ช่วยเพื่อนจากมนตรา

"ถอยออกไปนะ คาร์ลอส! ถ้าไม่อยากตายก็อย่าขวางทางข้า!" เสียงตวาดกร้าวที่แฝงไปด้วยไอสังหารทำลายความเงียบของห้องโถงกระจกเงาจนแตกสลาย คาร์ลอสยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าดวงตาที่เคยฉายแววอบอุ่นของเพื่อนสนิท บัดนี้กลับถูกฉาบทาด้วยหมอกสีดำมืดมิด เส้นเลือดสีม่วงคล้ำปูดโปนขึ้นตามกรอบหน้าของเขาราวกับงูพิษที่กำลังรัดรึงร่างกายนามว่า 'ลูเซียน' เพื่อนผู้ร่วมเป็นร่วมตายของเซเลสเทีย เซเลสเทียก้าวเข้ามาในความมืดสลัว กลิ่นอายของเวทมนตร์ต้องห้ามอบอวลจนน่าคลื่นไส้ เธอจับจ้องไปที่ดวงตาที่ปราศจากสติสัมปชัญญะของเพื่อนรัก มือขวากำไม้เท้าเวทมนตร์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "เจ้าไม่ได้สู้กับข้า ลูเซียน... สิ่งที่กำลังใช้ร่างของเจ้าอยู่ต่างหากที่ข้าต้องจัดการ" เซเลสเทียเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าในใจกลับเต้นระรัวด้วยความเจ็บปวด เธอไม่ใช่คนอ่อนไหว แต่การที่ต้องเห็นเพื่อนที่เคยแบ่งปันเศษขนมปังและรอยยิ้มในห้องสมุดกลายเป็นหุ่นเชิดของมาคัส มันช่างเป็นความรู้สึกที่บีบคั้นหัวใจเหลือเกิน ลูเซียนไม่รอฟังคำตอบ เขาพุ่งตัวเข้ามาพร้อมดาบที่เคลือบด้วยเปลวไฟสีดำ เซเลสเทียสะบัดมือขวาเบาๆ ม่านน้ำแข็งใสสะอาดก่อตัวขึ้นเบื้องหน้า ปะทะกับเปลวไฟจนเกิดเสียง 'ฉ่า' ดังลั่นไปทั่วห้อง เสียงไอน้ำระเหยกลายเป็นไอหมอกบดบังทัศนวิสัย "เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าข้าสอนอะไรเจ้า" เซเลสเทียพึมพำ ก่อนจะอาศัยจังหวะที่ควันบัง พุ่งตัวเข้าไปประชิดตัว ใช้ฝ่ามือแตะลงที่กลางอกของลูเซียน "ธาตุดิน... จงหยุดนิ่ง!" ทว่า อีกฝ่ายกลับรับมือได้รวดเร็วกว่าที่คิด ลูเซียนตวัดเท้าเตะสกัดส่งร่างของเซเลสเทียกระเด็นไปกระแทกกับกำแพงหิน ความเจ็บปวดแล่นแปลบไปทั่วแผ่นหลังจนหญิงสาวต้องกัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด "เจ้าฝีมือตกไปนะ เซเลสเทีย..." ลูเซียนแค่นหัวเราะ เสียงของเขาบิดเบี้ยวจนเกือบจำไม่ได้ "ท่านอาจารย์ใหญ่บอกข้าเสมอว่า... พลังของเจ้ามันก็แค่เศษเสี้ยวของความบังเอิญที่ได้รับมา!" เซเลสเทียยันกายขึ้น ความเย็นยะเยือกแล่นเข้าสู่หัวใจเมื่อนึกถึงใบหน้าของอาจารย์ใหญ่มาคัสที่มักจะส่งยิ้มอ่อนโยนให้เสมอในห้องทำงาน แท้จริงแล้วทุกอย่างคือหมากรุกที่เขาวางไว้เพื่อทดสอบความแข็งแกร่งของเธอผ่านความตายของผู้อื่นสินะ "เจ้าไม่เข้าใจหรอก คาร์ลอส" เซเลสเทียหันไปกระซิบกับคาร์ลอสที่ยังยืนคุมเชิงอยู่ด้านข้าง "เขากำลังใช้ความโกรธแค้นของลูเซียนเป็นเชื้อเพลิง... ยิ่งเราสู้รุนแรงเท่าไหร่ มนตรานั่นจะยิ่งกัดกินตัวตนของเขามากขึ้นเท่านั้น" "แล้วจะให้ข้าทำอย่างไร? ยืนมองเขาฆ่าเราหรือไง?" คาร์ลอสถามกลับ เสียงของเขาแหบพร่าด้วยความอัดอั้น เซเลสเทียไม่ตอบ เธอหลับตาลงสัมผัสถึงกระแสเวทมนตร์ทั้งสี่ธาตุในร่าง สมาธิของเธอแน่วแน่ราวกับมหาสมุทรที่ไร้คลื่นลม เธอไม่ได้ต้องการจะเอาชนะด้วยความรุนแรง แต่ต้อง 'ดึง' จิตวิญญาณที่กระจัดกระจายของเพื่อนกลับมา เธอค่อยๆ ปลดปล่อยเวทมนตร์ธาตุลมที่อ่อนโยนเข้าโอบล้อมลูเซียน เสมือนสายลมเย็นที่พัดผ่านในช่วงฤดูร้อน เพื่อชะล้างไอหมอกสีดำที่ปกคลุมจิตใจ ลูเซียนคำรามลั่น ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน เขาทรุดลงกับพื้นพร้อมกุมขมับแน่น "เอา... ออกไป... ออกไปจากหัวข้า!" "อดทนไว้ ลูเซียน! เจ้าไม่ใช่คนแบบนี้!" เซเลสเทียก้าวเข้าไปใกล้ ลืมความกลัวที่ว่าเธออาจจะถูกคมดาบนั้นแทงทะลุหัวใจ เธอเอื้อมมือไปสัมผัสที่หน้าผากของเขา ถ่ายทอดความทรงจำทั้งหมดที่เขาทั้งสองเคยมีร่วมกันลงไป วินาทีนั้น ทัศนวิสัยของทุกคนเปลี่ยนไป ห้องโถงหายไป เหลือเพียงแสงสว่างสีทองที่เซเลสเทียสร้างขึ้นในใจของเพื่อนรัก ท่ามกลางความวุ่นวายของมนตราลึกลับ เธอมองเห็น 'เงา' ของใครบางคนที่ยืนจ้องมองพวกเขาจากมุมมืดของจิตใต้สำนึกของลูเซียน ไม่ใช่มาคัส... แต่เป็นเงาที่คุ้นตาอย่างประหลาด! ขณะที่ลูเซียนเริ่มได้สติ เสียงปรบมือเย็นเยียบก็ดังขึ้นจากเงามืดหลังเสาหินขนาดใหญ่ เซเลสเทียเบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างของชายชราในชุดคลุมสีเงินก้าวออกมาด้วยรอยยิ้มที่ดูใจดีเกินไปจนน่าสยดสยอง "ทำได้ดีมาก เซเลสเทีย... การดึงสติเพื่อนร่วมชั้นคือแบบทดสอบบทแรกของหอคอยต้องห้าม แต่เจ้าลืมไปแล้วหรือว่า... การปลุกเขาขึ้นมา จะทำให้สิ่งที่อยู่ในตัวเขาส่งสัญญาณถึง 'เจ้าของ' ที่แท้จริง" มาคัสไม่ได้มาคนเดียว เขากำลังจูงมือเด็กหญิงคนหนึ่งที่มีใบหน้าเหมือนกับเซเลสเทียราวกับแกะ แต่นัยน์ตาของเด็กคนนั้นกลับว่างเปล่าไร้ชีวิต ราวกับตุ๊กตาที่ถูกไขลานไว้ "นี่คือน้องสาวที่เจ้าตามหามาตลอดสิบปี... เซเลสเทีย" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในปริศนาหอคอยอาถรรพ์กับแอสทริดธาตุมนต์นะคะ