมนตร์ธาตุลมแตกกระจายอยู่แทบเท้าของเซเลสเทีย เศษแก้วแหลมคมกระเด็นบาดเข้าที่ข้างแก้มของเธอเป็นทางยาวหยดเลือดสีแดงสดรินไหลลงมาอาบผิวขาวเนียน เธอไม่แม้แต่จะกะพริบตา ความเจ็บปวดไม่ได้ทำให้เธอกลัว แต่มันกลับกระตุ้นให้สัญชาตญาณอัจฉริยะในตัวตื่นขึ้น “ถ้าการห้ามปรามกันด้วยวิธีป่าเถื่อนคือสิ่งที่รุ่นพี่เรียกมันว่ากฎระเบียบ ดิฉันก็เกรงว่าชมรมนี้คงไม่มีคุณค่าพอให้ดิฉันต้องเสียเวลาด้วยหรอกค่ะ” เซเลสเทียพูดพลางเบี่ยงตัวหลบลูกไฟที่พุ่งเข้ามาเฉียดไหล่ เธอขยับนิ้วเป็นจังหวะที่ซับซ้อน พื้นห้องที่เคยเป็นศิลาแข็งเริ่มเปลี่ยนสภาพกลายเป็นโคลนดูดตามทักษะธาตุดินที่เธอควบคุมไว้ เดเมียนชะงักด้วยความตกใจ “เธอ... ใช้เวทมนตร์ประสานงั้นรึ!?” “ไม่ได้มีแค่ธาตุเดียวหรอกค่ะ” เซเลสเทียดีดนิ้วเพียงเบาๆ แรงดันอากาศรอบตัวก็มหาศาลจนทำให้บรรยากาศในห้องบิดเบี้ยว เธอไม่ได้ต้องการทำร้ายใคร แต่เธอต้องการ ‘เปิดโปง’ ความผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนอยู่หลังการรังแกครั้งนี้ สายตาของเธอเหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนหลังบานประตูเหล็กดัด เขาคือคนเดียวที่ดูการเคลื่อนไหวของเธออย่างใจจดใจจ่อ... อาจารย์ใหญ่มาคัส ทว่า ก่อนที่เหตุการณ์จะบานปลายไปมากกว่านี้ แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็สั่นสะท้านไปทั่วห้องฝึกฝน ผนังห้องที่เป็นศิลาโบราณเริ่มร้าวออกเป็นทางยาว เสียงกรีดร้องของวิญญาณเวทมนตร์ที่ถูกกักขังในหอคอยดังเล็ดลอดผ่านรอยแยกเข้ามา เดเมียนหน้าซีดเผือด “นั่นมัน... เสียงจากหอคอยอาถรรพ์? เป็นไปไม่ได้! เวทมนตร์ปิดผนึกที่ฉันเพิ่งตรวจสอบไปเมื่อเช้ายังคงทำงานอยู่!” เซเลสเทียไม่ได้ตอบเธอรีบวิ่งไปยังรอยแยกบนผนัง ทันใดนั้นเศษศิลาที่หลุดร่วงลงมากลับกลายเป็นตัวอักษรรูนโบราณที่เรืองแสงสีม่วงประหลาด มันไม่ใช่เวทมนตร์ที่มนุษย์ทั่วไปจะสร้างได้ และไม่ใช่เวทมนตร์ที่เธอเคยเรียนรู้จากตำราเล่มไหน มือของเธอแตะลงบนรอยแยกนั้นทันที กระแสพลังมหาศาลพุ่งเข้าสู่ร่างกายอย่างบ้าคลั่ง ในนิมิตที่แวบเข้ามาชั่วขณะ เธอเห็นดวงตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมาจากยอดหอคอย—ดวงตาที่เหมือนกับของเธอราวกับเป็นกระจกเงา “เซเลสเทีย! ถอยออกมา!” เสียงของคาร์ลอสตะโกนลั่นจากปากทางเข้า เขาพุ่งตัวเข้ามาคว้าแขนเธอไว้ แต่ในจังหวะนั้นเอง อักขระบนผนังกลับสลักชื่อ ‘เซเลสเทีย’ ลงบนศิลาด้วยเลือดของเธอที่ติดอยู่บนเศษแก้วก่อนหน้านี้ ประตูบานยักษ์ที่ถูกปิดตายมานานนับร้อยปีค่อยๆ แง้มออก เสียงโซ่ตรวนที่กระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว และร่างของชายในชุดคลุมสีเทาที่คุ้นตา—อาจารย์ใหญ่มาคัส—เดินออกมาจากเงามืดด้วยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้น “ยินดีด้วย เซเลสเทีย...” อาจารย์ใหญ่มาคัสกล่าวพลางก้มลงมองชื่อบนผนัง “กุญแจดอกสุดท้ายที่จะเปิดหอคอยอาถรรพ์ ไม่ใช่เวทมนตร์ของฉัน แต่มันคือ ‘สายเลือดที่สาบสูญ’ ของเธอนั่นแหละ” ทุกอย่างเงียบกริบ เซเลสเทียหันไปมองคาร์ลอสที่หน้าซีดเผือดราวกับศพ ก่อนที่เธอจะรู้ตัวว่าสิ่งที่เธอเพิ่งทำไป คือการปลดปล่อยคำสาปที่โลกเวทมนตร์พยายามปิดตายมาตลอดชีวิต ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับเซเลสเทียนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ แอสทริดธาตุมนต์